Nie pomylę się chyba zbyt mocno, jeśli stwierdzę, że 99% zwracanych w naturze lub ekwiwalencie majątków trafia nie w rece byłych właścicieli lecz ich spadkobierców (rzadziej dzieci, częsciej wnuków a nawet prawnuków), którzy z tym majątkiem poza tytułem prawnym żadnego zwiazku nie mieli. Tym samym pozbawia się jakichkolwiek praw tych, którzy całe życie, w dobrej wierze korzystali z tego majątku, dbali o niego i utrzymywali w stanie użyteczności. Nietrudno sobie wyobrazić stan gruntu czy budynku, którym przez 65 lat nikt by się nie zajmował. Dlatego byli własciciele odzyskujac majątek w naturze winni zwrócić dotychczasowym uzytkownikom poniesione przez nich koszty koszty konserwacji a nie żądać jeszcze odszkodowania. A może majątek ten był przed nacjonalizacją zadłużony w stopniu przewyższającym jego ówczesną wartość a także niespłacone odsetki od długu mogły zadłużenie zwielokrotnić. W czasie wojny wiele akt sądowych i bankowych zaginęło, świadkowie nie żyją więc jest okazja zdobyć kasę za friko - dzięki niefrasobliwości władz komuny i niekompetencji ( a moze celowego zaniechania ) władz obecnych.
W tym bałaganie i rozbieżności interesów, jak to mawiał płk. B. - wykładowca od łączności w SOR-ze "każdy c..j na swój strój"

Jestem architektem i ponieważ na co dzień mam do czynienia z tematyką inwestycji i planowania przestrzennego zrozumiałem mniej więcej przesłanie artykułu. Niestety w mojej opinii jest to okropny bełkot, napisany chyba w 15 minut, głównie w oparciu o pożyczone dane i fragmenty. Budynek bez konstrukcji nie ustoi. Mam wrażenie że w redakcji Polityki zatrudnionych jest parę niezbyt zdolnych pań. Czytam politykę od 10 lat, od około 3 kiedy napotykam na marne artykuły bez ładu i składu w 90% okazują się napisane przez kobiety. Drogie Panie dlaczego nie potraficie pisać?

Kwadrat jest prostokątem.

Panu architektowi łatwo przychodzi publiczne ocenianie pracy innych. Może Pan architekt pochwali się swoimi dziełami to wszyscy będziemy mogli ocenić jego twórczość?
Pan architekt czyta Politykę od 10 lat ale chyba niewiele przez ten czas zrozumiał. Artykuły są pisane dla wszystkich, tak żeby zagadnienia medyczne zrozumiał informatyk, a sprawy planowania przestrzennego gospodyni domowa. Jeżeli Pan architekt szuka dogłębnej analizy to proponuję czasopisma fachowe dla tej dziedziny.

Panie Leniwcu! Według mnie artykuł nie przyda się ani gospodyni domowej, informatykowi, deweloperowi czy architektowi. Jedynie przesłanie jest dla mnie czytelne w tym artykule(jest źle z planowaniem przestrzennym) ale to chyba wszyscy wiedzą i odczuwają. Podtytuły nie mają wyraźnego związku z konkretnymi fragmentami tekstu. Przykład "Zieleń tylko w reklamach" a potem mnóstwo nikomu nie potrzebnych danych i przykładów bez związku. Odpowiedzialny dziennikarz zgłębiłby temat, czego pani Szyperska nie zrobiła.

Szkoda, można było napisać o tym że w 95% przypadków projekty przewidują przestrzeń wspólną, zieleń i place zabaw przy osiedlach, które owszem pokazuje się na wizualizacjach i w prospektach, jednak po postawieniu budynku i oddaniu mieszkań deweloper o tym zapomina, bo to dla niego zbędne koszty. Ilość nowo wzniesionych budynków mieszkalnych które stoją albo w otoczeniu betonowych parkingów albo błotnych pobojowisk jest zatrważająca. Gdzie mają bawić się dzieci ? W błocie?

