ale dziwi trochę, że przy okazji nie pojawił się w artykule problem wykładowców akademickich z zaburzeniami psychicznymi; ). Ciekawe czy ktoś w Polsce zajął się tym tematem kiedykolwiek. Biorąc pod uwagę uwarunkowania środowiskowe, pewnie nie, choć jak pamiętam ze swoich studenckich czasów, byłoby co badać.

Śmieszne są te nazwy kierunków - "elitarny kierunek dla wrażliwych intelektualistów" czy "modny kierunek dla nowoczesnych Europejczyków".


Farsa.

Kiedys w Polsce duzo wiecej studentow studiowalo w trudniejszych warunkach i z bardziej pustymi kieszeniami... i jakos tych z problemami psychicznymi, nie
bylo wiecej, moze nawet mniej.

Fantastyczny sentyment - kiedyś to było normalnie, wszyscy byli twardzi i nie narzekali chociaż mieli gorzej. A przyszło Ci do głowy że kiedyś przyznanie sie do depresji, nerwicy, bezsenności i manii prześladwczych mogło być społecznym stygmatem prowadzącym do absolutnego wykluczenia ? Kłaniają się nowe szaty cesarza - nikt nie krzyknie "on jest nagi", nikt nie wyłamie się z tłumu, bo w tłumie jest bezpiecznie i anonimowo. Urbanizacja i rozwój mają w tym też swoj udział, nie da się zaprzeczyć - jednak mają tez ta zaletę, że bardziej przychylnym okiem patrzą na ludzką ułomność. Nie jesteśmy maszynami - stres, przepracownie i astronowmiczne oczekiwania rodziców, przyjaciół i partnerek / partnerów potrafią wypalić człowieka, szczeglnie pracującego intelektualnie. Takie śmieciowe procesy w myślach są jak kij w trybach i sól w oku i moga wypaczać proces przetwarzania informacji.

A to niespodzianka. Zastanawiam się jaki był cel Twojej poprzedniej wypowiedzi w takim razie.. Gloryfikacja minionych czasów ? Próba zanegowania istnienia problemu, którego sam jesteś przykładem ? Czy może chciałeś powiedzieć coś w stylu "byłem zdołowany zanim to się stało modne" ? Jeżeli chciałeś jedynie zwrócić uwagę na to że więcej osób dołuje się teraz, to równie dobrze spożytkowałbyś ten czas zapuszczając wąsy - teraz przecież wszystkiego jest więcej niż kiedyś, to i powody do stresu się mnożą.

nie studiują .
Zdawanie egzaminów stresuje uczenie się męczy .
Może niektórzy do tego się nie nadają .
na moich studiach jeden docent mawiał : jest tyle pięknych zawodów np szewc, dlaczego pan się uparł na chemię ?

Nie chodzi o to, żeby studentów borykających się z chorobami psychicznymi wyrzucać z uczelni. Jesli ktoś ma poważne problemy, powinien zrobić sobie przerwę, skupić się na leczeniu i kiedy poczuje się lepiej, powinien mieć możliwość powrotu na studia. Dlaczego wymagania mają być obniżone? Czy ktoś, kto nie potrafi przygotować się na egzamin (opanować materiału) powinien otrzymać dyplom ukończenia uczelni?
Argumentem jest to, że takie osoby często sa bardzo inteligentne i wystarczająco zdolne, żeby z łatwością egzaminy zaliczyć. Dlatego uważam, że powinny zrobić sobie przerwę i wrócić wtedy, kiedy będą w stanie lepiej wykorzystać swój potencjał. Zgadzam się, że uczelnia powinna pomagać studentom z zaburzeniami. Pomoc ta powinna jednak polegać na zidentyfikowaniu problemu, wskazaniu terapii (lub miejsca, gdzie student może porozawiać ze specjalistą) i ułatwieniu późniejszego powrotu. Pomoc nie oznacza ułatwień w zaliczeniu egzaminów sensu stricto.

