Zasady publikowania
komentarzy znajdziecie
Państwo pod tym adresem.

Polityka.pl – strefa wolna od hejtu!

 

Szanowni Czytelnicy, Drodzy Użytkownicy naszego Serwisu Internetowego!

Od wielu lat udostępniamy Państwu nasze Forum internetowe oraz przestrzeń blogową dla Waszych komentarzy – także tych krytycznych. Jesteśmy wdzięczni za wszystkie, które są merytoryczne. Zależy nam bardzo, aby Państwa wpisy nie utonęły w rosnącej fali internetowego hejtu i niechlujstwa.
 

Warto, aby serwis POLITYKA.PL pozostał miejscem wartościowej wymiany poglądów, gdzie toczą się dyskusje, nawet zażarte, ale pozbawione mowy nienawiści. Zależy nam na tym, abyśmy wzajemnie traktowali się z szacunkiem. Chcemy, aby POLITYKA.PL była miejscem wolnym od radykalizmów i anonimowej, bezsensownej brutalności.
 

Słowem: zapraszamy serdecznie do dyskusji na naszych forach internetowych, do wyrażania opinii, polemik, do ocen, ale w formie przyjętej między kulturalnymi ludźmi. Kto chce się wyżyć – zapraszamy na inne portale. Być może to walka z wiatrakami, ale spróbujemy. Mamy dość językowych i emocjonalnych śmieci zasypujących plac wolności, jakim miał być i może być internet.

Moja Polska

(1)
2009-04-14 12:46 | Marek C.
Polska
Polska to (1) obywatele narodu polskiego zajmujący (2) teren ziem polskich i (3) zorganizowani w państwo polskie. Jest to iloczyn trzech podstawowych elementów wymienionych powyżej. Dlatego też mówiąc o Polsce należy, zgodnie z powyższą definicją, mieć na myśli wszystkie te czynniki razem i jednocześnie: ludzi, ziemie i ich organizację. Nic więcej i nic mniej. Jest to definicja i konieczna i wystarczająca.

Obywatelami narodu polskiego są członkowie narodu polskiego oraz przedstawiciele innych narodów, których państwo polskie uprawniło do przyjęcia zasad organizacji państwa Polskiego, i którzy te uprawnienia zaakceptowali. Przez naród, zgodnie z istotą tego słowa, należy rozumieć osoby urodzone na ziemiach polskich. Przez obywateli narodu polskiego, zgodnie z istotą słowa “obywatel”, należy rozumieć osoby przebywające na stałe na ziemiach polskich za zgodą i w zgodzie z narodem polskim.

Ziemie polskie to obszar ustalony historycznie jako obszar przynależący do narodu polskiego.

Państwo polskie to organizacja relacji na terenie ziem polskich - (1) pomiędzy obywatelami polskimi, (2) obywateli innych krajów do obywateli polskich, (3) obywateli polskich do obywateli innych krajów oraz (4) obywateli polskich i obywateli innych krajów do przyrody ożywionej i nieożywionej ziem polskich.

Organizacja państwa
Odzwierciedleniem organizacji państwa jest architektura. Drogi są odzwierciedleniem komunikacji wewnątrz państwa, a domy – poziomu życia i kultury obywateli państwa. W materii i formie obiektów budowlanych odbija się rzeczywisty poziom umysłów obywateli. Człowiek może tworzyć tylko tyle ile wymyśli, czyli jaki posiadł poziom świadomości i tylko tyle na ile go stać, czyli jaką siłą woli dysponuje. Architektura podąża za poziomem organizacji państwa. Jest skutkiem organizacji, a więc wiarygodnym dowodem na jego stan. Architektura jest zarówno dynamiczna jak i statyczna. Daje ona dynamiczne sygnały zmian zachodzących w organizacji państwa jak i rejestruje na długie lata osiągnięty poziom. Architektura jest też kryterium oczywistym, czyli takim, które oczy widzą w sposób dosłowny i natychmiast.

