"Kiedy rotmistrz, podporucznik czy porucznik chciał wziąć ślub, musiał uzyskać zgodę Dowódcy Okręgu Korpusu."

Tak obrzydliwej struktury nie można nazwać nawet mafią. To coś było jeszcze gorsze.

Nie wiem, jak tam kobieca dusza p. Jolanty Wierzchowskiej odbiera te "tradycje", choć z tekstu odniosłem wrażenie, ze jawią się jej one całkiem sympatycznie. Ale jeśli jakiejś kobiecie podobają się ułańskie tradycje, to może oprócz ułańskich trzech "k" niech weźmie sobie ona do serca niemieckie trzy "k"?
Bo gdy wczytamy się uważnie, świat przedstawiony w artykule jest obrzydliwy.
Ci ludzie byli oczywiście produktem swoich czasów, ale dobrze zdawać sobie sprawę, że mowa o trutniach, nie robotnicach.

Eee tam, nie sądź po sobie.

Nie ma sie czym przejmowac, podczas pierwszej wojny swiatowej francuskie elity byly swiecie przekonane o wyzszosci francuskiego bagnetu nad niemieckim karabinem maszynowym. W dodatku francuski legionista byl epatowal tzw. vigueur i élan czego nie mozna bylo nigdy uswiadczyc w niemieckim strzelcu ciagle cos mastrujacym przy zamku CKM-u.
Rosjanin patrzac na Polaka widzi Francuza.

Wlasnie problem u sz.p rekonstru....tfeee polega wlasnie na tym ze zadaje to pytanie "DLACZEGO". Oznacza to brak zrozumienia dla wspolczesnosci i warunkow w jakich nam przyszlo teraz zyc bedac obciazonych jako narod ta wlasnie "tradycja", ktorej sz.p broni. I tyle.

Na poczatku lat siedemdziesiatych mialam mozliwosc uczyc sie jazdy konno u p. Janaszka, dyrektora Stada Ogierow Lobez, porucznika z przedwojennej Centralnej Szkoly Kawalerii w Grudziadzu. Twarda to byla szkola, choc twierdzil, ze traktowal nas studentow o wiele lagodniej niz rekrutow. Zaczynalismy od godzinnej woltyzerki w 15-osobowej grupie, po dwoch tygodniach potrafilismy podrzucac i lapac pilke na klusujacym koniu i inne sztuczki. Potem jazda od godz. 9-ej do 12 - 1 kon na zmiane na 4, potem na 3 osoby, potem 1/1. Uzycie strzemion zabronione. Werbalnym akompaniamentem byly kawaleryjskie dowcipy pana Dyrektora w wersji light. Po takim treningu spalismy do obiadu, potem od obiadu do kolacji i do rana, cali w siniakach od klusa cwiczebnego. Pan Dyrektor zwykl dbac o nasze sylwetki wymachujac batem i niejednokrotnie lekko pukajac garbiacego sie delikwenta styliskiem bata w plecy.
Pan Dyrektor mawial, ze musi nauczyc nas tak jezdzic, zebysmy sie nie pozabijali.
Raz na tydzien mial wyklady o tradycji kawalerii.
Przyznaje, ze trudno mi bylo znosic te wojskowe zwyczaje. Nie bylam
pupilkiem Dyrektora, bo wyczuwal bunt. Ale mimo to jeszcze trzykrotnie wracalismy z innymi kolegami do Lobeza na wakacje, juz jako sila pomocnicza do wyprowadzania koni na jazdy w okresie urlopowym. Nasz lobezki galop przez przeszkody pokazywala pozniej telewizja.
Jezdze do tej pory. Kto przetrwal tamta szkole, tzn. grudziadzkiego Dyrektora Janaszka i nauke jazdy konno klusem cwiczebnym na ogierach, ten pozostanie jezdziectwu wierny na zawsze.

Mimo mojej milosci do jezdziectwa jednak przedwojenne defilady z "baletem kawaleryjskim", pokazywane przez Kronike Filmowa, sprawiaja na mnie nieco operetkowe wrazenie.