Szkoda, że artykuł zawiera przykry błąd autorski: "Poprawność językowa parlamentarzystów wydaje się być poniżej średniej krajowej", co jest rażącym anglicyzmem. Jako stary (oj, stary!) "nadwiślaniec" rzekłbym raczej: "Wydaje się, że poprawność językowa parlamentarzystów jest niższa od średniej krajowej", nie przenosząc do polszczyzny anglosaskich konstrukcji składniowych. To mi się wydaje "najbardziej optymalne", by "idąc po najmniejszej linii oporu nie cofnąć się do tyłu o około kilkunastu dziesięcioleci". Mam nadzieję, że twórczo przyczyniłem się do "dalszego kontynuowania" dyskusji, która niewątpliwie rozwinie się "za niespełna ponad godzinę" (jak to wczoraj genialnie sformułował sprawozdawca TVP z Vancouver).

Dopisuję się. Tekst 10/10. Wykopać! (:

A mnie coś trafia gdy po raz kolejny czytam, że bohaterka reportażu zamknęła swoje usta, wzięła swoją torbę, podniosła swoją łyżkę do ust... I bynajmniej nie chodzi o wskazanie na własność. Zresztą wskazywanie na własność w przypadku podniesienia brwi, ręki lub pupy nie ma przecież najmniejszego sensu :(
Jakoś akurat ta kalka z angielskiego wydaje mi się szczególnie rażąca i nieprzyjemnie wali mnie po oczach :(

"Tymczasem forma „półtorej” odnosi się tylko i wyłącznie do rodzaju żeńskiego" Albo tylko, albo wyłącznie, Drodzy Państwo!""

Peezel to krakowskie udźwięcznienie międzywyrazowe, pozostałe też, mówić w ten sposób można - byle nie w parlamencie ;-(

Fakt i pleni się to-to w urzędach - ileż ja takich pism widziałam!

Błendy politykuw som take same jak błendy społeczeństwa co ich w miesiącu wrześniu czy lipcu wybrało. Wienc o co siem pani rozchodzi Pani Redachtór ? Oni som z nas co widać, słyhać i czóć - szczególnie środkach masowej komunikacji.

No cusz... Muwiejo jak umiejo, może inaczej nie potrafiejo?

U Wassermanna najbardziej mnie razi: "czeba" - trzeba, "czy" - trzy, "począsnąć"/"począść" - potrząsnąć itp. Ta maniera robi na mnie wrażenie braku męskości tego pana i kompletnie dyskwalifikuje go jako mentora. Jest taka "jakby" trochę "homoniepewna".

Planeta kopsa żaru, ptaszki gicio cieniują. Traktem buja się krasna kanioła targając samarę. Zza krzaka wyknaja się skowyr multirecydywa - susząc tryby. Truknął - pucuj się krasna kanioło! Dokąd się bujasz? Co tam taskasz w samarze? Krasna kanioła kryje patrzałki i truka: doginam do zgredki korniszonki i targam rakietę z szamunkiem, jarunkiem i czajunkiem. Skowyr multirecydywa mlasnął lizawą i bujnął w las. Buja się, kuka - jest jama. Obcioł w koło - Gicio! - warknął. Podklepał, zataranił do klapy. Pucuj się - zatrukała mu zgredka.
- To ja, krasna kanioła, prz targałam ci rakietę z szamunkiem, jarunkiem i czajunkiem.
- Gicio - zatrukała korniszonka stargając się z koja. Odsznurowała klapę i legła spowrotem na gondoli.
Wtem w klapie wyknajał się skowyr i obciął sprawę jak komornik szafę.
Wjechał pod maniurę, prosto pod kojo korniszonki.
- Wskaż co przytargałaś - truknęła zgredka.
Wtem skowyr multirecydywa mlasnął lizawą, warknął i zarzucił zgredkę.
Zasznurował klapę i bujnął się na gondolę.

Tymczasem krasna kanioła buja się przez gaj - podjeżdża pod chatę, podklepuje i tarani do klapy.
- Zgredka, pucuj się!
- Kto tam?! - odtruknął skowyr.
- To ja krasna kanioła, przytargałam rakietę z szamunkiem, jarunkiem i czajunkiem.
- To gicio! - truknął multirecydywa, bryknął z woza i odsznurował klapę.
Klapa pękła i krasna kanioła wjechała pod maniurę. Obcięła sprawę i truknęła:
- Sie masz zgredka! Skąd u ciebie takie duże patrzałki i blindy na kichawie?
- Żebym cię mogła gicio obciąć.
- A po co ci takie duże radary?
- Żebym cię mogła gicio słuchać.
- A po co ci takie duże i długie tryby?
- Żebym cię mógł wszamać!!! - truknął multirecydywa i zarzucił krasną kaniołę.