Zatem jaki jest obecny poziom organizacji państwa widać gołym okiem i nie ma potrzeby analizować tego stanu by dojść do oczywistych wniosków. Istnieje natomiast potrzeba zorganizowania państwa tak, by obywatele nawet innych narodów mogli wyrazić odnośnie stanu organizacji co najmniej aprobatę. Obywatele innych narodów żyją na innych poziomach organizacji i dlatego odniesienie kryterium stanu organizacji do ich osądu wniesie obiektywną ocenę osiągnięć w organizacji państwa. Zabieg takiej weryfikacji wyklucza zamknięcie się tylko we własnej skali narodowej i otwiera organizację państwa na nowe wartości. Wymieniona powyżej co najmniej aprobata obywateli innych narodów wyraża się w ich rzeczywistej ilościowej obecności na terenie ziem danego narodu. Analogicznym, ale krytycznym, w sensie ważności, kryterium oceny stanu organizacji państwa jest identycznie rozumiana, co najmniej aprobata obywateli narodu, czyli w ich rzeczywistej ilościowej obecności na terenie ziem własnych. Tak więc miarodajne i wiarygodne wyniki dotyczące oceny stanu organizacji państwa pochodzą z danych statystycznych dotyczących migracji ludności rdzennej i napływowej na terenie ziem danego narodu. Inaczej mówiąc ludzie dążą tam gdzie jest im lepiej. Powyższe sądy odnoszą się do warunków niepatologicznych, czyli otwartych granic i swobodnego ruchu obywateli.

Wiedząc już co to jest organizacja państwa, jak ją rozpoznać, jak ją ocenić, należy odkryć istotę dobrej organizacji, czyli takiej, która wzbudza u obywateli co najmniej aprobatę. Dobra organizacja jest dobra z uwagi na dobre skutki, które powoduje. Dobre skutki są dobre wtedy, gdy dzięki organizacji państwa powstaje więcej dobra i co za tym idzie dóbr niż bez organizacji państwa. Inaczej mówiąc, więcej dobra jako parametr dobrej organizacji państwa i organizacja dla dobra a nie samej organizacji.

Dobre skutki organizacji państwa dotyczą dobra rozumianego absolutnie a nie dobra partykularnego. Tak więc dobro powstałe z dobrej organizacji państwa powinno być dobre w całej swoje rozciągłości a nie ograniczone do założonej grupy obywateli. Biorąc pod uwagę nawet zbiór wszystkich obywateli państwa jako grupę objętą dobrem organizacji państwa, owa organizacja państwa nie może powodować niedobrych skutków w grupie obywateli innego państwa. Inaczej mówiąc, dobra organizacja danego państwa jest dobra tylko wtedy, gdy jest dobra dla wszystkich obywateli danego państwa i nie jest niedobra dla obywateli innych państw.

Kluczową rolę w powyższym akapicie pełni pojęcie dobra. Definicja dobra jest więc konieczna do wystarczającego zdefiniowania dobrej organizacji państwa. Dobro jest wartością dodaną i koniecznie wartościową. Wartość jest wartościowa wówczas gdy wnosi coś co jest warte, czyli wzbogaca. Dobro dobrej organizacji państwa wzbogaca obywateli narodu w sensie materialnym, psychicznym a nawet może, choć nie musi - w sensie duchowym. Warunkiem koniecznym dobrej organizacji państwa jest zatem wzbogacenie obywateli w wymiarze materialnym i psychicznym.

Wymiar materialny i psychiczny życia obywateli jest zdefiniowany przez piramidę potrzeb Maslowa. Zatem dobra organizacja państwa wnosi do życia obywateli zaspokojenie potrzeb fizycznego utrzymania, bezpieczeństwa, przynależności społecznej, uznania i samorealizacji. Wielkość poszczególnych potrzeb jest określona przez każdy naród inaczej i dlatego dobra organizacja danego państwa odnosi się do danego narodu jednak nie narusza potrzeb innego narodu o ile nie naruszają one potrzeb narodu własnego, które z kolei nie naruszają potrzeb innego narodu. Inaczej mówiąc, jedynym ograniczeniem w dobrej organizacji państwa jest nieczynienie innym narodom niedobra o ile one tego nie czynią. Tak więc prawo do obrony jest jedynym wyjątkiem w zasadzie nieczynienia niedobra innym narodom.

