Regulaminy, plany, plany wynikowe, zmiany statutu i inne papierzyska produkujemy na życzenie ministerstwa. Instrukcja używania czajnika elektrycznego i regulamin wstawania z ławki to twórcze rozwinięcie przez p.dyr. (niewątpliwie chorą) tendencji lansowanych przez kolejnych reformatorów oświaty. Wszystkie kontrole z Kuratoriów uwielbiają papiery, główna zasada jest taka: im więcej dokumentów, tym lepsza szkoła.
Na dramatyczne pytanie "Dlaczego nauczyciel nie pomógł jakiemuś dzieciakowi?", odpowiedź jest jasna: "Pisał plan naprawczy."

To co czytaqm jest paranoicznie chore łącznie z ostatnim komentarzem. Przepisy , regulaminy....a gdzie jest miejsce dla dzieci??? To nie roboty i bezmyślne istoty , które można tresowac jak pieska. Dyrektorka jest w 100% starą bezdzietną panną . Taki człowiek ma klapki na oczach niczym koń . Tego typu dewiantów należałoby poddawac eutanazji , może w końcu osiągnęlibyśmy status normalnego społeczeństwa .

Cóż mogę dodać do najdłuszego komentarza? Może jedynie to, że przebija wyraźnie niechęć lub uraz do szkoły jako instytucji i nauczyciela jako nieudacznika, który [w podtekście oczywiście] innej pracy nie mógł/nie potrafił/nie chciał [właściwe podkreślić] znaleźć.
I nawet nie jest to zarzut, to raczej refleksja. Pracuję w szkole już dosyć długo - 10 lat, gdy rozpoczynałem tę pracę było jeszcze jakieś napięcie, była jeszcze jakaś, słaba i niemotywowana ale zawsze ważna, chęć do zmiany, zmiany prawdziwej. Teraz po 10 latach widzę tylko marazm, biurokracja jest faktycznie potworna, jednak o dziwo w czasach tzw. "komuny" wcale nie była ona tak dotkliwa. Dziś tworzymy procedury zamiast prowadzić działania zmierzające do tworzenia kapitału społecznego. Brak chęci, brak wizji. Kolejne etapy reformy układają się w całość niemal przerażającą swoją wymową. W sposób praktyczny zniszczono tylko to co jeszcze funkcjonowało, nie dając w zamian nic. Otwarta szkoła - cóż to oznacza? Otóż oznacza to, że należy wprowadzić procedurę jednej godziny tzw. kartowej dla każdego czy tego chce czy nie, czy umie czy nie, czy ktoś chce z nim przez tę godzinę przebywać, czy też takiej osoby ze świecą by szukać - nieważne ważne że jest i na papierze figuruje.
System nadzoru pedagogicznego jak działa każdy widzi, szczególnie gdy pracuje w szkole. Niestety motorem działań kuratoriów oświaty jest jedynie uzasadnienie ich istnienia, nic poza tym. Jest to sytuacja niesłychanie trudna, oto biurokracja bez której samorządy obeszłyby się całkiem sprawnie musi w konkretny sposób dowodzić że istotnie "coś robi". Tym czymś są kontrole, nieustanne, głupawe, z idiotycznymi zaleceniami i wiecznym, nieschodzącym z ust wizytatora pytaniem "W jaki sposób to udokumentowano?"
Jak mają się te zmiany do takich jak ja [a nie jest nas garstka, w całym kraju jest nas wielu, jednak nie mamy z reguły siły przebicia, robimy rzeczy wspaniałe, nie wysyłając dzieci na żenujące konkursy w stylu "Powiatowy konkurs na najpiękniejsze jajko-pisankę" - jako element edukacji regionalnej. Nie wysyłając ich na te konkursy, nie mamy czym się pochwalić, bo jak udokumentować, że uczniowie liceum wiedzą czym jest "wykluczenie społeczne", jak udokumentować to że mają ciekawe przemyślenia, że są wolontariuszami, wierzą w demokrację na najniższym szczeblu, jak udokumentować 2 godzinną dyskusję po projekcji filmu "Pięć łatwych utworów" Boba Rafelsona? Nie ma konkursu, nie ma laureata, nikt nie przyczepi sobie kokardy - hej Leonardo! Jest jednak grupa "twardzieli", którzy zawsze byli dobrzy w sprawianiu wrażenia oni są w swoim żywiole i choć nic nie czynią - niczym król w konstytucji majowej, są doskonali. Nie przemawia tu żadna skarga, nie, ja po prostu czuję idąć do pracy jakbym działał na 2 różnych poziomach, te 2 rzeczywistości do siebie nie przystają. W jednej robię coś "naprawdę" i mam z tego ogromną satysfakcję, w drugiej widzę że świat to wielki niekończący się spektakl, w którym z niewiadomych przyczyn gram jedną z głównych ról - a nie znam tekstu i nieustannie się mylę.