Po przeczytaniu artykułu przypomina mi się dyskusja o dysfunkcjach takich jak dysgrafia, dyskalkulia, dysortografia. Na etapie szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum dzieci i rodzice machają zaświadczeniami przed nauczycielami po to, żeby uczniowie mogli pisać sprawdzian 20 minut dłużej i żeby błędy ortograficzne nie były przeliczane na ujemne punkty z wypracowań.
Kiedy taki młody człowiek rozpoczyna studia lub tworzy swoje CV nie wspomina ani słowem o swojej dysfunkcji - logiczne, na tym etapie zaświadczenie jest już nieprzydatne, człowiek już nic nie zyskuje, więc lepiej o dysfunkcji zapomnieć.
A może pracodawca ma prawo wiedzieć, że przyjmuje do pracy dysortografika? Wszystko, co taka osoba napisze powinno być sprawdzone przez drugą osobę pod względem błędów ortograficznych. Czy nieumieszczenie takiej informacji można potraktować jako kłamstwo? A z drugiej strony, czy pracodawca ma prawo odrzucić kandydaturę takiej osoby tylko ze względu na dysfunkcję? Można nie zatrudnić osoby, jeśli kandydat nie posiada wystarczających "zdolności logicznego myślenia" lub wystarczającej znajomości języka obcego. Czy ze zdolnością do "niepopełniania błędów ortograficznych" powinno być tak samo?

"jest tyle pięknych zawodów np szewc, dlaczego pan się uparł na chemię?" - klasyczny przykład chamstwa i ignorancji pracowników naukowych. Mojemu znajomemu zaproponowano, by zajął się drobnym handelkiem. Przed chorobą był najlepszy na roku, również na swoim drugim kierunku, ale skąd profesor miał o tym wiedzieć?
Urlop dziekański niestety nie zawsze wystarcza, ponieważ leczenie może trwać dłużej niż rok. Chyba jednak najgorsze z tego wszystkiego jest napiętnowanie przez tych, co "już wiedzą" i strach, że dowie się ktoś jeszcze. Na pewno nie ułatwia powrotu na uczelnię.

Problem wbrew pozorom istotny. Pracuej na uczelni na zachodzie, gdzie na szczescie dla delikwentow, problem zidentyfikowano lata temu. STad tez obok pomocy prowadzi sie tez statystyki. Procent studentow z depresja kliniczna to znacznie powyzej sredniej krajowej. Zalezy tez od kierunku studiow, ale waha sie od 10 do 25%.
Choroba cywilizacji? Jak najbardziej. Na cale szczescie moda na leczenie farmakologiczne przeminela i istnieja sposoby by tym studentom pomoc bez lekow.

Czy ktos nie powinien powanie zastanowic sie nad mnozacymi sie przypadkamki pekniec wsrod
czytelnikow podobnych artykulow. Trudno doprawdy zrozumiec, dlaczego jeszcze pekania ze smiechu nie zakwalifikowano jako jednostki chorobowej. Zwlaszcza, ze takie pekniecie moze sie okazac grozne nie nie tylko dla eksplodujacego, ale rowniez dla otoczenia. Moze czas, zeby sie WTO zabralo za glosowaniew tej sprawie. OK. dosc pisania, zbliza sie atak choroby pod nazwa spozywanie sniadania, a potem napad wychodzenia do pracy poprzedzony obsesja zakladania kurtki i czapki oraz kompulsywnym otwieraniem drzwi.

Z całym szacunkiem vps, czy wziąłeś dzisiaj lekarstwo ? Rzetelne opisanie całego aspektu podobnego problemu to temat na opasłe tomisko naukowej pracy - nie atrykuł na stronie internetowej. Te zawsze są skrótem i pobieżną wycieczką. A przypadki kwalifikują się pod chorobę psychiczną jak najbardziej. Z tym że psychiczne choroby - tak jak te "normalne" - sa przeróżne. Są te powszechne jak katar - depresja, nerwica i tym podobne. Są też paskudne wielobiegunowe skrzywienia osobowści i ciężkie zaburzenia chemicznej równowagi mózgu... Człowiek chory psychicznie nie musi być od razu Hannibalem, czy Jokerem - Twoi znajomi ( i mama również ) zapewne mogliby skorzystać z terapii, co wcale nie oznacza że są powaleni i trzeba ich wpakować w kaftan, nafaszerować litem i zawieźć na elektrowstrząsy !

