Zasady publikowania
komentarzy znajdziecie
Państwo pod tym adresem.

Polityka.pl – strefa wolna od hejtu!

 

Szanowni Czytelnicy, Drodzy Użytkownicy naszego Serwisu Internetowego!

Od wielu lat udostępniamy Państwu nasze Forum internetowe oraz przestrzeń blogową dla Waszych komentarzy – także tych krytycznych. Jesteśmy wdzięczni za wszystkie, które są merytoryczne. Zależy nam bardzo, aby Państwa wpisy nie utonęły w rosnącej fali internetowego hejtu i niechlujstwa.
 

Warto, aby serwis POLITYKA.PL pozostał miejscem wartościowej wymiany poglądów, gdzie toczą się dyskusje, nawet zażarte, ale pozbawione mowy nienawiści. Zależy nam na tym, abyśmy wzajemnie traktowali się z szacunkiem. Chcemy, aby POLITYKA.PL była miejscem wolnym od radykalizmów i anonimowej, bezsensownej brutalności.
 

Słowem: zapraszamy serdecznie do dyskusji na naszych forach internetowych, do wyrażania opinii, polemik, do ocen, ale w formie przyjętej między kulturalnymi ludźmi. Kto chce się wyżyć – zapraszamy na inne portale. Być może to walka z wiatrakami, ale spróbujemy. Mamy dość językowych i emocjonalnych śmieci zasypujących plac wolności, jakim miał być i może być internet.

Ogólnopolska Konferencja pt. Przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych

(1)
2011-09-24 12:52 | Bogdan Wegrzynek
W Warszawie 19-09-2011 odbyła się Ogólnopolska Konferencja dotycząca “Przyszłości Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych” zorganizaowana przez Polskie Lobby Przemysłowe, Zarząd Okręgu Przedsiębiorstw Wojskowych i Działalności
Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska.

Referaty swoje wygłosili

1. Mgr Małgorzata Kucab (przewodnicząca Zarządu Okręgu Przedsiębiorstw Wojskowych i Działalności Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska) – „Grupa WPRP elementem zapewnieniabezpieczeństwa remontów i dostaw uzbrojenia na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej”.
2. Dr Waldemar Walczak (Uniwersytet Łódzki) – „Alians strategiczny
jako czynnik umożliwiający wzmocnienie potencjału konkurencyjności
polskiego przemysłu obronnego”.
3. Prof. nadzw. dr hab. Paweł Soroka, prof. nadzw. dr hab. Mirosław
Sułek – „Szczególne miejsce wojskowych przedsiębiorstw remontowo-
produkcyjnych w systemie obronnym państwa a konsolidacja polskiego
przemysłu obronnego”.
4. Dr hab. inż. Ryszard Szczepanik (Dyrektor ITWL) – „Współpraca
Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych z Wojskowymi Zakładami
Lotniczymi”
5. Mgr inż. Bogusław Krajewski (SMW S.A.) – „Możliwości remontowe
Stoczni Marynarki Wojennej S.A. oraz odnowa morskiego stanu
technicznego Marynarki Wojennej”.