W tym czasie obok chaty bujał się gajowy Marucha. Obciął przez lipo pod maniurę korniszonki i przyuważył skowyra multirecydywę w gondoli zgredki. Marucha przetargał się przez bardachę pod maniurę, wytargał giwerę i wykręcił dzesionę na multirecydywie. Po tym pochlastał samarę i wytargał krasną kaniołę i zgredkę korniszonkę. Strzały usłyszeli gady i wjechali pod maniurę. Okazało się jednak, że gajowy Marucha miał ćwiarę z kozakiem i wszyscy wyjechali na wolkę.

To też jest piękny język polski !

ostatnie zdanie: "my dziennikarze sami też nie jesteśmy bez winy. W pośpiechu niejeden błąd w artykule i na stronie internetowej nam się trafił. Warto jednak znać swe błędy, aby nad nimi pracować. Mylić się jest rzeczą ludzkom. ;)"

choć ja bym była za pozostawieniem takiej niby (wg mnie nie) błędnej wersji, bo ma ona na celu podkreślenie i nacisku na to, co napisane. podobnie jak "ja SIĘ pytam" [tak mówi zwykle p. Pitera] też nie byłoby błędem, jak ktoś wcześniej wspomniał. w pełni dopuszczalne i służy do kładzenia nacisku na swoje słowa.

Artykuł jest niespecjalnie rzetelny. Nie mówi się wprawdzie "chcem" ale również nie "chcę". Poprawna wymowa, a o nią tu przecież chodzi, brzmi "chce". Kwestia nadużywania rusycyzmów jest także względna, bo czyż nie są one stałym elementem naszego języka? Zresztą wyrażenia z rzędu i pod rząd mają nieco odmienne znaczenie i nie zawsze można ich użyć zamiennie- pierwszy z rzędu versus pierwszy pod rząd?
Jest jeszcze wiele przykładów błędów, na temat których można by polemizować.

Zgoda. Czytąjąc ten artykuł miałem wrażenie, że zgadzam się z nim jedynie w połowie (skrót). Myślę, że rusycyzmy to jednak część naszego języka a "innom sprawom som" błedy w wypowiedziach albo gdy słychać głoski których nie zapisujemy - jak we "włanczam". I nie jest to dla mnie specjalnie "przekonywujące" (cholera! - tej formy szczególnie nie znoszę)

Zasady poprawnej wymowy mówią o tym, że jeśli samogłoska nosowa "ę" pojawia się w wygłosie (czyli na końcu wyrażenia), to możemy wypowiedzieć ją jako [e] lub [ę]. Zatem zarówno [chcę], jak i [chce] są formami właściwymi (ja wybrałabym wyraźniejszą wymowę nosówki po to, aby dokładnie zaznaczyć, którą osobę mam na myśli- 1 czy 3 liczby pojedynczej).

Ja bym do tego dodała kończenie zdań oznajmujący pytaniem : TAK ? To tak razi, że aż przykro i mówi tak sporo polityków oraz dZiennikarzy z Kingą Rusin na przedzie. "W Polsce nie ma kryzysu gospodarczego , tak?" Wrrrrrrrr..

Wkurczacza mnie także forma -może kojarzycie- pomóż zamiast pomóc na przykład on nie chciał mi pomóż. Tak mówi zawsze Waserman. No co za cholera.

Na koniec : MEGA-PLUS ZA ARTYKUŁ fantastyczny.

Obie formy są poprawne. Pierwsza bardziej familiarna i bezpośrednia, druga utrzymująca dystans.

"Obie formy są poprawne. Pierwsza bardziej familiarna i bezpośrednia, druga utrzymująca dystans."
Protestuję. Niemożliwa jest równorzędność tych form. Bowiem jeżeli "Państwo" to tylko "ONI" (Czy zastanawiali się Państwo...?). Natomiast przez "WY" można zwracać się do służby albo do towarzyszy partyjnych (Czy zastanawialiście się towarzysze ...?; Czy pomyśleliście Wojciechu..?). Można zatem tak i tak, ale nie w tych samych sytuacjach. Jeżeli się mylę to proszę o argumenty, bo nie jestem polonistą.

