Zasady publikowania
komentarzy znajdziecie
Państwo pod tym adresem.

Polityka.pl – strefa wolna od hejtu!

 

Szanowni Czytelnicy, Drodzy Użytkownicy naszego Serwisu Internetowego!

Od wielu lat udostępniamy Państwu nasze Forum internetowe oraz przestrzeń blogową dla Waszych komentarzy – także tych krytycznych. Jesteśmy wdzięczni za wszystkie, które są merytoryczne. Zależy nam bardzo, aby Państwa wpisy nie utonęły w rosnącej fali internetowego hejtu i niechlujstwa.
 

Warto, aby serwis POLITYKA.PL pozostał miejscem wartościowej wymiany poglądów, gdzie toczą się dyskusje, nawet zażarte, ale pozbawione mowy nienawiści. Zależy nam na tym, abyśmy wzajemnie traktowali się z szacunkiem. Chcemy, aby POLITYKA.PL była miejscem wolnym od radykalizmów i anonimowej, bezsensownej brutalności.
 

Słowem: zapraszamy serdecznie do dyskusji na naszych forach internetowych, do wyrażania opinii, polemik, do ocen, ale w formie przyjętej między kulturalnymi ludźmi. Kto chce się wyżyć – zapraszamy na inne portale. Być może to walka z wiatrakami, ale spróbujemy. Mamy dość językowych i emocjonalnych śmieci zasypujących plac wolności, jakim miał być i może być internet.

Federacja niepodległych nisz

(2)
Polska to kraj, w którym poezję pisze się masowo, a czyta od wielkiego dzwonu. Gigantyczna poetycka fala uderza w czytelników z siłą nieznaną pod innymi szerokościami geograficznymi. Poezja obłazi trotuary, mury kamienic, słychać ją w pubach i w kawiarniach.
  • 2006-01-27 19:21 | mnich

    poezja to nie tylko wyraz głębokich przeżyć

    Poezja to nie tylko wyraz głębokich przeżyć. Obecnie to jedno z niewielu, jakże specyficznych %u017Aródeł możliwości dowartościowania własnej osoby. I to w sposób nie wymagający nakładu finansowego, nie wymagający ciężkiej pracy nad sobą, ani tym bardziej edukacji. Ludzie piszą, gdyż to co stworzą (niezależnie, czy jest to dobre czy nie) stanowi wytwór ich własnej pracy, widoczny, którym mogą się delektować czy wysłać na konkurs. Owszem, możemy wyciągać wnioski o tym, że nasze społeczeństwo jest nawet bardzo poetyckie, chętne do władania piórem. Ale nie zapominajmy, że żyjemy w strasznie pluralistycznej rzeczywistości, gdzie czasem lepiej jest siegnąć po pióro i kartkę, napisać kilka wierszy, niż ciągle zastanawiać się nad niepewną przyszłością i mnóstwem równoważnych celów, nie wiedząc który wybrać. Wielu młodych ludzi podchodzi do pisania w ten sposób; "a może by tak zarobić na życie pisaniem? Po co mam się martwić edukacją, mozolnym wchodzeniem na rynek pracy, które może zakończyć się fiaskiem. Zacznę pisać, bo to jest o wiele łatwiejsze, ba!, czasem przecież nawet prestiżowe w oczach innych.". W gruncie rzeczy nie ma nic w tym złego. Szczególnie, że poezja obroni się sama przed beztalenciem. A jeśli nie, zrobią to członkowie komisji konkursów poetyckich."Pozdrawiam
  • 2014-12-24 10:06 | rekin62

    Głębia duszy - Prawdy pokoleń

    Polsko
    Jesteś mi jak pieśń miła
    Co obyś ty jako Ojczyzna moja
    Wielka była w potędze swego ducha
    Jako ziarno wśród
    Narodów

    A zło w sobie plewiła
    By nie wyrastało
    Ponad ciebie
    Tak oby cierń
    Tej zarośli chwastu
    Nie wypił z twych korzeni
    Chleb prawdziwego życia
    Którym ci dano się
    Karmić

    Nie ci są nasi wybawcy
    Co nas przygniotły swoimi
    Kłodami ich niezgody
    Odbierając nam
    Normalnej urody; życia
    Jaką to człowiek
    Powinien mieć w swojej naturze
    To nam podeptali
    Wrogowie odwieczni

    Ależ to i nie oni
    Najważniejsi
    A nasze słabości
    Nasza naiwność co
    Wierzy tym co nie Powinna
    Obdzierają nas z ducha i ciała
    Czy taka Polska być powinna.

    Tak każda rana otwarta
    Boli
    Do której wróg dosypuje soli
    Byśmy mu duszę oddali
    Za kromkę
    Spleśniałego chleba.
    Gdyż nie umiemy szanować
    Polskiej racji stanu

    Co obyś ty jako; Ojczyzna moja
    Wielka była w potędze swego ducha
    Jako ziarno wśród
    Narodów
    Swojej Ojczyzny.
    Ależ droga do niej jedyna
    Jako Prawda
    Obyś tym żyła
    I uwierzyła jej potędze.

    A góry jej przymierza
    Stały się orężem Narodu swego
    Naszyjnikiem każdego
    Prawda
    Jako ostoja dziedziczna
    Polski
    A nad nią potęga naszego Pana
    Jezusa Chrystusa
    W jego
    I naszym Ojcu.
    Tej budowli nikt
    I prze nikt nie
    Zburzy.
    Nie wmawiajmy
    Sobie nie zmienimy wszystkich
    Bo i nie wszyscy idą drogą Prawdy
    I nie wszyscy są synami
    Ojca naszego
    Mieszkając między wilkami
    Czy Musimy
    Być jednych z nich

    https://sites.google.com/site/salonpoezja/