Stanowisko Ogólnopolskiej Konferencji

1. Celem Ogólnopolskiej Konferencji pt. „Przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw
Remontowo-Produkcyjnych”, zorganizowanej przez Zarząd Okręgu Przedsiębiorstw
Wojskowych i Działalności Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska i Polskie Lobby
Przemysłowe, było przedstawienie długofalowej koncepcji konsolidacji oraz rozwoju
tych przedsiębiorstw i ich usytuowania w systemie obronnym państwa, uwzględniającej
specyfikę tych przedsiębiorstw. Od kilku lat na ten temat trwa dyskusja, mimo że przyszłość
Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych została określona w przyjętej
w 2007 roku rządowej „Strategii konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu
obronnego w latach 2007-2012”. Zgodnie z nią WPRP miały zostać włączone do Grupy
BUMAR. Warunkiem włączenia miało być nadanie - w drodze przepisów ustawowych -
Ministrowi Obrony Narodowej szczególnych uprawnień do zgłaszania sprzeciwu wobec
decyzji organów wszystkich spółek przemysłowego potencjału obronnego, naruszających
zakres zadań wykonywanych przez nie na rzecz Sił Zbrojnych RP. Założeniem Strategii
było także skoncentrowanie WPRP w utworzonej w koncernie jednej podgrupie (dywizji)
o charakterze remontowo-obsługowym. Powodem toczącej się dyskusji jest misja tych przedsiębiorstw i ich szczególne usytuowanie w systemie obronnym państwa. Trzeba jednak pamiętać, że militarnie zdefiniowane funkcje Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych powodują, że są one ważnym składnikiem gotowości obronnej państwa. Mają one do spełnienia szczególnie istotną rolę w okresie zagrożenia, sytuacji kryzysowych i konfliktu wojennego, kiedy to w szybkim tempie trzeba remontować i odtwarzać zdolności bojowe uzbrojenia i sprzętu będącego na wyposażeniu jednostek liniowych wojsk operacyjnych i obrony terytorialnej. Poza tym koncepcja włączenia Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo- Produkcyjnych do Bumaru nie uzyskała akceptacji działających w nich organizacji związkowych. Uwzględniła to Sejmowa Komisja Obrony Narodowej, która skierowała dezyderat do Premiera Donalda Tuska, w którym wyraziła wątpliwości w sprawie zasadności włączenia WPRP do Bumaru oraz Komisja Obrony Narodowej Senatu RP, która również wystosowała dezyderat do Premiera RP. W tej sytuacji Premier Donald Tusk niedawno podjął decyzję o podjęciu prac nad nową treścią „Strategii konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego”, a co za tym idzie - wstrzymany został proces włączenia Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych do Grupy BUMAR.

2. Jak wiadomo, Grupa Bumar działa pod nadzorem Ministerstwa Skarbu Państwa,
a więc resortu, którego jednym z głównych zadań, zwłaszcza za rządów Platformy
Obywatelskiej jest pozyskiwanie każdego roku możliwie największych wpływów
z prywatyzacji, określonych w ustawie budżetowej. Środki te przeznaczone są
w pierwszym rzędzie na równoważenie budżetu, a tak naprawdę – na zmniejszenie deficytu
budżetowego. Nie można wykluczyć, że gdyby pogłębił się globalny kryzys finansowo-
gospodarczy i bardziej niż jego pierwsza fala dotknąłby Polski, a takiego scenariusza,
niestety, nie można wykluczyć, to wówczas może nasilić się proceder sprzedaży przez
Ministerstwo Skarbu Państwa najcenniejszych aktywów majątku narodowego w celu pokrycia rosnącego zadłużenia. Do takiego postępowania zmuszone zostały przez Unię Europejską
władze mocno zadłużonej Grecji, co jest jednym z warunków otrzymywania przez ten
kraj kolejnych transzy pomocy finansowej. Gdyby do zbliżonej sytuacji doszło w Polsce,
to wówczas mogłaby pojawić się pokusa wystawienia na sprzedaż także Grupy Bumar
(również wprowadzenie Bumaru na giełdę nie zapewnia trwałości kontroli nad Grupą przez
Skarb Państwa przy istocie akcyjności, czyli dopuszczenia do publicznego obrotu akcjami).
Stąd w bardzo niepewnych i nieprzewidywalnych czasach głębokiego globalnego kryzysu
finansowo-gospodarczego i wynikających z tego turbulencji, nie jest bezpieczne skupiać
w jednym koncernie cały polski przemysłowy potencjał obronny.
Dlatego organizatorzy i uczestnicy Konferencji opowiadają się za skoncentrowaniem
polskiego przemysłowego potencjału obronnego w dwóch grupach – przedsiębiorstw
produkcyjnych i pracujących na ich rzecz jednostek badawczo-rozwojowych w Grupie
BUMAR, która docelowo powinna stać się silnym narodowym koncernem zbrojeniowym
pozostającym w nadzorze Ministra Skarbu Państwa, zaś Wojskowych Przedsiębiorstw
Remontowo-Produkcyjnych w drugiej grupie, pozostającej pod nadzorem Ministra Obrony Narodowej, której kształt i zasady organizacji wymagają jeszcze dyskusji i dopracowania.
Przy czym obie grupy powinny stale i ściśle współdziałać przy realizacji zamówień dla
wojska i kontraktów eksportowych. Możliwą formą takiej współpracy może być alians
strategiczny. Alians strategiczny to porozumienie o współdziałaniu między dwoma lub wieloma
niezależnymi przedsiębiorstwami, które postanawiają wspólnie prowadzić określoną
działalność gospodarczą lub wspólnie realizować wzajemnie uzgodniony projekt,
przedsięwzięcie itp., integrując w tym celu zasoby materialne, swoje kluczowe kompetencje
i umiejętności oraz unikatowe zasoby cennej wiedzy, która jest niezbędna, aby zrealizować
określony, wspólny cel – wizję rozwoju. Należy podkreślić, że w aliansach przedsiębiorstwa
partnerskie łączą się dla realizacji wspólnych celów, ale utrzymują swoją niezależność
strategiczną tzw. „nienaruszalną autonomię” i chronią własne interesy. Jest to niewątpliwie
najważniejszą zaletą takiej formy współdziałania pomiędzy konkurującymi ze sobą
organizacjami. Alians strategiczny może być także traktowany jako element rozwijania
kapitału intelektualnego oraz metoda umacniania konkurencyjności rynkowej. Jest świadomie
i celowo podejmowaną formą współpracy między niezależnymi przedsiębiorstwami,
które podjęły decyzje o tym, aby wspólnie prowadzić jakieś przedsięwzięcie lub rodzaj
działalności, łącząc i koordynując posiadane zasoby, umiejętności oraz kluczowe
kompetencje. Zasoby materialne i niematerialne oraz umiejętności partnerów aliansu to
swoistego rodzaju aktywa strategiczne będące podstawą tworzenia i utrzymywania przewagi
konkurencyjnej na rynku.

