Jak napisał ktoś na forum Conservative Punk, płyta ta sprawia wrażenie odrzutów z sesji Michała Żebrowskiego do "Zakochanego Pana Tadeusza". Uważam, że jest to najlepsza recenzja tego poronionego wydawnictwa, choć ja dosłuchuję się również klimatów diskopolowych pościelówek. Grafomańskie teksty w rodzaju "Widziałem orła... ups... diabła cień" plus siermiężne aranzacje ("plastikowe" klawisze) to w żadnym razie nie to, czego spodziewałem się po zapowiedziach tej płyty, w których pojawiały się porównania do Current 93, Death in June itp. Żenada.

Owszem, zrobiła i to takie, że mi szczena opadła do sąsiadów 2 piętra niżej... ;) Bo takiego gniota jak żyję nie słyszałem i dlatego przecieram oczy ze zdumienia, czytając kolejne entuzjastyczne recenzje. Wynika z tego, że recenzowaniem muzyki w mediach zajmują się ludzie, którym słoń nadepnął na uszy... OPczywiście wiem jak skończyło dziecko, które miało odwagę powiedzieć, że król jest nagi ale ktoś to w końcu musi powiedzieć... ;)

Nie opluwam tej płyty, stwierdzam jedynie obiektywny fakt, że jest ona wtórna (do tego stopnia, że nawet tytuł został "zapożyczony" !!!), pretensjonalna, prostacka i banalna, zaś ambicje zdecydowanie przerosły umiejętności Adamskiego. No chyba, że dla ciebie "widzę diabła (a może orła ?...) cień ", "Tuż obok kapcia wylękniona mysz /Zastyga nagle niczym posąg", "odeszła bursztynów mowa", "senne niedźwiedzie" itp. to arcydzieła polskiej poezji, a pecetowe klawiszki i plumkanie na gitarce, to światowej klasy aranżacje... ? Tak więc, król jest obiektywnie nagi, a nowa wersja "Hurry up, Garry" Crassu powinna nosić podtytuł "Adamski farted"... ;)