Państwo polskie
Państwo polskie podobnie jak i każde inne państwo powinno być państwem dobrze zorganizowanym. Tylko takie państwo ma sens. Państwo tylko zorganizowane lub zorganizowane niedobrze nie ma sensu istnienia ponieważ nie dostarcza wartości dodanej do życia obywateli lub dostarcza wartości ujemnej. Organizacja państwa polskiego powinna opierać się na optymalnym dostosowaniu swojej konstrukcji. Optymalność konstrukcji dobrze zorganizowanego państwa polskiego jest najbardziej efektywną wówczas, gdy proporcja pomiędzy dostarczoną wartości dodaną do życia obywateli a strukturą organizacyjną a jest największa. Znaczy to, że dostarczone wartości dodane powinny być maksymalne a struktury organizacyjne państwa polskiego minimalne. Ustawienie tej proporcji powinno być oparte o wyznaczenie wartości dodanej jako pożądanej przez obywateli. Wyznaczona wartość jest celem do zrealizowania przez państwo polskie. Struktura organizacyjna państwa powinna dostosować się do zamierzonych i osiąganych celów. Inaczej mówiąc, minimum państwa i maksimum wartości dodanej do życia obywateli.

Utrzymanie fizyczne
Potrzebę utrzymania fizycznego przy życiu zapewnia obywatelom wolny rynek i opieka społeczna.

Aktywność państwa w zakresie wolnego rynku powinna opierać się na dostarczeniu obywatelom informacji o stanie rynku. Celem tych działań powinno być dostarczenie bieżących analiz i rekomendacji rynkowych na podstawie, których obywatele mogliby podjąć decyzję o swoim uczestnictwie na rynku.

Opieka społeczna a w niej służba zdrowia jako strategiczna dla dobra istnienia zdrowego narodu powinna być znacjonalizowana i podlegać całkowicie kontroli państwa. Istotą takiej organizacji jest zagwarantowanie komfortowego dostępu do opieki społecznej a w tym służby zdrowia każdemu obywatelowi oraz zapewnienie jednego najwyższego standardu opieki dla wszystkich obywateli. Przesłanką stojącą za taką organizację opieki stoi najwyższa odpowiedzialność państwa za swoich obywateli oraz przewaga centralnego zarządzania w stosowaniu standardów. Opieka społeczna, a w tym służba zdrowia jak każda inna służba państwowa powinna podlegać temu samemu rozwiązaniu organizacyjnemu, a więc być państwowa.

Bezpieczeństwo
Poprzez bezpieczeństwo należy rozumieć zarówno bezpieczeństwo fizyczne jak i psychiczne. Bezpieczeństwo fizyczne opiera się o bezpieczeństwo zewnętrzne granic państwa polskiego jak i bezpieczeństwo wewnętrzne obywateli. Bezpieczeństwo zewnętrzne jest oparte o bezpieczeństwo w regionie ziem polskich a więc na świecie. Bezpieczeństwo wewnętrzne powinno opierać się na działaniach prewencyjnych oraz nieuchronnej egzekucji prawa. Bezpieczeństwo psychiczne obywateli powinno wiązać działania państwa w zakresie wolności od zagrożeń. Przez zagrożenia należy rozumieć zagrożenie realizacji podstawowych potrzeb człowieka wg. piramidy Maslowa. W przypadku bezpieczeństwa psychicznego rolą państwa polskiego powinno być nie tylko zaspokojenie podstawowych potrzeb, ale i usunięcie wszelkich zagrożeń ich realizacji. Celem realizacji potrzeb bezpieczeństwa jest zachowanie istnienia państwa polskiego w warunkach komfortu fizycznego i psychicznego.

Przynależność społeczna
Przynależeć do społeczeństwa oznacza akceptację obywatela przez pozostałych obywateli oraz akceptację pozostałych obywateli przez obywatela. To prawo powinno być regułą państwa polskiego. Reguła oznacza regularność czyli stałość. Przynależność społeczna powinna być stanem wymaganym prawem. Przynależność społeczna nie tylko powinna zobowiązywać do przestrzegania reguł polskiego społeczeństwa, ale również powinna zobowiązywać całe społeczeństwo do akceptacji każdego obywatela państwa polskiego. Prawo polskie powinno zagwarantować każdemu obywatelowi niezależnie od wieku, płci, rasy i wyznania równy dostęp do dóbr państwa polskiego. Państwo polskie powinno napiętnować dyskryminację ze względu na wiek, płeć, rasę i wyznanie w dziedzinach aktywności społecznej związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb obywatelskich. Powinno zakazać podawania danych dotyczących wieku, płci, rasy i wyznania we wszystkich formularzach nie związanych z rejestracją w celach ewidencyjnych. Dotyczy to w szczególności wolnego rynku, którego rolą jest zaspokajanie potrzeb utrzymania fizycznego obywateli.