Ok, lekka przesada - nie każdego smutnego należy od razu wrzucać na kozetkę albo faszerować antydepresantami. Czasami wystarczy trochę ruchu na świeżym powietrzu i chwila odpoczynku, i od razu się rozjaśnia pod kopułą... czasami. Chciałem jednak powiedzieć że każdemu może się zdarzyć załamanie - jedna trauma za dużo, kilka dni stresu więcej niż trzeba i cała psycha wali się jak domek z kart albo rozbite lustro i trzeba się jakoś od nowa pozbierać. U studentów pewnie dzieje się to cześciej ze względu na tręd nadwrażliwości i wybujałe ego. Idzie taki na uczelnię myśląc, że finezja jego intelektu powali wszystkich na kolana, a tu pan profesor mówi "weź pan się za stolarkę albo krów dojenie, bo prawnika z pana nie będzie"... Albo wręcz odwrotnie - niedowartościowanie w połączeniu z wyśrubowanymi oczekiwaniami rodzinki też potrafi człowieka złamać jak zapałkę. A jeżeli taki student ma kiedyć stać się pracownikiem umysłowym, to może trzeba by ten cały burdel w umyśle jakoś ogarnąć ? Ja osobiście wolałbym żeby orzecznictwo sądowe, medyczna diagnostyka, czy giełdowe inwestycje były prowadzone przez zdrowe, trzeźwe i chemicznie zrównoważone mózgi. Niektórym wystarczy do tego piwo z kumplami w piątek i ścianka wspinaczkowa albo rower, ale są też tacy którym pomóc musi lekarz... i tyle.

Student + dying = studying

Ciekawe ilu studentów aktualnie realizuje ambicje swoich rodziców. W artykule nie zauważyłam wyjaśnienia dlaczego młody człowiek kilka razy rekrutuje się na ten sam kierunek studiów. Znam wiele przypadków, że pierwszy kierunek okazał się niewypałem, rezygnacja i rozpoczęcie innego, często zbliżonego kierunku była właściwą decyzją. Często oceny licealistów nie odzwierciedlają prawdziwej wiedzy i na studiach następuje pomieszanie braku wiedzy, braku umiejętności przyswajania wiedzy i systematyczności.

Sama jestem studentką, która wypadła z obiegu. Bardzo zresztą podobnie, jak jeden z bohaterów artykułu. Do pewnego momentu (trzeciego roku) świetne oceny bez większych problemów, stypendia naukowe, prawie gotowa praca licencjacka i nagle blokada. Nie byłam w stanie się uczyć. Zabrakło mi dwóch przedmiotów. Potem jeszcze dwa razy próbowałam je zaliczyć. Nic z tego. Tak jakby mózg wpadał w panikę. Zdiagnozowano mi depresję.

Od razu dodam, że u podstaw problemów osób takich, jak ja nie są same studia, to zaczyna się o wiele wcześniej,w rodzinie, w środowisku dorastania. Ja akurat się załamałam, ale mam bardzo wielu znajomych - niezwykle inteligentnych, z wielkimi osiągnięciami naukowymi, publikacjami, stypendiami ministrów, zagranicznymi,potrafiącymi na siebie zarobić, a którzy wciąż i na nowo muszą wszystkim i sobie przede wszystkim udowadniać, że są wystarczająco dobrzy.

