Nie da się doczytać do końca bez łez w oczach.

Tam zawsze zdążysz. Każdego czeka śmierć, więc po co się spieszyć? Można zrobić coś ze swoim życiem tutaj i nie iść na kompromisy skoro to stoi na ostrzu noża a jak przyjdzie czas to nie licz że kostucha się nie upomni o ciebie. Nie wymigasz się.

podobno publikacja informacji o samobójstwie znanej osoby powoduje lawinę samobójstw innych osób ,myślę że potencjalnych samobójców jest wielu i będzie ich wiecej bo otoczenie społeczne i warunki ekonomiczne ludzi pogarszają się a oczekiwania stymulowane programami o bogadztwie i podróżach w mediach są ogólnodostępne i fomuja nierzeczywiste wyobrażenia o zyciu innych ludzi ,ja myślę jednak ze samobójcy to przede wszystkiem ludzie bardzo osamotnieni ,ci którzy nie potrafią ze swoimi problemami wyjsc do innych ,poprosic o pomoc ,może....

Dziwnie i prymitywnie potraktował autor temat samobójstw. Owszem, chciał dotrzeć do czytelnika ukazując śmierć która ma imiona i nazwiska, pominął jednak depresji która jest główną przyczyną samobójstw. Pomijając temat depresji pominął też (wygodnie?) jej przyczyny.
A teraz proste pytanie. Jakie jest podejście Polaków do współobywateli borykających się z chorobami psychicznymi? Czy ktoś zauważa wczesne symptomy? Czy potrafi odpowiednio zareagować, pomóc? Nie. Polacy potrafią tylko oceniać, krytykować, obgadywać, osądzać bez nawet najmniejszej głębszej refleksji.
Dziecko jest agresywne? - odpowiedź po polsku jest prosta - jest niegrzeczne, źle wychowane, taki ma charakter, wina rodziców, itp.
Ale nikt się nie zastanowi iż to właśnie dziecko uruchamia system obronny i ucieka się do metod jakie mu podpowiada chora świadomość.
Reakcją środowiska będzie karanie, wykluczanie, izolowanie, co wywołuje jeszcze groźniejsze następstwa.
Społeczeństwo nie radzi sobie w nowych czasach drapieżnego kapitalizmu. By przetrwać, jedni pożyczają, pracują ponad siły inni kombinują, kradną. Ciągłe życie w stresie, strachu popycha istoty ludzkie w stan depresji. Nie leczona depresja zabija. Ci którzy zdają sobie sprawę ze swojego stanu czasem szukają ratunku u lekarzy, którzy w Polsce często są najzwyklejszymi ignorantami. Posądzają pacjenta o hipochondrię, o próbę wyłudzenia zwolnienia z pracy, często pacjenci zbywani są tekstem "trzeba być twardym". Lekarz, rodzina, środowisko, nie zdają sobie sprawy ze stanu psychicznego człowieka w depresji. Choroby psychiczne, załamania nerwowe, depresje, nadal są w Polsce tematami tabu, lekceważonymi, często wyśmiewanymi. Przez takie właśnie podejście ludzie potrzebujący pomocy nie szukają jej i próbują bezskutecznie radzić sobie z objawami samodzielnie. Często obwiniają się sami za taki stan, czego skutkiem jest dalsze zagłębianie się w chorobę.
Sytuacja polityczna kraju także nie napawa optymizmem i bez znaczenia jest tu wiek. Starsi boją się o przyszłość podobnie jak młodzi. Zadają sobie pytania o przetrwanie, skutkiem których są nieprzespane noce. Organizm niewypoczęty i niedożywiony nie może poprawnie funkcjonować zarówno fizycznie jak i psychicznie. A skutki nieprawidłowego funkcjonowania osoby dorosłej, odbijać się będą na młodszym pokoleniu, wyciskając piętno na psychice. To właśnie piętno da znać o sobie wywołując dalsze nieprawidłowości w zdrowiu i psychice. I tak z pokolenia na pokolenie, przekazujemy sobie depresję, załamania nerwowe i choroby psychiczne, doprowadzając naród do całkowitej i głębokiej degeneracji.