Państwo polskie zobowiązane powinno być do aktywnego kultywowania i krzewienia tradycji narodowych. Poprzez aktywne działania państwa w tej sferze należy rozumieć obowiązek państwa wobec obywateli do inicjowania i organizowania akcji integrujących obywateli wokół istotnych wydarzeń historycznych i kulturalnych. Celem tych działań jest budowa płaszczyzny przynależności społecznej.

Uznanie
Uznanie powinno należeć się każdemu obywatelowi polskiemu, który wniósł wartość dodaną do życia obywateli państwa polskiego. Uznanie powinno wyrażać się w przywilejach finansowych. Akt uznania narodu polskiego powinno wyrażać państwo polskie w imieniu wszystkich swoich obywateli i w oparciu o jasno i wyraźnie zdefiniowane kryteria. Uznanie bezwarunkowe powinno być wyrażane wszystkim obywatelom polskim w wieku emerytalnym, którzy nie wnieśli wartości ujemnej do życia obywateli państwa polskiego. Celem wyrażania uznania przez państwo polskie jest integracja polskich obywateli wokół wartości dodanych przez samych obywateli, czyli wzmocnienie spójności państwa polskiego w wymiarze wartości dodanych, czyli dobra państwa polskiego.

Samorealizacja
Samorealizacja powinna być prawem nabytym przy urodzeniu się obywatela narodu polskiego. Poprzez samorealizację należy rozumieć prawo obywatela do kreowania własnej tożsamości. Samorealizacja jako kwintesencja wolności osobistej obywatela państwa polskiego powinna być ograniczona tylko dobrem innych obywateli i niczym więcej. Obowiązkiem państwa polskiego powinno być prawne i fizyczne zabezpieczenie wolności i dobra obywateli. W relacji wolności do dobra obywateli rolę rozstrzygającą powinno mieć dobro. Celem osiągnięcia potrzeb samorealizacji obywateli jest otwarcie polskiego narodu i państwa na rozwój.

Polityka, demokracja
Dobra organizacja państwa polskiego powinna opierać się zarówno na dobrych celach jak i dobrych strukturach organizacyjnych. Poprzez dobre struktury organizacyjne należy rozumieć konstrukcje, które są konieczne ale i wystarczające do realizacji w dobrych celów państwowych. W relacji celów państwowych do struktur rolę rozstrzygającą powinny posiadać cele. Struktury powinny być dostosowane do celów.

Polityka, politycy i partie polityczne
W starożytności polityka oznaczała sztukę rządzenia państwem-miastem. Polityka dziś oznacza sztukę zdobycia władzy. Sztuka rządzenia państwem jest aktywnością ukierunkowaną na osiągnięcie możliwie najwyższego dobra dla obywateli. Rządzenie państwem nie jest sztuką rządzenia państwem, ponieważ nie jest ukierunkowane na osiągnięcie możliwie najwyższego dobra dla państwa. Sztuka zdobycia władzy nie jest ani rządzeniem państwem, ani tym bardziej sztuką rządzenia, ponieważ nie jest ukierunkowana ani na rządzenie, ani tym bardziej na rządzenie ukierunkowane na dobro państwa.

Politycy są specjalistami w dziedzinie zdobywania władzy i jako tacy w najmniej niekorzystnym przypadku nie nadają się do uprawiania sztuki rządzenia państwem, a w najbardziej niekorzystnym wnoszą wartości negatywne do życia obywateli.

Partie polityczne są grupami polityków i jako takie nie są zdolne do podjęcia sztuki rządzenia państwem tym bardziej, że w każdej grupie polityków ilość celów jest bliska ilości członków grupy, a więc tym mniej partie polityczne nadają się do rządzenia państwem ukierunkowanym na dobro.