3. Jeśli chodzi o formę organizacyjną Grupy WPRP to może się ona skupić na jednej
spółce dominującej (posiadającej akcjonariat większościowy pozostałych spółek).
W formie tej należałoby wyodrębnić trzy logiczne segmenty, zgodne z przeważającym
profilem działalności poszczególnych spółek. Segmenty te to:
- Segment Łączności,
- Segment Lotnictwa,
- Segment Lądowy.
Każdy z segmentów byłby przypisany logicznie na zasadach aliansu strategicznego,
bez tworzenia struktury formalnej. Segmenty te działałyby w swoich wyspecjalizowanych
obszarach, współpracując oraz tworząc nowe produkty w oparciu o wspólną myśl inżynierską
oraz doświadczenie i pozycję na rynku. Ponadto, pomiędzy pionami zachodziłyby relacje
biznesowe, oparte o tworzenie wspólnych projektów rozwojowych, czy też wdrożeń,
produkcji lub usług, oraz zawiązywania konsorcjów do celów przetargowych.
Każda ze spółek wchodzacych w skład Grupy WPRP zachowałaby swoją niezależność
poprzez posiadanie osobowości prawnej, a spółka dominująca nie powinna ingerować
w bezpośrednie zarządzanie poszczególnymi przedsiębiorstwami, a także nie uczestniczyłaby
finansowo (poprzez marżę czy też pośrednictwo) w sprzedaży produktów i usług dla MON oraz w dotychczas zawartych kontraktach. Głównym zadaniem spółki wiodącej byłaby koordynacja prac marketingowych, wspólnych dla całej grupy oraz poszczególnych segmentów czy też spółek. Spółka miałaby także w swoich zadaniach pozyskiwanie nowych kontraktów zagranicznych, stymulację produktową, analizę nowych potencjalnych rynków, przedsięwzięć oraz promowanie grupy za granicą. Prowadziłaby także sprzedaż produktów spółek z grupy na rynkach zagranicznych.
Przyjęte założenia dla spółki dominującej to:
- spółka dominująca nie prowadzi działalności operacyjnej, tylko koordynuje działalność pozostałych spółek, spółka wiodąca jest organizatorem i koordynatorem wspólnych przedsięwzięć oraz prac rozwojowych ze szczególnym uwzględnieniem interesu grupy;
- uprawnienia z tytułu posiadania akcji w spółce dominującej wykonuje Minister
Obrony Narodowej,
- Minister Obrony Narodowej posiada szczególne uprawnienia nadzoru właścicielskiego
wobec każdej spółki w grupie,
- Minister Obrony Narodowej posiada w każdej spółce przedstawiciela w radzie
nadzorczej,
- spółka dominująca ma na celu pozyskiwanie nowych zleceń i rynków pod szyldem
grupy oraz spółek w jej skład wchodzących,
- spółka dominująca generuje zyski z pozyskanych przez nią kontraktów zagranicznych
(prowizja), oraz z dywidendy,
- w sprawach strategicznych mogących zaważyć na dotychczasowej działalności spółek
podległych, decyzja wymagałaby akceptacji MON.

