Po raz pierwszy usłyszałem o niej od pradziadków, którzy uczyli mnie języka polskiego. Stała w szeregu obok Mickiewicza, Słowackiego, Norwida. I tak jak u nich wyczuwałem w jej wierszach malowany kolorową kredką obraz tego dziwnego kraju moich przodków. Kraju, gdzie wszyscy mówią o patriotyzmie i miłości ojczyzny, serdecznie sie nawzajem nienawidząc, zazdroszcząc sobie starych samochodów i talentów, wynosząc pod niebiosa wyimaginowaną wielkość i wdeptując w proch ziemi wielkość rzeczywistą. 
Przykładów nie podaję, bo wystarczy poczytać niektóre komentarze na polskich forach.
W wieku 10 lat nauczyłem się na pamięć "Gawędę o milości do ziemi ojczystej", ale dopiero wiele lat później zrozumiałem, co Wisława Szymborska chciała mi powiedzieć:
Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić „dnieje”,
o blasku słońca nic nie mówić.
.........
Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować.

Niech te dwie strofy będą dla pani, pani Wisławo przepustką do nieśmiertelności.

To media i srodowiska polityczne kreuja poczucie nizszosci. W przypadku JPII bral w tym udzial równiez kk.

BOHATERÓW CZCZĄ BOGOWIE I LUDZIE.Taką myśl pozostawił po sobie Heraklit.

Poetka przekroczyła już granicę,ciągle jeszcze dla żyjących tajemnicy śmierci.Tradycja wiary bazującej na antycznej kulturze greckiej pozwala mieć nadzieję,że już w świecie metafizycznym życie i poezja też jest nagradzana,tylko inaczej.
Można sobie wyobrazić,że to się odbywa przez pryzmat służenia Temu co się objawił w PIĘKNIE,PRAWDZIE i DOBRU.

Powołując się na wspomnianego filozofa można powiedzieć,że po poetce pozostał taki znak ziemskiej pamięci:
"Bogowie są nieśmiertelnymi ludźmi
Ludzie - nieśmiertelnymi bogami."

* * *

Wisławie Szymborskiej

Zostawiłaś to, co pożyczone,
Wzięłaś z sobą to, co miałaś w sobie.
W zmarzłej Wiśle gwiazda się odbija
- Płaczą obie.


Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

[ad "Nic darowane" W. Szymborskiej]

w świecie 2012 z wierszy wyżyć się nie da. Bo miłości nikt nie chce przyjąć w rozliczeniu za prąd, wodę, czynsz, jedzenie i bilet do teatru.

W literaturze powstała okrutna rana.

Odeszła polskiej poezji Pierwsza Dama.

Poszła na spotkanie z Henrykiem, Władysławem i Czesławem,

którzy jak Ona osiągnęli w światowej literaturze sławę.

Nie będzie nowych tomików Noblistki.

Nie będzie Jej uśmiechów dla wszystkich.

Zostały o życiu, miłości i przemijaniu wiersze.

Zostały zastygłe w kadrze oczy najszczersze.

Żegnaj Poetko, Noblistko !

Czytelnicy dziękują Tobie za wszystko.

Miłosza szanowaliśmy w dużej mierze za literaturę którą słabo rozumieliśmy. Przeintelektualizowana, głównie dla krytyków. Miłosz wielkim poetą był i już. A Szymborską po prostu szczerze kochamy i podziwiamy. Nie za sukcesy, stanowiska czy sławę ale za poezję. Mówi to zwykły czytelnik, niewiele mający pojęcia o krytyce literackiej. O iluż poetach można powiedzieć że pamiętamy ich wiersze, o współczesnych już nie wspominając. Jakoś osobiście dotknęła mnie ta śmierć...

Łyżka dziegciu zawsze dobrze nam zrobi,rodaku.

tyle właśnie zapamiętują niektórzy z całego długiego jej życia i dorobku literackiego. Ponieważ ona była wielka miała więcej cierpliwości i wyrozumienia dla ludzkiej małości i głupoty niż ja.
Autor powyższego wątku nic nie zrozumiał z jej wierszy, jeżeli w ogóle jakiekolwiek czytał, za wyjątkiem tego o Leninie

A szlachetny Artur "Nobla" nie dostał, choć przenosi do współczesności wzorce z okresu stalinowskiego. Nie ma sprawiedliwości na tym świecie!

przeczytać twojej "wolszczyzny". Kaczyńskich też wiele łączy z okresem stalinowskim (mentalność) - i co z tego?

niejednokrotnie w ostry sposób potępiał na łamach "Przekroju" tzw. podziemie antykomunistyczne (składające się zarówno z niewątpliwych patriotów jak i zwykłych kryminalistów, ale to inna sprawa). Ktoś Mu to jeszcze pamięta? Przypuszczam że wątpię. P. Herbert Zbigniew, idol prawactwa, też grzecznie robił co mu towarzysze kazali. I co?