Demokracja, władza, rząd
Demokracja jest systemem społecznym opartym na władzy obywateli państwa. System demokratyczny jako idea jest zaakceptowany przez wiele współczesnych społeczeństw, co dowodzi poparcia społecznego. Tak więc obywatele państw widzą w idei systemu demokratycznego wartość dodatnią w aspekcie swojego życia. Z drugiej strony pozornie paradoksalnie społeczeństwa nie są zadowolone z rządów w swoich państwach. Rozwiązanie pozornego paradoksu leży w rozróżnieniu władzy i rządzenia. Rządzenie nie jest sprawowaniem władzy. Rządzenie jest wykonaniem poleceń władzy. Obecnie obywatele zlecając sztukę rządzenia państwem politykom, w rzeczywistości oddają swoją władzę obywatelską. Tak więc demokracja, czyli rządy obywateli stają się polikracją, czyli rządami polityków, czyli specjalistów od zdobywania władzy. Inaczej mówiąc demokracja w wykonaniu polityków nie jest demokracją a tym bardziej sztuką rządzenia zgodną z ideą demokracji, a więc nie jest tym czego potrzebują obywatele.

Mądrość a sztuka rządzenia państwem
Mądrość jest najwyższą sprawnością umysłu wykorzystującą rozum do osiągnięcia dobra. Rozum natomiast jest sprawnością umysłu do osiągnięcia wiedzy. Oczywiście zarówno mądrość, rozum jak i inne sprawności umysłowe uwarunkowane są posiadaniem umysłu. W relacji mądrości do rozumu mądrość jest wyższą sprawnością, inaczej mówiąc, można posiadać rozum i nie posiadać mądrości, ale nie odwrotnie.

Mądrość jako najwyższa obiektywna sprawność umysłowa jest warunkiem wystarczającym i koniecznym do podjęcia sztuki rządzenia państwem. Ukierunkowanie mądrości w stronę osiągania dobra jest spójne z warunkiem uprawiania sztuki rządzenia państwem ukierunkowanej na osiągnięcie dobra obywateli.

Zasady i struktury dobrej organizacji państwa polskiego
Zasady
Obywatele polscy powinni wyrażać swoją władzę poprzez wybór wartości, które życzą sobie osiągnąć w ramach dobrej organizacji państwa. Formą wyrażenia woli obywateli powinno być referendum. Zakres wartości możliwych do wyboru określać powinna struktura potrzeb Maslowa. Celem powyższego zabiegu jest wyznaczenie realnych potrzeb obywatelskich do zrealizowania w strukturach rządzących państwem zgodnie z definicją sztuki rządzenia. Tak więc wolność demokratyczna powinna być wyrażana jako wybór wartości obywatelskich a nie, jak ma to obecnie miejsce, wybór specjalistów od zdobywania władzy.

Rządzenie państwem polskim powinno zostać powierzone grupie najmądrzejszych i najznamienitszych ludzi w Polsce – Senatowi na wzór senatu republiki rzymskiej w liczbie 100 senatorów. Senat powinien być najwyższym ciałem ustawodawczym i wykonawczym. Sejm powinien zostać rozwiązany.

Każdy obywatel powinien posiadać prawo do bycia senatorem. Warunkiem przystąpienia do kandydowania na senatora powinno być spełnienie 4 kryteriów:

Zrealizowaną potrzebę utrzymania. Odpowiednio wysoki majątek.
Zrealizowaną potrzebę bezpieczeństwa. Odpowiednie zdrowie fizyczne i psychiczne oraz zabezpieczenie majątku.
Zrealizowaną potrzebę przynależności społecznej. Odpowiednią rekomendację społeczną.
Zrealizowaną potrzebę uznania. Odpowiednie honory społeczne.
Celem wprowadzanie powyższych kryteriów jest wyselekcjonowanie kandydatów na senatorów, dla których rządzenie jest tylko sposobem na samorealizację w służbie obywatelskiej.

Warunkiem przystąpienia kandydata na senatora do wyborów do Senatu powinno być przedstawienie programu realizacji wartości obywatelskich. Senatorowie powinni być wybierani przez obywateli polskich w wyborach powszechnych.

Wybór na senatora Rzeczypospolitej Polskiej powinien wiązać senatora z obywatelami kontrakt dotyczący realizacji wartości obywatelskich. W ramach kontraktu senator realizujący wartości obywatelskie otrzymywałby wynagrodzenie oraz uznanie obywateli w postaci tytułu szlacheckiego, zaś w przypadku braku realizacji wartości obywatelskich - brak wynagrodzenia oraz zakaz kandydowania na stanowisko senatora lub prezydenta .