Ze względu na konieczność zabezpieczenia interesów wszystkich spółek wchodzących
w skład grupy, należałoby powołać organ doradczy składający się z prezesów każdej
ze spółek w postaci Rady Dyrektorów. Rada Dyrektorów miałaby na celu opiniowanie
i doradztwo spółce wiodącej oraz dbałaby o zabezpieczenie interesów spółek z grupy.

4. Bardzo ważne będą relacje miedzy Spółką dominującą, a wyżej wymienionymi trzema
segmentami Wojskowych Przedsiebiorstw Remontowo-Produkcyjnych. Na pewno muszą
być oparte na partnerstwie, raczej na więziach poziomych. Trzeba tu wziąć pod uwagę
znaczący fakt, iż urodziła się już koncepcja utworzenia - na bazie Instytutu Technicznego
Wojsk Lotniczych i Wojskowych Zakładów Lotniczych - Wojskowej Grupy Przemysłu
Lotniczego, która zaprezentowana została w tym roku w Bydgoszczy na wystawie Air
Fair. Właśnie ta grupa może ewentualnie stanowić segment lotniczy wchodzący do
proponowanej wyżej Grupy Wojskowych Przedsiebiorstw Remontowo-Produkcyjnych.
Podstawą i punktem odniesienia dla rozważań i analiz nad formą prawną-organizacyjną
integracji Wojskowych Zakładów Lotniczych Nr 1,2 i 4 (WZL) oraz Instytutu Technicznego
Wojsk Lotniczych (ITWL) są cele, które wyżej wymienione podmioty zamierzają wspólnie
realizować. Przeprowadzona analiza celów wskazuje, że mogą one być realizowane w drodze
wydzielenia wybranych kompetencji realizowanych w aktualnej strukturze poszczególnych
przedsiębiorstw i wspólnej ich realizacji poprzez utworzenie wspólnego podmiotu
gospodarczego. Uzyskana może być w ten sposób możliwość realizacji wydzielonych
kompetencji bez zasadniczych zmian struktur organizacyjnych dotychczasowych podmiotów
i zmian właścicielskich. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że nowa struktura realizuje
cele a jednocześnie unika się działań związanych z głęboką zmianą struktur poszczególnych przedsiębiorstw. co wiąże się z reguły nie tylko z kosztami finansowymi zmian ale
i możliwymi zakłóceniami bieżącej działalności, a w skrajnym przypadku nawet utratą dotychczasowej pozycji rynkowej.

5. Organizatorzy Konferencji wyrażają nadzieję, że zaprezentowane podczas niej koncepcje,
argumenty i propozycje zostaną wzięte pod uwagę w pracach nad projektem nowej
treści „Strategii konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego”.

Warszawa, 19 września 2011 r.

Bogdan Węgrzynek