Cholera! Tak "spolegliwego" definiuje PWN? Przecie to ani jedno ani drugie, choć nasz slabo wyształcony prezydęt optuje za drugim z wymienionych przez ciebie znaczeń. Cóż, język żyje...

"Prezydęt" to neologizm oznaczający wiecznie nabzdyczonego, nadętego prezydenta.

1. W dawnych czasach PRL, w autobusach często był tłok. Kiedyś usłyszałem zawołanie "proszę się cofnąć do przodu"
2. Ponoć Rada Języka Polskiego dopuściła formę "poszłem". Jeśli to prawda, to "idę się pochlastać"

pozdrawiam

dobrze, że nie Puszkę z pandorą :D

"Czy zastanawialiście się Państwo kiedyś" - to tez chyba nie jest właściwa forma zwracania się do czytelnika. Prawidłowa brzmi "Czy zastanawiali się Państwo kiedyś"
To tak jak w liczbie pojedynczej powiedzieć do kogoś do "czy zastanawiałes sie Pan kiedyś...}

Moim zdaniem stosunek każdego człowieka do języka ojczystego równolegle staje się wyznacznikiem jego uczuć patriotycznych. Jeśli ktoś czuje coś do kraju rodzinnego i do swojego ukochanego miejsca na ziemi, musi także czuć to samo do swojego języka ojczystego z szacunkiem bawiąc się jego wieloraką różnorodnością także w pięknych gwarach regionalnych. Członkowie PiS, jak o sobie mówią, partii prawdziwych polskich patriotów, posiadają szczególnie niechlujny stosunek do języka polskiego, o czym wspomina także autorka artykułu. Taki ich patriotyzm jak polszczyzna stosowana, na przykładzie chociażby jednego sławnego zdania Pana Jarosława Kaczyńskiego: "Oni som najlepszom grupom fachowom." U Pana Wassermanna trzy to zawsze "czy", a trzech to zawsze "czech". Ale i w innych partiach obrodziło nam niechlujami językowymi. Pan poseł Kalisz odmienia z lubością we wszystkich przypadkach nowoodkryte słowo "agralna" (winno być: agrarna). Pani Julia Pitera podobno ukończyła filologię polską, chyba jakimś dziwnym cudem. Bo w dyskusjach telewizyjnych wprowadza zawsze metodologię "okładania się" w trybie: "To ja na to odpowiem tak." Albo zaczyna swoją myśl: "A ja tu chciałabym powiedzieć jedną rzecz." Jak gdyby można było mówić rzeczami po ukończeniu filologii polskiej. Pani Julia Pitera wykazując niechlujstwo do ojczystego języka okazuje także niedbałość zawodową polonistki, co każe mi rozciągnąć domniemanie o prawdopodobnym niechlujstwie codziennym w każdej dziedzinie życia Pani poseł. A tacy ludzie nie powinni decydować o naszych losach pracując w rządzie.

Przeraża mnie, kiedy słyszę o najbardziej optymalnym rozwiązaniu.A przecież można to powiedzieć pięknie po polsku:najbardziej najlepsze rozwiązanie.

@ Artur. Opis zjawiska prawidłowy, ale - niestety - też z błędem. Chodzi o szczególnie niechlujny stosunek do języka polskiego. Dlaczego członkowie PiS go "posiadają"? Czyżby posiedli go na własność? Stosunek do czegoś się MA.

Ciekawy tekst i równie ciekawa dyskusja, do której pozwolę się przyłączyć. Pracuję w dość dużym wydawnictwie i swego czasu zastanawialiśmy się właśnie nad przypadkiem opisywanej tu Julii Pitery. Śmichy-chichy, ale rzeczywiście zauważyliśmy niesamowitą nieprzystawalność wykształcenia do języka. Być może mówi szybciej niż myśli? Tak obstawialiśmy. Druga rzecz to egzaminy, obowiązkowe, z języka. Dla wszystkich posłów powinny być warunkiem dalszego uczestnictwa w debacie publicznej. W innym razie będę się czuła nadal ośmieszana. Kolejna sprawa - język angielski. OBOWIĄZEK! Pozdrawiam dyskutatantów.

Albo Pan Zaremba, który każde niemal zdanie kończy: "...., prawdaaa?" Jak gdyby sam się dziwił, co on to mówi i pytał rozmówców, czy mówi prawdę.