Jest ogromna presja, jeśli nie rodziców, to środowiska, żeby zrobić karierę, żeby przynajmniej nie być gorszym od innych. Obecnie jeden kierunek studiów to już za mało, ale nie tylko dlatego, że konkurencja jest silna. Również,
dlatego, że to "źle wygląda" (mówię głównie z tego, jak jest na UW, nie wszędzie musi być tak samo). Do tych dwóch kierunków najlepiej jest jeszcze na siebie zarabiać, bo utrzymanie rodziców jest niepoważne.
Poza tym, poziom studiów pozostawia wiele do życzenia. Ja sama studiowałam na dwóch wydziałach, mam znajomych z paru innych i jedynymi kierunkami trzymającymi jeszcze konkurencyjny poziom są te, gdzie idą naprawdę najzdolniejsi albo pasjonaci. Na pozostałych: masówka, obniżające się standardy, często brak elastyczności i nowatorstwa, no i oczywiście brak dobrego zarządzania. To dość frustrujące, jeśli na tej podstawie kalkuluje się późniejsze możliwości dobrego zatrudnienia. W obliczu strachu przed bezrobociem.
To wszystko wpisuje się w tło naszego coraz bardziej konsumpcyjnego i coraz szybszego stylu życia i dość durnego (moim zdaniem) systemu wartości, którym bombardują nas zewsząd media. To wszystko sprzyja samotności. No i studia to dość specyficzny etap w życiu - pierwsze kroki w dorosłości, swoisty test, który pokaże, czy będziesz nieudacznikiem życiowym, czy nie.

Ja osobiście w momencie podejmowania brzemiennych w skutki decyzji o ścieżce swojej kariery - czyli na początku liceum - zajęta byłam radzeniem (lub też nieradzeniem) sobie z trudną emocjonalnie sytuacją w domu. Decyzje te więc podjęłam pod wpływem emocji (choć wtedy wydawały się solidnie przemyślane), a w efekcie wylądowałam na interesującym, ale kompletnie nietrafionym kierunku studiów.
Tu może odpowiem, dlaczego ktoś zaczyna pierwszy rok po raz trzeci. Może dlatego, że chce go ukończyć, może dlatego, że nie chce rezygnować (okazać słabości), albo nie chce pogodzić się z faktem, że stracił czas (to też jedna ze zmór moich rówieśników: nie zostać w tyle za innymi). A może dlatego, że nie ma odpowiednich przedmiotów na maturze, żeby iść na inny kierunek, a powrót do liceum i zdawanie od nowa matury to prawie jak koszmar senny.

Przyczyny załamywania się studentów są moim zdaniem bardzo złożone. Czy rzeczywiście jest teraz inaczej niż kiedyś - na pewno. Czy trudniej? Nie mnie to oceniać. Nie sądzę jednak, żeby akurat stan uczelni był jedną z
głównych przyczyn. To, jak one wyglądają jest skutkiem pewnych procesów społecznych, w których to prędzej doszukiwałabym się przyczyn. Więc może pomoc studentom z taką "niepełnosprawnością" nie jest wcale bezsensowna, bo owszem, warto zreformować szkolnictwo wyższe, ale nie sądzę, żeby samo to istotnie zmieniło sytuację.

Polacy chcieli być Amerykanami no to są, tyle tylko że w komunistycznej oprawie architektonicznej i biurokratycznej

Myślę że pokutuje taki mit wrażliwego inteligenta który bez względu na warunki w których żyje odpływa w nierzeczywisty świat bo tak mu łatwiej i przyjemniej .Tymczasem na pewno wiecej wsród osób załamanych czy chorych psychicznie jest tych przeciążonych pracą i obowiązkami na uczelni oraz ludzi samotnych którzy przyjechali do większych aglomeracji po naukę z małych miasteczek i wsi .Do domu wracać już nie chcą a zakorzenienie się w nowym środowisku bez wsparcia rodziny graniczy z cudem .

.........

W interesie spoleczenstwa jest pomoc takim osobom. Jezeli beda mieli studia to jest wieksza szansa, ze znajda prace - w Polsce lub za granica . Zaburzenia psychiczne - depresje, leki,nerwice to bardzo czesty problem szczegolnie u mlodych ludzi(16-24 lat), wiec to ma sens by uczelnia rozumiala ten problem. Spoleczennstwo traci bardzo duzo jezeli problemy tych ludzi sa zaniedbane - samobojstwa, lata bezrobocia, alkoholizm, narkomania, przeciaganie studiow. Ciesze sie, ze na UJ jest ktos kto nie schowal tego wszystkiego (znow) pod dywan.