Drugą kwestią na którą nabiera się większość ludzi jest dojazd. Na reklamach sprzedawcy zawsze wmawiają że osiedle będzie doskonale skomunikowane z centrum. Owszem z wielu działek da się dojechać do centrum w 20 minut, ale tylko dlatego że w pobliżu nie mieszka wielu ludzi. Ciżba kupuje bo rzeczywiście na działkę dojechała szybciutko. Deweloper buduje, wprowadza się 1000 ludzi, na drodze pojawia się 1000 samochodów i czas dojazdu rozciąga się do godziny.

Polityka od kilku lat interesuje się architekturą i urbanistyką, jako jedna z niewielu gazet, ale ten artykuł to po prostu zapychacz.

To ja się dołączę, nigdy za dużo architektów ;)

a może z tego się cieszysz, stosując waszą przedszkolną spychologię. Żeście swoimi pudłami na płaskim dachu -spieprzyli cały polski krajobraz, na najbliższe stulecia. I nie poczuwacie się nawet do tego, aby za ten wasz architektoniczny bajzel -wziąć odpowiedzialność karną i finansową.

Niestety to co się dzieje jest żałosne - jest pieniądz, jest władza. Miejscowe Plany Zagospodarowania Przestrzennego są w wielu przypadkach dostosowywane do potrzeb inwestora. Jest sobie Studium, które mówi "A", pojawiają się pieniądze a za nimi MPZP, który mówi "Z". Przykre ale prawdziwe..

Skoro plany zagospodarowania przestrzennego sa takie dobre, ale niestety kosztowne (grunty trzeba wykupywac), a bez planu i kosztow da się wydać warunki zabudowy, to czemu nie robi się nieuchwalonych PZP i wydaje WZ _tylko_ zgodnych z tymi planami ?
Sądze że właściciele pól w środku miast zmądrzeli by i poszli na ugody: rezygnacja z odszkodowań w zamian za uchalenie PZP umożliwiających sprzedaż reszty pol jako działki budowlane objęte PZP czyli automatycznie o podwyższoej wartości.

Proste ?

Upadek polskich miast jest faktem, który raz jeszcze potwierdził polski rząd, przesyłając już w roku 2010 odpowiedni raport do Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).. W pierwszej części Raportu opisano nędzę polskich miast, a w jego części drugiej to, jak Polska będzie walczyły z tym dramatem. Będzie to następowało w oparciu o politykę rozwoju kraju, której priorytety, to rozwój regionów i infrastruktury. Taka jest bowiem koncepcja rządowa do walki z upadkiem polskich miast. W ten sposób, raz jeszcze i wbrew nadziejom, które wyraził przed wyborami w „Polityce” Jacek Zakowski. potwierdzono, że rozwój miast nie jest priorytetem polskiej polityki rozwoju kraju. Taką orientację wyrażają wszystkie dokumenty rządowe, a nowy premier - Donald Tusk - potwierdził ją, rezygnując z utworzenia ministerstwa rozwoju miast. W ten sposób, wbrew wszelkiej sztuce polityki rozwoju, założeniom Unii Europejskiej i praktyce politycznej innych krajów członkowskich, polskie miasta nadal nie posiadają swej podmiotowości. Nie ma polityki miejskiej (dostrzega się ją jako funkcję polityki rozwoju przestrzennego kraju, regionów i infrastruktury), nie ustawy dla planowania i rozwoju miast (jest tylko ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „w ogóle”), ani odpowiedzialnego za te sprawy ministerstwa. Nic dziwnego, że ekspertom brak wiary „w racjonalność przyszłych polityk przestrzennych” jak to ujął prof. Węcławowicz w swym referacie na konferencji poświęconej polityce miejskiej i zorganizowanej przez instytucje sejmowe już w 2008 roku. Stąd, eksperci swą funkcję dostrzegają już tylko w dostarczanie rządowi niezliczonych tomów koncepcji, ekspertyz i raportów, w których lamento nad upadkiem polskich miast, cytaty z różnych dokumentów unijnych i prezentacja niezliczonych „cmentarzy danych statystycznych”, łączy się w osobliwą całość z wizjami rozwoju regionów, infrastruktury i autostrad jako panaceum na rozwoju miast, państwa i jego „przestrzeni wogóle”.