Władza nad Senatem powinna pozostać u obywateli. Senat można by było rozwiązać i powołać nowy na wniosek ponad 50% głosujących obywateli Polski. Prawo zorganizowania referendum nad zmianą Senatu powinien posiadać prezydent lub wola ponad 50% głosujących obywateli Polski.

Prezydent powinien być wybierany w wyborach powszechnych. Warunkiem kandydowania na prezydenta powinny być kryteria zostania kandydatem na Senatora. Funkcją prezydenta powinno być reprezentowanie obywateli polskich na zewnątrz i wewnątrz państwa polskiego. Prezydent powinien posiadać prawo do przesądzenia nierozstrzygniętych przez Senat kwestii tj. w przypadku równego rozkładu głosów senatorów za i przeciw.

Kadencja Senatu i prezydenta powinna wynosić 4 lata z możliwością przedłużenia bez ograniczeń po wygraniu kolejnych wyborów powszechnych.

Służby państwowe
W Polsce powinny istnieć 4 służby państwowe:

Służba rządzenia.
Służba bezpieczeństwa.
Służba opieki.
Służba oświaty.
Wszystkie cztery służby powinny być całkowicie znacjonalizowane i finansowane przez państwo polskie z podatków obywateli. Istotą służb powinno być służenie obywatelom, a nie uczestnictwo na wolnym rynku, które powinno być zakazane przez prawo. Służby powinny tworzyć własny rynek oraz wyznaczać standardy dla rynku wolnego. Służba oświaty powinna przygotowywać obywateli do pracy w służbie rządzenia, opieki, bezpieczeństwa oraz w samej oświacie. Powinno zakazać się konkurencji wolnorynkowej dla służby bezpieczeństwa. Bezpieczeństwem wewnętrznym obywateli powinna zajmować się policja, a nie agencje bezpieczeństwa. Dozwolone powinny być usługi opieki i oświaty na wolnym rynku pod warunkiem spełnienia standardów wyznaczonych przez odpowiednie służby państwowe.

Obywatele pracujący w służbach państwowych powinni otrzymywać wynagrodzenie wyższe od wynagrodzenia w analogicznych usługach na wolnym rynku. Pracownicy służb państwowych po osiągnięciu wieku emerytalnego powinni otrzymać uznanie obywatelskie w postaci dodatku emerytalnego. Warunkiem pracy w służbach państwowych powinno być posiadanie tylko najwyższych kwalifikacji zawodowych. Kryteria kwalifikacji niezbędne do pracy w służbach państwowych powinien wyznaczyć Senat jako najwyższe ciało państwowe.

Podatki
Podatki powinny stanowić formę finansowania państwa polskiego przez obywateli polskich dla ich dobra, a nie dla utrzymania struktur państwowych. Podatki powinny być oparte tylko o towary i usługi kupione lub sprzedane. Podatek od dochodów, a więc od pracy oraz podatki od praw własności powinny zostać zniesione. Podatek od towarów i usług powinien posiadać jedną stawkę. Wysokość stawki VAT powinna kształtować się na poziomie koniecznym ale i wystarczającym do finansowania potrzeb obywatelskich.

Świadczenia
Istotą świadczeń społecznych jest zapewnienie realizacji podstawowej potrzeby obywatelskiej – utrzymania fizycznego. Jako takie, świadczenia społeczne powinny obejmować obywateli nie mogących zdobyć środków utrzymania fizycznego, a więc chorych, w wieku emerytalnym i nie mogących znaleźć zatrudnienia.

Obywatele chorzy i w wieku emerytalnym powinni być utrzymywani z podatków . Formą utrzymania powinny być świadczenia w wysokości minimalnej miesięcznej krajowej pensji na wolnym rynku. Leki dla ludzi chorych powinny być refundowane w całości.

Obywatele nie mogący znaleźć zatrudnienia powinni być zatrudnieni przez służbę opieki społecznej za wynagrodzenie w wysokości minimalnej miesięcznej krajowej pensji na wolnym rynku. Świadczenia w zakresie pomocy bezrobotnym powinny mieć charakter świadczeń oferty pracy zarobkowej w państwowej służbie.