Dzień dobry,

ten artykuł jest naprawdę potrzebny. Mam nadzieję, że przyswoją jego treść zarówno politycy, jak i dziennikarze często popełniający masę błędów.
Do zestawu "byków" dorzuciłabym słynne mówienie o sobie w trzeciej osobie (typowe dla polityków wszystkich frakcji): "... nagonka na MOJĄ OSOBĘ" (zamiast "na mnie") oraz problem z nazwami miesięcy np. 23 LUTY zamiast 23 luTEGO!

Świetny artykuł! Ostatnio przestałem słuchać polityków - bolało mnie, jak gadają "wybitny prawnik" z SLD i jego parlamentarni koledzy z innych partii.
Najpierw kamyczek do ogródka pani Redaktor.
Kiedyś prof. Walery Pisarek odradzał używania formy: "Czy zastanawialiście się Państwo..." Radził jako grzeczniejsze: "Czy zastanawiali się Państwo..."
Znany zapewne pani Redaktor prof. Stanisław Szober w swym "Słowniku poprawnej polszczyzny", wydanym w roku 1966, uznaje za równouprawnione formy: protokołować i protokółować. Podobnie jest z rzeczownikiem słowa protokół (nie: protokoł), który w dopełniaczu l.poj. ma dwie poprawne formy: protokole lub protokóle.
A teraz do rzeczy. Odnoszę wrażenie, że gorzej od polityków mówią i czytają dziennikarze telewizyjni, a zwłaszcza radiowi. Kilka lat temu w programie "Szkło kontaktowe" (TVN24) red. Grzegorz Miecugow obśmiał na spółkę z zawodowym satyrykiem Andrzeja Leppera, za to, że nazwisko swej partyjnej koleżanki Renaty Beger wymawiał: Begier. Wszak jeszcze niedawno zmiękczenie "g", po który następowała samogłoska "e", było powszechne, a poprawne jest do tej pory. Jeszcze dawniej zmiękczenie było tak silne, że spółgłoska "g" zanikała, stąd w staropolszczyźnie mieliśmy jenerała. Zdumiało mnie to; pomyślałem, że pan redaktor Miecugow opuścił kilka lekcji języka polskiego w szkole średniej albo miał słabego nauczyciela. Ale to jeszcze nic.
Proszę posłuchać, jak dziennikarze radiowi akcentują polskie wyrazy! A co wyprawiają z intonacją zdań! Napisze pani o tym?

Standard, nie standart. A fakt nie może być rażący "osobiście". Pozdrawiam.

Jak tropić paskudztwa, to do końca. Czy jest Pan pewien że "wrażenie" można "odnosić" (niby gdzie ?).

Bardzo ciekawy artykuł. Pozdrawiam wszystkich miłośnikór kultury języka polskiego.

Nie można się zupełnie zgodzić z autorem artukułu. Wymowa "wreście" jest typową wymową z powszechnym w szybkim języku mówionym upodobnieniem pod względem miejsca artykulacji i nie powinna być napiętnowana. Podobnie wymowa nazwisk z końcówką -wski bez "w" w wymowie to typowe uproszczenie grupy spółgłoskowej. Inaczej ma się sprawa z zaimkiem ta w bierniku. W języku oficjalnym nadal obowiązuje tylko i wyłacznie forma "tę" i politycy nie powinni używać formy "tą" w oficjalnych przemówieniach, a jedynie na spotkaniach towarzystkich lub w domu. Słowo "protokół" ma odmianę dwojaką - z obocznością ó:o i bez niej, jednak formy protokółu, protokóły są rzadsze i raczej uzywane przez osoby starsze. Czasownika "oglądnąć" też nie można wartościować, bo jeżeli jest to regionalizm, to powinien wystepowac na tych samych warunkach co "obejrzeć" - warto poczytac o tym artykuły Kazimierza Nitscha w "Języku Polskim", gdzie przestrzega przed nasmiewaniem się z regionalizmów.

Dolaczam do narzekan: nie slyszalam jeszcze, by ktos uzyl zwrotu "w porownaniu z", zawsze i wszedzie jest "w porownaniu do". Inny przyklad: zaniklo zupelnie "odnosnie DO" (czegos) na rzecz "odnosnie" (czegos)
Niestety, czolowa publicystka "Polityki" takze uzywa "dlatego, bo".

Do Barbarak:

"Czołowej publicystce" już zwracano na to uwagę parokrotnie, choćby na blogu. Ale, jak widać, przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka.

Autorka artykułu ma słuszność. Jednak trzeba też zauważyć, że sama "Polityka" również nie jest bez grzechu. Nie ma numeru, w którym nie znajdzie się błąd: czasem stylistyczny, czasem gramatyczny, a i ortograficzne nie należą do rzadkości. Pisałem już w tej sprawie do Redakcji, ale nic się nie zmieniło.

