.........

To u nas nazywa sie "New Gender Mainstreaming". A tak poza tym wielki szacumek dla pracy pani Klosinskiej (jej ciekawe audycje w Trójce!).

Jedna uwaga do spostrzezen dot. studentow w Polsce - masowe uzywanie przez nich wulgaryzmow w miejscach publicznych uznaje za tozsame z wystapieniem publicznym, wiec nie roznia sie oni wiele od pana Henka spod budki z piwem. Ot dzisiejsze nowe czasy.

Polityka przoduje w takich kwiatkach. Moim zdaniem, opiera sie to na przekonaniu - kompletnie nietrafionym - ze tak bedzie lepiej, bo nie szowinistycznie etc. Mamy caly wysyp "kobiecych" nazw w stylu psycholozka, a jezykoznawczyni jest kolejnym tego chorego trendu przykladem.

bo najgorsze jest robienie z gęby -cholewy

Jak to mówią, przydają się formy grzecznościowe, choćby dla tego, że w kryzysowych sytuacjach trudniej powiedzieś do kogoś "Panie Idioto!" :))

Niestety nie mogę się z Tobą zgodzić. Od prawie 10 lat pracuję w firmach, w których poza prezesem wszyscy mówią do siebie po imieniu. Widzę negatywny wpływ takiego zachowania, szczególnie na poziomie przełożony - pracownik.

To że pracownicy równego szczebla, czy na przerwach, mówią sobie po imieniu jest jak najbardziej w porządku. Ale w momencie kiedy kierownik do pracownika mówi per Janku, Danka, Maricn, zaczyna się zatracać pewne poczucie szacunku. Tracą na tym oczywiście szeregowi pracownicy. Przełożony będąc na ty z pracownikiem pozwala sobie na zachowania, których nie było w mojej pierwszej pracy, gdzie obowiązywało "paniowanie". Dużo łatwiej o mobbing, traci się ogólne profesjonalne podejście do pracownika i obowiązków. Łatwiej o powstawanie kładów "kolesiowych", na których pozostali tracą.

Wiem że są środowiska, w których to może działać dobrze, ale wystarczy jedna osoba z tzw managementu która nie potrafi zachować się kulturalnie, i już morale w pracy zaczyna się sypać.

Dodam, że nie pracuję w fabryce, tylko w specjalistycznym biurze. Ale w hotelu lepiej nie było. Dlatego chciałabym powrotu do używania form nie bez powodu zwanych grzecznościowymi.

Pozdrawiam ciepło ;)

Czekam z niecierpliwością na wykład dr Kłosińskiej w Chicago podczas Dyktanda 2011.

Mówienie do siebie po imieniu to jedna sprawa, która różni dwa narody.
Spróbuj w Polsce podać kobiecie rękę - przecież tak nie wypada.