,ale z tymi "najbardziej nieprzeczytanymi" to kłopot wieczny

Ach, ach, problem nie polega na tym, że ktoś zmusza kogokolwiek do męczenia Byrona, Chaucera czy Villona wbrew woli czy dla zdobycia jakichś niezmiernie ważnych punktów towarzyskich. Lubimy konsumpcję poradnictwa typu "Instrukcja samobieżnej kosiarki ogrodowej", "Poradnik hutnika", "Filcowanie wełną czesankową typu merynos peruwiański", czy cytowany szeroko w artykule poradnik jak zakamuflować własne nieczytelnictwo (oj, oj, czyli, że rezerwa wobec tzw prasowych oceniaczy nie jest nieuzasadniona?) - dla mnie bomba. Lubimy "Pieśń o Rolandzie" - fajnie. Problem polega na tym, że do rangi problemu urasta kwestia komunikacji nt przeczytanych dzieł.
Dorosła, dwudziestokilkuletnia kulturoznawczyni/pracownik biblioteczny/whatever nie jest chyba osobą specjalnej troski, która nie potrafi raz jeden skreślić paru własnych uwag - kilku normalnie, bez nadmiernej poetyzacji, brzmiących, interesujących zdań o swoim frenetycznym i taśmowym, co sama nader często i chętnie podkreśla, czytelnictwie. Umiejętność tę ćwiczą już uczniowie szkoły podstawowej, dalej są już, o ile dobrze pamiętam, rozprawki i inne rozbudowane szykany typu analiza i synteza czyli matura. Chciałoby się wiedzieć, do czego prowadzi tak intensywna praca umysłowa i czy aby nie znika to wszystko w jakiejś smoliście czarnej dziurze, zwłaszcza, że człek sam czyta wolno i nie wszystko, co podleci. A i jakaś rekomendacja i dyskusja byłaby mile widziana. Nie uważam, aby takie oczekiwanie było w jakimkolwiek stopniu niestosowne. Zamiast obrażać się na odbiorcę, że marudzi, wyciągać armaty i działa Navarony oraz chować się za plecami płacząc o prześladowaniu, może po prostu czas podwyższyć poziom dostarczanych treści?

Ja wiem dokładnie co czytałam bo jak kogoś lubię czytać to czytam ciurkiem napisane ksiażki i biografię ,z literatury są to Kuncewczowa ,Boy,Stachura ,Dostojewski , Kapuścinski , Agata Christi ,Zyta Rudzka, czytałam też półkami książki z biblioteki z psychologii i astronomii i historii na przykład historię Paryża , doszłam do wniosku że co piąta książka z danej dziedziny to rewelacja, musiałam czytć też wiele książek studiujac romanistykę / z literatury francuskiej najbliższy mi jest Voltaire/ i dziennikarstwo ale wielu ksiażek po prostu już nie pamiętam choć nie miałam kłopotu z czytaniem lektur szkolnych moje sympatie literackie były gdzie indziej.

Hlaske czytali wszyscy skoro nikt o nim nie wspomnial. Ja tez od deski do deski. Conrada na 100% czytali, Ted Kaczynski i ostatnio Anders Breivik.
Za to zaloze sie o kazde pieniadze, ze zadna z wymienionych w artykule osob nie przeczytala Conrada, nie trzeba dodawac w orginale of course. Chyba, ze moze Radek Sikorski ale i on nie zostal wymieniony.
Prawdziwa odwaga byloby dzisiaj przyznac sie, ze nie przeczytalo sie Trylogii Sienkiewicza ale zachwycilo sie Chlopami Reymonta! ha

Ha! Moja dziewczyna "Chłopów" ceni bardzo, a za to przy Trylogii odpadła chyba w połowie Potopu. Ale ona dużo czyta i się zna.
Ja za to czytam mało i w sumie ledwo kilka książek samodzielnie (czyli z własnej i nieprzymuszonej woli) w życiu przeczytałem. Jedną z nich, tak się składa, był "Ulisses". Przeczytałem, bo zawsze interesowały mnie rzeczy "pojechane" i eksperymenty, więc kiedy opowiedziano mi jaki to odjazd formalny, sięgnąłem natychmiast. I miałem rację. To o wiele ciekawsze niż nudne historie z rozpoczęciem, środkiem i zakończeniem. Nigdy nie lubiłem klasycznych form w żadnej dziedzinie kultury. Także "Ulisses", w przeciwieństwie do większości lektur szkolnych, u mnie zaliczony. Nie żałuję. Bęc!