Na liście oczekujących do obśmiania są jeszcze : "znakomity" w znaczeniu "znaczący" (znakomita większość przestępców!), zwierzaki, dzieciaki zamiast zwierzęta, dzieci itepe itede.

cieszem sie, ze jestes Malgosiu takom utalentowanom dziennikarkom, a jak widac po tym tekscie (pisze widac, bo jeszcze nie czytalem :-) zeby o czyms napisac, czasami warto uwaznie posluchac

A nie razi Was używanie (coraz częściej przez dziennikarzy) form takich, jak: "te okno", "te słońce"? Wśród publicystów i sprawozdawców sportowych staje się to jednym z najczęściej powielanych błędów. Mam nadzieję, że liberalna Rada Języka Polskiego nie stwierdzi, że poprawne jest zarówno określenie "to okno", jak "te okno" :):)
pozdrawiam

Zupełnie nie podzialam zachwytu nad hiperpoprawnościa min. Kwitakowskiego. Prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne niż min. Kwiatkowski wymówi końcówkę "ą" zamiast "om". (np. "Powołałem specjalnom grupę śledczom")

Wykaz błędów ministra Wassermanna na pewno trzeba uzupełnić o uporczywe wymawianie - częstego u niego ze względu na tamatykę w której się specjalizuje - słowa "zatrzymać" jako "zaczymać". Mam wrażenie, że pan Wassermann nie upraszcza sobie wymowy tego trudnego słowa a naprawdę wierzy, że "tak to się pisze".

Na koniec dwa zjawiska, które są dla mnie prawdziwymi przejawami ćwierćinteligencji mówiącego i które powinny być karane conajmniej torturami:
dodawanie na końcu co drugiego zdania słówka "tak" oraz mówienie przez absolutnie wszystkich polityków coś będzie się działo "na klubie", "na rządzie", "na kierownictwie" zamiast "na posiedzeniu klubu/rządu/kierownictwa". Brrrrrrrr!!!

Bardzo ciekawy artykuł

Autorka bez głębszego zrozumienia przebrnęła przez kodyfikatory, dość beznamiętnie relacjonując - czasem rzetelnie, niekiedy jednak nie - stan normy językowej. Nuda, nuda, nuda. A zdanie "Poprawność językowa parlamentarzystów wydaje się być poniżej średniej krajowej" skłonny byłbym uczynić pracą domową dla autorki: zgaduj-zgadula, gdzie jest błąd? I minister sprawiedliwości piszemy, jak każdą nazwę stanowiska z kilkoma wyjątkami - małą literą. Ongiś ulubioną zabawą studentów polonistyki było wyszukiwanie błędów językowych w wypowiedziach Ibisa Wróblewskiego. Zawsze coś się znalazło...

Świetny tekst. Wielkie dzięki za wyjaśnienie (wreszcie!) że "spolegliwy", to bynajmniej nie "uległy". Tymczasem "uległy" praktycznie wyszło z uzycia, wszyscy używają słowa "spolegliwy" - oczywiście w mylnym znaczeniu.

Moim zdaniem błędem najpowszechniejszym i pleniącym się najbujniej jest stosowanie zaimka TE zamiast TO dla rzeczowników w liczbie pojedynczej rodzaju nijakiego.
Mówią tak ćwierćinteligenci, półinteligenci i cali inteligenci, po prostu - wszyscy. Bankowcy (TE konto), pocztowcy (TE okienko), kelnerzy i kucharze (TE zamówienie i TE ciasto), ekonomiści (TE spowolnienie wzrostu), artyści (TE dzieło ), klimatolodzy (TE ocieplenie lub TE ochłodzenie - zależnie od frakcji), a nawet ksiądz w czasie mszy (TE ciało).

> A linia nie może być przecież ani mała, ani duża.

Naprawdę?

Autor tekstu też "poległ pod polszczyzną". Nie mówi się "Czy zastanawialiście się Państwo kiedyś", tylko "Czy zastanawiali się Państwo kiedyś...". To też fatalny błąd, bardzo ostatnio rozpowszechniony. To chyba jakaś pozostałość po czasach "towarzyszy".

Na początku artykułu, autorka pisze, że słyszy się wymowę "wreście". Moim zdaniem jest ona poprawna. Dochodzi tutaj do upodobnienia pod względem miejsca artykulacji. W normie użytkowej jest to wymowa poprawna.