W bardziej przyswajalny sposób problem braku czasu i kwestii jego organizacji nie mógł zostać ujęty. To takie proste nie stresować się tym, co będzie za tydzień, za miesiąc, a mimo to tak robimy. Stresujemy się zadaniami niewykonanymi, martwimy się zadaniami, które zostaną na nas nałożone i nie zauważamy nawet jak czas przesiąka nam przez palce, bo myślimy co będzie, a nie wykorzystujemy czasu, by zająć się tym, co jest.
Racja, że priorytety życiowe ułatwiają organizację czasu, bo nie myślimy o tym, co by tutaj zrobić, tylko od razu podejmujemy działanie.
Wyznaczania priorytetów nauczyłam się z książki Coveya oraz Buzana. Covey nauczył mnie jakiś ponad rok temu jak wyznaczać te sprawy, które są w moim życiu najwazniejsze, z kolei Buzan i później szkolenie z mindmappingu w May Agency nauczyło mnie jak planować, żeby nie zwariować.
Dalej mam mniej czasu niż bym chciała mieć, ale przynajmniej najwazniejsze zadania zawsze wykonuje na czas. Starcza mi również chwil na pójscie do kina czy przeczytanie książki. Gdy wyeliminujemy pożeraczy czasu, tj. nieistotne rozmowy przez telefon czy surfowanie w internecie bez celu to doba faktycznie robi się dłuższa ;)