.........

Przez 10 lat opiekowałam się chorą na Alzheimera Ciocią. Było to w latach '90, kiedy jeszcze lekarze nie potrafili (a przynajmniej ci, do których trafiałysmy) rozpoznać schorzenia i chocby w minimalnym stopniu łagodzić objawy. Kiedy Ciocia była wieczorem mocno pobudzona, a ja nie potrafiłam zapanowac nad Jej lękami i prosiłam pogotowie o pomoc, nieraz słyszałam: sprawy rodzinne załatwia sie w rodzinie (nie rozpoznawała mnie i opowiadała straszne rzeczy o tej pani, czyli o mnie). Bywały dni i noce, że krążyła po mieszkaniu niestrudzenie, nie pozwalając położyć się spać, rozmawiając sama z sobą, z odbiciem w lustrze, w ekranie telewizora. Ona, która nauczyła mnie wszystkiego, co w życiu ważne, nie potrafiła wykonać najprostszych czynności, o które poprosiłam Ją, by dać Jej chociaż odrobinę zajęcia i pozwolić czuć sie przydatną (czasami sama prosiła - pomogę ci). Nie potrafiła powiedzieć, że chce do toalety, ale nigdy nie zapomniała, że po skorzystaniu z niej trzeba umyć ręce, mimo, że to ja wycierałam pupę. Kiedy zdarzyło się, że w nocy wyszła z mieszkania, gdy ja na chociaż krótką godzinę przysnęłam, musiałam zabezpieczyć drzwi od środka, zakładając wysoko niedostępna dla Niej kłódkę. Musiałam wymienić kontakty na takie z podtynkowymi wąsami, kiedy okazało się, że jeden z nich wydłubała z puszki samymi paluszkami. I tylko czasami zdarzało się, że w Jej oczach widziałam błysk spojrzenia dawnej Cioci i wtedy mowiła do mnie: Ależ ty masz ze mna kłopoty. Ale mnie kochasz, prawda?

Nie było żadnego wsparcia ze strony opieki społecznej, ze strony lekarzy. Inna rzecz, że bardzo bałam sie dla Niej przypadkowej opiekunki, która mogłaby Ją skrzywdzić. I niewiele dawała mi opieka na 2 lub 3 godziny, bo nie potrzebne mi było załatwianie zakupów czy sprzątanie, ale potrzebny był ktoś, kto byłby z Nią cały czas, gdy ja byłam w pracy. Na szczęście udało mi się znaleźć taką Panią, która traktowała Ją jak własną ukochaną babcię, a ja dzięki temu mogłam spokojnie pójść do pracy. Gdyby nie to, czekałaby nas nędza, bo po prostu nie starczyłoby środków na utrzymanie, nie mówiąc o lekach. Nie miałam sumienia oddać Jej do jakiegoś zakładu, wiedząc, że skróciłoby to Jej życie i pamiętając, że to Ona mnie wychowała.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że znikąd nie było żadnej pomocy i wsparcia. Nawet krótkie Jej pobyty w szpitalu nie dawały żadnego odpoczynku, bo musiałam biegnąć do szpitala, by nakarmić, umyć, przebrać, sprobować porozmawiać...

Sadzę, że to już naprawdę najwyższy czas, żeby państwo zagwarantowało rodzinom takich chorych wsparcie, które pozwoli na opiekę nad chorym w domu i umożliwi pozostawanie chorego do śmierci w kręgu najbliższych. Chociaż dzisiaj, po swoich doświadczeniach, nie odważyłabym sie oceniać negatywnie ludzi, którzy oddali bliską osobę do domu opieki.

"Augusta Deter. To jej przypadek pozwolił Aloizowi Alzheimerowi zdiagnozować nowa horobę w 1906 r."

Altzheimer to okropna HOROBA...

mam pytanie, czy ktos z was slyszal lub tez podawal choremu lek o nazwie AXURA?