pożyjemy zobaczymy, kto jeszcze na tym dobrze wyjdzie. odnoszę wrażenie, że Redaktor żałuje, że "złote" czasy kredytowania wszystkich i na każdą sumę odchodza do lamusa

Nic nie rozumiem. Przeciez jest tak dobrze i lepiej byc nie moze. Bo Donek lepszy od Kaczynskiego!

ostatnie 20 lat to katastrofa w tym temacie. Mieszkania są wyprzedawane za grosze, nowe nie są budowane, stare się rozpadają, bo jak się rozpadną, to problem z głowy. Daje się zauważyć presję środowisk deweloperskich, którym zależy, by ludzie nie mieli alternatywy na tanie mieszkanie.

do źródełka które opisałeś, należy dodać mieszkania komunalne, które są teraz "zwalniane" przez ogromne podwyżki czynszów (W Gdańsku podwyżka wyniosła 150 proc.). Lokatorom nie mającym za co płacić czynszu, w teorii, proponuje się mniejsze mieszkania z zasobu komunalnego, bądź osiedla kontenerowe pod miastem - w Polsce to władze samorządowe budują fawele.

Tutaj też, mój wpis usunięty.
Cenzura ?

Bogaty tez człowiek...

Sytuacja dzisiejsza pokazuje raczej załamanie neoliberalnego, ale w rzeczywistości drobnomieszczańskiego, pojęcia dobrobytu. Okazuje się, że własne mieszkanie (dom) to najgorsza droga do dorobienia się. Ludzie zostali wpędzeni w zadłużenie do końca życia, spłacają wielokrotność (3-4) wziętej pożyczki i żyją w ciągłym strachu przed utratą dochodów. To dzisiejsi niewolnicy systemu. A kiedy już spłacą to czy będą bogatsi? Czy mogą sprzedać jedne drzwi albo okno, żeby pojechać na wakacje?
Na dodatek ludzie zostali podzieleni na tych, którym się należy i którzy w razie problemów idą wrzeszczeć do prezesa bo nic ich nie obchodzi oraz tych, którzy muszą sami dbać o wszystko.
Czas chyba zauważyć, że własność mieszkaniowa jest największym wrogiem rozwoju gospodarczego a milionerskie wille służą tylko powstaniu klasy służących i wyrobników. Własne mieszkanie jest wrogiem kreatywności i postępu. Blokuje mobilność społeczną i poszukiwanie nowej pracy. I tak nie zapobiega temu, że niektórzy mają 2-3 mieszkania, które stoją puste, oraz reszta niema nic. Winien jest system podatkowy, który odnosi się z pogardą do najbiedniejszych a preferuje gromadzenie niepotrzebnego majątku. System chroni też pieniactwo po obu stronach. Utrzymanie mieszkań jest w Polsce zbyt tanie i można sobie pozwolić na trzymanie wielu pustych tak na wszelki wypadek.

Podsumowując. Rozwiązanie jest proste: Z jednej strony wysokie opodatkowanie drugiego domu czy mieszkania o ile nie jest wynajmowane. Ułatwienie ochrony przed samowolą i właścicieli i wynajmujących. Likwidacja podatku od wynajmu przez osoby prywatne. Limity cen wynajmu.

I najważniejsze. Wreszcie poważny program budowy mieszkań pod wynajem. Nawet jeśli w Niemczech po jakimś czasie takie bloki są rozbierane.

Na koniec hasełko: Własne lokum to droga do biedy i zgryzoty.
Zamiast mnie zaatakować bo to teoria naprawy świata, proszę o lepsze pomysły.

Tak, bo lokum w naszym klimacie jest niezbędne do życia. Zostawiając ten fragment na pastwę rynku, zyskujemy rosnącą grupę bezdomnych lub niepłacących czynszu. To są dziesiątki tysięcy. Co z nimi zrobisz? Wszystkich pod most? Nie mamy tylu mostów.

