' my je hodujemy w olbrzymich ilosciach, w roznych warunkach ale zapewnimy im rozwoj'

Po pierwsze - jaki rozwój? Człowiek na drodze doboru naturalnego zaplanował rozwój niektórych gatunków, co z punktu widzenia biologii jest szkodliwe dla samego zwierzęcia (wystarczy spojrzeć na wady genetyczne np. psów 'rasowych'). Po drugie - nie wydaje mi się, żeby egzystencja w żałosnych warunkach (cielęta mają małe boksy, żeby nie mogły się ruszać, co sprawia, że mięso jest delikatniejsze i łatwiej odchodzi od kości) była w jakikolwiek sposób nagrodą za wątpliwy etycznie rozwój. Wreszcie trzecia kwestia - zwierzęta, tak jak ludzie, NIE są zastępowalne. Jeżeli zabijesz jakiekolwiek zwierzę, to już nigdy nie narodzi się drugie takie samo (nawet jeśli zgodność DNA będzie 100% - patrz bliźniaki jednojajowe, które są DWOMA osobami).

Oczywiście dziedzictwo filozofii idealistycznej nie pozwoli spojrzeć części ludzi na siebie jak na zwierzęta, niemniej nauka dostarcza wiele dowodów na istnienie tzw. 'życia duchowego' u zwierząt (i to nie od wczoraj, a przynajmniej 60 lat!). Problem w tym, że łatwiej jest nam nie sięgać po źródła, tylko powtarzać brednie zasłyszane/wypatrzone w sieci i u znajomych.

Pozdrawiam