Nie było mnie w Radomiu, ale po wydarzeniach w Gdańsku w 1970, w których środku byłem, jestem dziwnie przekonany, że prowokacje do kradzieży i aktów wandalizmu choćby i były, to nie były potrzebne.
Te, tak zwane słuszne protesty klasy robotniczej, to były także akty rozpasania, ślepej zemsty i rabunku. Naturalne, choć wstydliwie przemilczane aspekty zachowania tłumu. Bo ten tłum, to przecież Naród.
Tym bardziej podziwiać należy rolę przywódców sierpnia 1980, których dziesiejsi spóźnieni bohaterowie, przy udziale chyba specjalnie powołanych instytucji w rodzaju IPN, przedstawiają jako agentów i współpracowników SB.