A lek p. bolowy jest tez inny - legalizacja miekkich narkotykow. Marihuana nie uzaleznia, nie powoduje przemocy domowej i wzrostu przestepstw, dziala kojaco, uspokaja, lagodzi bol i nudnosci.Ale oczywiscie po co zarabiac na tym, skoro mozna dawac w lape koncernom farmaceutycznym...

All doctors are bastards.
Popieram ten wpis.
Znam 4 studentów stomatologi i 3 medycyny, z czego dwie osoby już w zawodzie. Z grona moich wszystkich znajomych oceniam ich inteligencję najniżej, a o moralności nawet nie wspomnę, bo po roku praktyki słyszę cały czas o smochodzie który sprowadza się z USA albo o tym, jakie teraz działki drogie pod budowę domu. Mają świadomość, że byli, są i będą ludziom potrzebni... więc się śmieją z nas wszystkich.

o chirurgicznym leczeniu bólu czyli kauteryzacji nerwów? Owszem, bóle nowotworowe czy pourazowe to ogromny problem, ale są też przewlekłe zespoły bólowe o różnej etiologii, bardzo rozpowszechnione.

Dobry temat ale zle zrealizowany. Problemem jest dostep pacjenta do lekarza leczacego bol. Nastepnym problemem jest dostepnosc do procedur zmniejszajacych cierpienie pacjenta. Czesto sa to interwencje wysoce wyspecjalizowanych neuroradiologow czy chirurgow. Szkoda ze powany problem zostal potraktowany trywialnie przez autora.

Bardzo dobrze, ze autor poruszyl problem leczenia bolu. Wazniejszy i bardziej skomplikowany nizby sie wydawalo. Przeciez najczesciej do lekarza zglaszamy sie z powodu...bolu! Rzecz zatem polega na ustaleniu jego przyczyny i sposobu leczenia. Przede wszystkim bol bolowi nierowny. Na przyklad ostry bol pourazowy, tym pooperacyjny, bol neurogenny czy bol nowotworowy wymagaja zupelnie innej terapii ze wzgledu na rozna patofizjologie. To jest ogromna wiedza. Dla potrzeb leczenia bolu w niektorych krajach stworzono osobna podspecjalizacje. Aby otrzymac certyfikat specjalisty "bolowca" nalezy uczestniczyc w okreslonej ilosci kursow, dokonac okreslonej ilosci blokad nerwowych( czesto bardzo trudnych technicznie) a nastepnie zaliczyc kilka trudnych egzaminow. Taka nauka trwa przynajmniej dwa lata. W Polsce znaczenie bolu oraz jego skutki zdrowotne i spoleczne sa niedoceniane zarowno przez lekarzy jak i spoleczenstwo. Zmiana stosunku do bolu wymaga nie tylko pelniejszego szkolenia lekarzy i personelu medycznego, lepszej informacji ale moze przede wszystkim zmian kulturowych a na to trzeba przynajmniej kilku lat. Potrzebny jest nam system, w ktorym ministerstwo zdrowia razem z naukowymi towarzystwami medycznymi ( anestezjologicznym, badania bolu, medycyny paliatywnej, chirurgicznym etc.)oraz NFZ ( firmami ubezpieczeniowymi) ustaliloby jednoznaczne, ogolnopolskie, obowiazujace wytyczne postepowania medycznego w okreslonych sytuacjach oraz w slad za tym regulacje prawno administracyjne.( n.p nieszczesne recepty). Mowiac krotko - protokoly. Ile personelu lekarskiego i pielegniarskiego na okreslona ilosc lozek i gabinetow, standardy monitoringu aby nie przeoczyc powiklan i zapewnic pacjentowi bezpieczenstwo. (Jesli mowimy o opioidach to wszyscy boja sie depresji oddechowej z fatalnymi konsekwencjami). Co i w jakiej kolejnosci stosowac w bolu pooperacyjnym, neuropatycznym, okreslic postepowanie, krok po kroku w terapii paliatywnej. Oczywiscie nie wystarczy tylko protokoly napisac, one musza byc dostepne w kazdej placowce sluzby zdrowiu i dla kazdego lekarza pierwszego kontaktu. Tak jak przed laty lobbowano na rzecz kardiologii i kardiochirurgii teraz lobbowac na rzecz leczenia bolu, stworzyc preferencyjne warunki dla poradni przeciwbolowych. I informowac, edukowac spoleczenstwo aby pokonac strach przed chorym w domu. Najlepsza opieka paliatywna chory jest otoczony w warunkach domowych. Hospicja to koniecznosc. Ale o czym tu mowic, kiedy przy niedoborze personelu minister zdrowia strajkujacym pielegniarkom grozi zwolnieniami poniewaz uwaza ze jest ich za duzo a standardy leczenia wyznaczaja firmy farmaceutyczne i narodowy fundusz zdrowia.

Ciekawy artykuł jednak wcale nie poruszono w nim tematu leczenia ostrego bólu w warunkach szpitalnych, głównie pooperacyjnego. Od tego problemu bardzo często umywają ręce zarówno anestezjolodzy, którzy po przekazaniu pacjenta na POST-OP tracą całkowicie zainteresowanie jego osobą, jak i zabiegowcy, którzy wychodzą z założenia, że to nie ich obowiązek. Obserwując efekty takiego podejścia włos się na głowie jeży. W dodatku często ma to miejsce w dużych, "elitarnych" szpitalach klinicznych.