Arcydziela mozna przeczytać, czemu nie.Jedna z głównych korzyści, jaką się odnosi z ich lektury jest wiedza o historii literatury , jak również o tym co uznaje się za wartośc literacką.Ludzie tyle jednak pisza, że arcydziela najwyrazniej nie wystarczja.

Ciekawe, do jakiego stopnia można poznać książki - nie czytając ich. Są książki o tak silnym wpływie, że obcując z kulturą wszelką po prostu przyswaja się ich treść i najważniejsze elementy. W moim przypadku taką jest to "Moby Dick". Cytat tu ("Imię moje Izmael."), tam scena, gdzieś indziej kalka, jakieś nawiązanie... książka, żart, fragment filmu, komiks, kreskówka - wydaje mi się, ze gdy w końcu otworzę książkę (a mam szczery zamiar, jak to zwykle z nieprzeczytanymi książkami bywa) to będzie nie pierwszy raz a kolejny...

Hmm... Znam jeszcze jedno arcydzieło, utwór stanowiący podwaliny literatury, który mało kto czyta w całości, od deski do deski. Jest to Iliada Homera. Ja przeczytałam, bo jako filolog klasyczny mam taki obowiązek. Na pewno do niej wrócę, bo teraz mogę wycisnąć z niej więcej niż na drugim roku. Nie dziwię się jednak tym, którzy nie przeczytali, ponieważ jest to trudna lektura, zwłaszcza gdy brak jest pewnego przygotowania do niej. Odyseję, szczególnie w przekładzie Parandowskiego, czyta się wspaniale, ale Iliada to poważne wyzwanie.

A propos: są książki, przez które nie mogłam przebrnąć, dopóki nie trafiłam na dobre tłumaczenie.

moja polonistka w liceum mówiła: "Proust? Dziewczyny, to trzeba czytać po pięćdziesiątce."
zazdroszczę tym, którzy potrafią zajrzeć, przejrzeć, liznąć. ja mam kompulsję czytania do końca :/

Po raz kolejny poczułam się jak wyjątek od wyjątku, czytałam i Ulissesa i Koran, nawet Biblię przeczytałam, co nie zmienia faktu, że mam nieodparte wrażenie, iż mam kolosalne luki w tzw. "lekturach obowiązkowych". Już samo określenie powodowało dawniej, że nie miałam ochoty czytać danej pozycji, za to do przeczytania Ulissesa przekonało mnie twierdzenie polonistki, iż dzisiejsza młodzież jest za głupia na czytanie Ulissesa. Na szczęście kiedysiejsza młodzież, młodzieżą już nie jest i zmądrzała na tyle żeby od czasu do czasu wrócić do jakieś kiedyś niechcianej pozycji, zwłaszcza że często niechianą była przez fakt konieczności jej przeczytania jako lektury szkolnej. Choć mimo tego jestem przekonana, że nie uda mi się przeczytać wszystkich książek które przeczytać bym chciała i z pewnością nie przeczytam też wszystkich które przeczytać podobno wypada. Z pewnością nie spamiętam też wszystkich które przeczytałam, ale czy właśnie po to czyta się książki?

w technikum przeczytałam wszystkie lektury od I klasy poza "Granicą" w 4.. coś mnie w niej odpychało :P i przyznam się szczerze, że częściej i fajniej czytało mi się Harrego Pottera niż te polskie coś :D
z polskiego miałam bardzo dobre oceny - nic nie mam sobie do zarzucenia, prócz 2 z wypracowania o kłamstwie :D - miałam inne zdanie, niż nauczycielka :D

także - czytajcie bo to fajne jest :D obecnie męczę "brzemię rzeczy utraconych" :D pozdrawiam :D

Dziękuję za to podsumowanie na końcu, dzięki niemu nie musiałam czytać całego artykułu.