Sz. P. Redaktorze Ostrowski. Nie wnikajac w meritum artykulu porusze inne "meritum": Stosunek do kobiet - panski, korektorki, redakcji? Oto pierwsze zdanie: Wielkie kraje przypominaja kobiety, wszystkie sa zazdrosne"... i dalej dowiadujemy sie, ze jest to bon mot ... dyplomatyczny. Na szczescie nie obracam sie w sferach dyplomatycznych, wiec dla mnie nie tyle to bon mot, co wielce glupi nietakt.
Przelecialam co mi zostalo w glowie z lektur, ogladanych sztuk. Jednak w wielkiej literaturze to glownie mezczyzni sa tragicznymi bohaterami w okowach swojej zazdrosci. Kobiet zazdrosnych jak by mniej. Moze to dlatego, ze nie godzi sie pisac geniuszom piora o uczuciach kwoki skrzyzowanej z oslem.

To, jak nowo wybrani prezydent i minister spraw zagranicznych UE poradzą sobie z zakusami na ich autonomiczność ze strony przywódców państw europejskich, zdecyduje, czy „Lizbona warta była mszy” – czy zaufanie pokładane w nowotworzonych instytucjach i częściowa rezygnacja z prawa krajowego wyjdzie nam na dobre, czy zostanie wykorzystana przeciwko niektórym członkom Unii.
W punkcie startowym w stosunku do nowego prezydenta na pewno będzie dominował sceptycyzm. I to nie tylko ze względu na brak mandatu społecznego. Wspólnoty, jakie dotychczas „ćwiczyliśmy” nie napawają szczególnym optymizmem, a stwierdzenie, że są równi i równiejsi jest tak prawdziwe, że aż banalne.
Skuteczność nowych struktur będzie więc testem na wiarygodność. Ciekawe, jak wypadnie konfrontacja z Rosją, która przecież nie zrezygnuje z grania jednymi członkami Unii przeciwko drugim.
Czekam z niecierpliwością na rezultaty i pierwsze decyzje.
Na niekontrolowany wybuch uczuć, czy wręcz zakochanie się nie liczę, ale miło byłoby powiedzieć "nasza Unia".