Nieco bełkotliwe pomieszanie pojęć. Nikt nie stara się postawić znaku równości między tożsamościami tylko nadać równe prawa, niezależnie od orientacji psychoseksualnej. To pewna różnica. Nie wiadomo też dlaczego nowo wprowadzane pojęcie "normy optymalnej" miałoby stanowić element różnicujący prawa obywateli. Nie wiadomo kto dał prawo do ustanawiania takiej normy i kto określił zakres różnicowania prawa. Słowem autorka uzasadnia bełkot jeszcze większym bełkotem.

Nie będę się odnosić do żadnych terminów psychologicznych, chciałabym tylko zwrócić uwagę że jednym z największych błędów w nauce jest często MYLENIE HIPOTEZY Z WIEDZĄ. Moim zdaniem, jeżeli przedstawicieli żadnej z grup, które miały wziąć udział w spotkaniu, nie przeszkadzało współuczestnictwo z żadną z grup, to nie szukajmy różnic, a stereotypizacja krzywdzi każdego człowieka w takim samym stopniu niezależnie, czy jest członkiem mniejszości etnicznej, czy gejem.

@ 2011-04-21 20:43 | Marzena77

Piszesz tak: "...nie dajemy prawa do ożenku związkom kazirodczym, bigamicznym albo biseksualnym."

Masz racje, tylko jaki to ma zwiazek z mozliwoscia porozmawiania z przedstawicielami mniejszosci seksualnych. Mozliwosc rozmowy z nimi daje im jakies, dochczas nieistniejace, prawa?

A niby dlaczego ma tak zostać? Może warto by było zwrócić uwagę również na ten element niesprawiedliwości. Świat nie stoi w miejscu. Nauka również. Skoro nauka określiła co jest zaburzeniem a co nim nie jest można śmiało zacząć korzystać z tych ustaleń.""

Zawsze bawi mnie z jaką swobodą zabarwione ideologicznie instrukcje ze stron gejowskich podciągane są pod miano nauki. O homoseksualizmie nauka wypowiada się bardzo różnorodnie, ale cytowanie jednych - słabo osadzonych w teorii poglądów to na pewno nie nauka.

**

To ja może przypomnę parę faktów za Socaridesem:

W roku 1973 APA nie dysponowało jednoznacznymi danymi naukowymi, które w oczywisty sposób prowadziłyby do zaprzestania traktowania homoseksualizmu jako zaburzenia.

W wyniku protestu podpisanego przez dwustu psychiatrów, decyzja APA musiała zostać poddana referendum. W kwietniu 1974 roku przeprowadzono głosowanie, w którym wzięło udział dziesięć tysięcy członków APA. Aż 40% nie zgodziło się z decyzją rady. Jak pisze Socarides, nie można jednak wyciągać z tego pochopnego wniosku, iż większość psychiatrów zgadzała się z Radą. Biorąc pod uwagę liczbę uprawnionych do głosowania, jedynie 25% z nich poparło decyzję rady. Mówiąc krótko: zawiodła frekwencja.

Nikogo nie może dziwić fakt, iż organizacje gejowskie, przechodzące po Stonewall okres szczytowy swojej działalności, prowadziły bardzo intensywne działania lobbingowe na rzecz wykreślenia homoseksulizmu z DSM. Jak twierdzi jednak Charles Socarides (1992), jeden z psychologów przeciwnych wykreśleniu, oprócz wypowiedzi publicznych szkalujących naukowców broniących wcześniejszych decyzji APA, można było zauważyć wiele innych niepokojących zjawisk: telefony z pogróżkami, obraźliwe listy czy nawet otwarte groźby zamachów terrorystycznych. W głosowaniu, które poprzedzone było ograniczonymi do pięciu minut wystąpieniami psychologów broniących stwierdzenia, iż homoseksualizm jest zaburzeniem psychicznym, wzięło udział jedynie nieco ponad dwie trzecie członków Rady APA – niewiele brakło, a kworum konieczne do podjęcia takiej decyzji nie zostałoby osiągnięte.

Pewnego rodzaju wiedza w tym przedmiocie została na przestrzeni wieku XX uznana za uprawomocnioną, podczas gdy innego rodzaju wyjaśnienia zostały sprowadzone do roli marginalnej.

Wytworzona przez myśl zachodnią scientia sexualis (czy też scientia homosexualis, a właściwie każda scientia) nie jest czystą nauką, wyśnioną i wymarzona przez niezmierzone zastępy racjonalistów. Jest prawie truizmem stwierdzenie, iż co raz to wpływają na nią i tworzą ją procesy władzy – zarówno tej politycznej, zinstytucjonalizowanej jak i tej rozproszonej, niejawnej, obecnej w normach i symbolach kultury. Również sama wiedza nie pozostaje dłużna, działając zwrotnie na władzę, tworząc ją poprzez aparat naukowy, dostarczając jej narzędzi i środków symbolicznych. Co więcej, ten rodzaj mariażu wiedzy naukowej i władzy jest skuteczny, gdyż pozostaje nierozpoznany. Jak słusznie stwierdza Foucault, powodzenie władzy „jest wprost proporcjonalne do ilości mechanizmów, jakie zdoła ukryć”.

Co to za argument, milla? Na Światowym Kongresie Psychiatrów w Honolulu w 1977 rezolucja przeciw nadużywaniu psychiatrii do walki z przeciwnikami politycznymi w Związku Radzieckim przeszła większością 90 do 88 głosów, i to dlatego, że akurat zabrakło na sali kilku psychiatrów z demoludów. Czy to znaczy, że więźniowie polityczni byli faktycznie schizofrenikami? Czy to znaczy, że domaganie się wolności i swobód obywatelskich jest paranoją, jak przekonywali radzieccy lekarze?

Podobnie jest z ustaleniami APA dotyczącymi homoseksualizmu. Gdyby nie przeszły wtedy, to przeszły by później. Mroki niewiedzy i tak prędzej czy później rozświetli nauka.

Małżeństwa homoseksualne na świecie działają świetnie, a dzieci w rodzinach gejowskich chowają się równie dobrze jak w rodzinach heteroseksualnych. Jeśli coś działa dobrze, to czemu tego zakazywać?

Miało być rodzicielstwo.

W ultratolerancyjnej Holandii dzieci wychowywane przez pary jednopłciowe przeżywają wyższy stres. Różnią się też na wymiarach identyfikacji z płcią i pod względem otwartości na seksualne eksperymenty. Mają inne wyniki sprawnościowe (fizyczne) i poznawcze.

Nie musisz mnie obrażać.

Czytałam i widziałam. Dlatego mam odwrotne zdanie.

Czy uważa pan za normalne skazanie się samemu na śmierć głodową by np. dokuczyć Fieldowi Castro ?

Bytem niezbędnym dla naukowców jest kasa wiec ostrożnie z "rozświetlaczem naukowym". Szczególnie po wpadkach w ostatnich 20 latach.

Homoseksualizm jest sprawa prywatna i chyba lepiej by dzieci były u nich niż łapach sióstr zakonnych czy urzędasów państwowych