Nie istnieja niemieckie przepisy,tylko landowe i np.budujacy w Bawarii dom 2-rodzinny zezwolenie na budowe zalatwia u architekta planujacego ten dom.Autorka winna to napisac!!!

Najpierw ludzie kupują mieszkania bo taniej za metr, a potem wydają 300-500 PLN więcej miesięcznie na paliwo, wożąc dziecko do innej dzielnicy, bo w pobliżu nie ma przedszkola ani szkoły. Kupuje się nie cenę, a lokalizację, dojazdy infrastrukturę, standard itd.

w takim razie Polska to co najmniej pół-dziki kraj :(

Od dwóch lat na portalu kontrurbanista.webnode.com "wisi" gotowy projekt ustawy z propozycjami bardzo konkretnych, szczegółowych rozwiązań prawnych, m.in.: pełny powrót do planów zagospodarowania przestrzennego całkowite odrzucenie planowania przestrzennego poprzez rozstrzygnięcia administracyjne tj. wzzt itp. w tym kontrowersyjne rozstrzygnięcia merytoryczne SKO (likwidacja tzw. uznaniowości urzędniczej) zamknięcie czasowe i skrócenie procedur planistycznych (także poszczególnych jej etapów), zróżnicowanie procedur w odniesieniu do: rodzajów projektowanych inwestycji i do typów obszarów ich lokalizacji, wprowadzenie odpowiedzialności indywidualnej uczestników procedury planistycznej (likwidacja uczestnictwa kolegialnego), przywrócenie partycypacji społecznej, określenie granic władztwa planistycznego, wprowadzenie etapowania w planowaniu przestrzennym, urynkowienie planów miejscowych poprzez wprowadzenie rozwiązań odnoszących się do wartości ekonomicznej przestrzeni, wprowadzenie zasady współfinansowania przez inwestorów zapisanych w planie inwestycji należących do zadan własnych poszczególnych samorządów, itp., stworzenie podstaw planistyczno-prawnych dla wprowadzenia rozwiązań w zakresie (częściowej) rezygnacji z pozwoleń na budowę, reorganizacja gminnych służb planistycznych, stworzenie ram organizacyjno-prawnych dla doskonalenia kadr planistycznych i optymalnego wykorzystania ich merytorycznego potencjału, uproszczenie i uporządkowanie przepisów wykonawczych, zachowanie dotychczasowego dorobku planistycznego gmin, przyjęcie rozwiązań proceduralnych zapewniających płynne ewolucyjne wdrożenie nowych przepisów.

Niestety brak szerszego zainteresowania takim sposobem rozwiazywania problemów w polskiej przestrzeni.

Artykuł bardzo mi się podobał-przybliża zwykłemu czytelnikowi (gospodyni domowej też)sprawy,które dotykają i interesują wielu z nas.Jeśli p.Szyperska zechciałaby zainteresować się sytuacją tej materii dotyczącą Starostwa Pruszkowskiego,które sprzedało tereny, przejętej od Skarbu Państwa, szkoły rolniczej deweloperowi, służę danymi.Posunięcia dewelopera, który został (chyba)upoważniony przez sprzedawcę do bezpardonowych działań wobec sąsiadów tzn. wspólnot mieszkaniowych byłych nauczycieli i pracowników szkoły grożą likwidacją dostaw podstawowych tzw.mediów tzn.m.in.wody,ogrzewania,prądu,gazu etc.Zainteresowanie tą sytuacją musiałoby mieć charakter interwencyjny, więc pewnie nie mieściłoby się w charakterze dziennikarstwa p.Szyperskiej,ale nie mogłam sobie odmówić zasygnalizowania problemów,jakie są moim i moich sąsiadów udziałem w wyniku wspólnych działań samorządu i dewelopera.Artykuł dotykał też i tych spraw więc czułam się w prawie i obowiązku opowiedzieć o wyczynach nowych sąsiadów.Barbara C.