Im więcej procedur tym mniej człowieka, im więcej regulaminów tym gorzej. Ostatnio jadąc na czterodniową wycieczkę by pokazać uczniom obraz Memlinga i dać okazję do posłuchania organów katedry oliwskiej oraz zwyczajnie pośpiewać z nimi całą noc [bo to się potem pamięta całe życie] otrzymałem 4 stronnicą instrukcję udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej w sytuacjach zagrożenia życia... Czy to ma jakikolwiek sens?
Dyrektorzy są w tym wszystkim poddani największym naciskom, to oni są w sytuacji mobbingowej, żyją w stresie "bo kontrola", "bo wezwanie", "bo zalecenie", fakt, istotnie boją się tego nadmiernie tylko ci, którzy są zbyt przywiązani do swej funkcji, zapomnieli już jak uczyć, lub też nigdy nie dawało im to żadnej satysfakcji. Ale to nie zmienia faktu że nacisk i mobbing idzie z tzw. "góry".
Teraz o sytuacji opisanej w artykule. Cóż format osoby decyduje o jej przemyśleniach i postępowaniu, pani dyrektor niestety mieści się w dość trudnej do ostatecznego zdefiniowania kategorii osób, o których często w swych wywodach opowiadał dobry wojak Szwejk, ta pani jest z Haska jak mało kto, tylko że niestety tu mamy też ofiarę. Osobiście nie wyobrażam sobie sytuacji opisanej w artykule, w moim przypadku szybko skończyłoby sie to doniesieniem o popełnieniu przestępstwa i skargą do organu prowadzącego szkołę - co oznaczałoby oczywiście mój koniec, ale byłoby zachowaniem godnym i właściwym w demokracji, która miejmy nadzieję nie jest fasadowa.
Podsumowując - negatywna selekcja do zawodu nauczyciela w przeszłości prowadzi do tego typu zachowań i skandali w czasach obecnych, kto pracuje dodatkowo 8 godzin w tygodniu ten nigdy nie pojmie dlaczego ma wypisywać na osobnych kartkach jak realizuje jedną z tych godzin. Szkoła jest fascynująca, uczniowie są niesamowicie otwarci, są inteligentni, pełni wiary we własne siły i odwagi, takiej cywilnej nader często mylonej z bezczelnością, niestety są to cechy których nie da się scharakteryzować i udomumentować na kartce papieru - to kapitał społeczny którego nam tak brakuje. Nikomu a szczególnie nadzorowi pedagogicznemu nie zalezy dzisiaj na tym kapitale, na jego konsekwentnym budowaniu. Polska szkoła zamienia się niestety w miejsce bezduszne, uczące oszustwa, powszechnego udawania i braku zaufania. To nie jest jednak tragedia, to tylko niewielki dramat tych, którzy się na to nie godzą - jak ja przykładowo. Poza tym, każde ekstremum powodujące napięcie musi się kiedyś skończyć przeciążeniem - materiał tego nie wytrzyma. Myślę że przyjdzie jeszcze czas zmiany na lepsze, w końcu każda z odsłon reformy upadła w sposób spektakularny nie pozostawiając po sobie niczego prócz skamieniałego osadu zniechęcenia.
Refleksja ogólnospołeczna jest taka; otóż zgadzam się trzeba zlikwidować kartę nauczyciela i napisać od nowa ustawę o systemie edukacji w Polsce,w tej nowej ustawie należy skrócić męki bezproduktywnej podstawówki do lat 5, potem niech już będzie nonsensowne w swej konstrukcji trzyletnie gimnazjum, potem obowiązkowo 4 - letnia szkoła średnia i matura w obecnym kształcie jednak nie konstruowana przez tzw. "ekspertów" a nauczycieli i z nimi konsultowana. To miałoby sens jeśli zostałoby wprowadzone wraz z ucięciem przywilejów zawodowych [w obecnej śmiesznej formie] i dobrą wiarą samych zainteresowanych. Brak tylko siły politycznej gotowej pójść na ten front.