Rozwinięte państwa dbają o mieszkania dla swoich obywateli. Tylko państwa upadłe, trzeci świat tego nie czyni. Po co nam państwo, organizacja państwowa, kosztująca każdego pracującego olbrzymie pieniądze, kiedy nie wywiązuje się ze swoich podstawowych obowiązków? Państwo jako miejsce do królowania dla Komorowskiego? Żeby miał na kim pasożytować kościół? Tak to widzisz?

Co do PRL-u to nie w pełni się z Tobą zgadzam.
W mojej rodzinnej miejscowości 1/3 mieszkańców mieszka w domkach wybudowanych w latach 70-tych i 80-tych. Rocznie setki tysięcy mieszkań oddawano do użytku. Temu nie da się zaprzeczyć - świadczą o tym wielkie osiedla wybudowane za komuny. Zgoda, że ciasne i marnym standardzie ale własne, z którego nikt nie wyrzucał, bo każdego było stać na jego utrzymanie.
Czekało się różnie - jedni 20 lat a ja dostałem po 2 latach pracy ( mogłem dostać po roku ale w perspektywie miałem wojsko więc odstąpiłem miejsce kolegom ). Mimo to stale mówiło się o wielomilionowej kolejce oczekujących. Myśmy też swoim małoletnim dzieciom załozyli ksiązeczki i zarejestrowaliśmy w spóldzielni mieszkaniowej i być może ich także liczono do kolejki oczekujących. Komuna padła i nagle " w temacie" mieszkań zrobiło się cicho.
Czyżby zaspokojono "głód" mieszkaniowy?
Kiedy i jak, skoro oddawano rocznie kilka razy mniej mieszkań.
Po prostu przestano pisać o tym, sprawy oddano "w ręce rynku" i mamy to, co mamy.

> Ludzie zostali wpędzeni w zadłużenie do końca życia, spłacają
> wielokrotność (3-4) wziętej pożyczki i żyją w ciągłym strachu
> przed utratą dochodów.

Nie wiem, jak można wyliczyć to 3-4. Mnie wychodzi najwyżej około 2 przy kredytach hipotecznych na typowych warunkach w ostatnich latach. W dodatku to jest liczone nominalnie, bo realnie (z uwzględnieniem spadku wartości pieniądza) jest dość znacząco mniej.

Popieram w całości wpis. Przez 'rodzinę na swoim' nie doszło do oczyszczenia rynku, ceny pozostały na poziomie sprzed kryzysu, czyli zupełnie nierealnym w stosunku do polskich zarobków. Pomysły socjalistyczne zawsze tak się kończą - zapłaciliśmy za te dopłaty dla deweloperów z naszych podatków. Lepiej było poodralniać grunty rolne w miastach i ułatwić proces inwestycyjny dla indywidualnych inwestorów.

a moze by tak wrocic do spoldzielni mieszkaniowych?

Teza autora, że na duży spadek cen mieszkań nie ma co liczyć jest zupełnie nieuzasadniona. Obserwując tylko rynek warszawski, w lokalizacjach, które biorę pod uwagę (planuję zakup mieszkania w ciągu kilku lat), ceny systematycznie spadają. Od 2009 r. ceny ofertowe spadły o jakieś -średnio- 2-3 tys zł. To daje około 20-30 procent. I mieszkania wciąż są trudno zbywalne (te same ogłoszenia wiszą na serwisach od 2 lat)

1. Marże wieli deweloperów sięgają wciąż kilkudziesięciu procent a tych, którzy kupili działki przed boomem, dużo, dużo wyższe. Jest więc z czego schodzić.

2. Pokolenie, które wchodzi na rynek pracy, w większości nie wyobraża sobie kredytowania przez okres lat 25 a zazwyczaj tylko w ten sposób może kupić sobie mieszkanie. To ważna zmiana świadomościowa, której nikt wydaje się nie dostrzegać.

3. Pomijany jest zupełnie aspekt jakości budowanych mieszkań i planów zagospodarowania osiedli. Wystarczy odrobina zdrowego rozsądku, by dojść do wniosku, że ceny są znacznie przeszacowane.