Czytając artykuł "mit teorii wszystkiego" pierwsza myśl jaka się pojawiła w mojej głowie nawiązywała do wywiadu z G.Ritzerem. Otóż czy idąc tokiem rozumowania Ritzera filozofia wszystkiego jest tak naprawdę filozofią niczego? Czy również dązności unifikacyjne w zakresie filozofii i fizyki są nacechowane elementem konsumpcji? pytanie wydaje mi się na tyle istotne, że o ile kwantyfikacja w w/w naukach jest potrzebna i istotna o tyle używanie jej w celu zbadania nieskończoności oraz zunifikowania tego co wyjątkowe a także nadanie znaczenia kwantyfikatora wielkościowego wydaje się być znacznym nadużyciem. tym bardziej, że cele unifikacji zabić mogą w różnych kulturach pierwiastek wyjątkowości.

Zastanawiam się, co jest punktem odniesienia do tego myślenia. Czytając artykuł czasami trudno mi jest znaleźć taki punkt. Zgadzam się z tezą o racjonalnej konsumpcji i tradycjonalizmie.Wiem natomiast, że będzie trudno o zmianę kierunku, bo zwróćmy uwagę, że wszystko co nas otacza jest wynikiem myślenia - również rozluźnienia związku między emocjami a rozumem. Artykuł jest zamieszczony w "niezbędniku inteligenta" - czy to nie inteligent rozluźnił związek między emocjami a rozumem? Mamy więc do czynienia z "makdonaldyzowanym" typem inteligenta."Co za dużo, to niezdrowo" - mówią starsi - więc na pewno Pan Ritzer ma rację.