Może masz rację, po się uczyć, skoro i tak napiszą do wszystkiego instrukcję: jak siadać, jak wstawać, jak chodzić, jak zrobić herbatę, jak nie oblać się gorącą wodą... Nie tylko napiszą, ale i zilustrują dla tych, którzy czytać jednak nie zdążyli się nauczyć...

Niestety, przez wiele lat dewaluował się etos pracy nauczycielskiej,aż osiągnął dno. Dzisiaj na studia pedagogiczne idą nieudacznicy, którzy nie mają szans na dobre kierunki. Bydgoski UKW - do niedawna Akademia Pedagogiczna ma słabą kadrę dydaktyczną ( afery z plagiatami kadry profesorskiej)a studentów jeszcze słabszych. To właśnie takim "ambitnym", których cechuje przerost formy nad treścią powierzamy nasze dzieci.

Paranoja biurokratyczna jest w Polsce niezwykle rzadkim zjawiskiem mamy raczej tendencję do improwizacji i lekceważenia przepisów a w szczególności regulaminów które uważamy za błahe i niepotrzebne , tu zadziwia odporność psychiczna nauczycieli którzy tak długo pozwalali '' pani dyrektor '' znęcać się nad sobą, niestety cały czas i wszędzie nie tylko w Polsce nabór do zawodów pedagogicznych jest selekcją negatywną najgorszych , także tych z defektami osobowości a najczęściej jednak ze słabym przygotowaniem i niską motywacją , to bolaczka całej edukacji europejskiej bo praca z dziećmi jest uważana za szczególnie uciążliwą i mało płatną, stąd niedobory w kadrze w Niemczech czy w Angli , nawet Norwegowie szukają przedszkolanek w Polsce gwarantując kurs języka i dobą płacę, warto przemyśleć system edukacji w ogóle pod kątem humanistycznego dobrego stosunku do dzieci i pracowników oświaty , pani dyrektor z tej szkoły powinna mieć dyscyplinarny zakaz pracy w szkolnictwie

Historia byłaby śmieszna, gdyby nie doprowadziła do tragedii. Czy są w niej winni? Obawiam się, że nie. Dyrektorka przyjęła typową w biurokracji strategię przetrwania: obłożyć siebie i innych procedurami. Nie musi się nawet specjalnie martwić, jak sprawować bezpośredni nadzór - wszak każdą negatywną sytuację można rozpatrywać pod kątem nieprzestrzegania procedur. Sądzicie, że brak biurokracji coś by zmienił? Nie, bo dyrektorka i tak by ją wprowadziła.

Problemem jest niezrozumienie biurokracji, która sama w sobie jest zupełnie neutralnym zestawem narzędzi organizacyjnych. Ma być więc środkiem, a nie celem.

Z biurokracji szydzili: Gogol, Kafka, Kirst, Heller i wielu innych. A ona wciąż ma się dobrze - bo jest sposobem na przetrwanie.