Podobno nikt nie chce zatrudniać młodych. Starszych też nie. Może więc zatrudnianie kogokolwiek po prostu się w Polsce nie opłaca? Tak jak zresztą i na Węgrzech: http://andorjakab.blog.hu/2012/01/06/this_is_why_i_don_t_give_you_a_job

w Warszawie też jest bida aż piszczy, a kilku moich kolegów ze szkoły podstawowej żyje na ulicy, bo nie mieli z czego opłacić coraz droższego czynszu w bloku.

No tak, najpierw szwindel z OFE, teraz emerytura 67 -lobbowana przez tych, którzy wejdą w emerytury na starych zasadach. Nie ma to panie Boże, jak ludzka sprawiedliwość społeczna.
Z mediów, przebrana w garnitury propaganda neoliberalnego bełkotu -nie odpuszcza, a solidaruchy boją się przyznać, że przez urzędnicze patologie umoczyli już niejeden milion, który można było zagospodarować w zupełnie inny sposób.
Módl się więc narodzie, bo bieda za PRL, a ta która z wolna nadchodzi -to dopiero będzie posocjalistyczna jazda bez trzymanki.

W większości ogłoszeń w Wa-wie szukają młodych - do 26 r. życia, maks. do 30-stki (pomijam bezprawność takich ogłoszeń). Wyjątkiem są stanowiska pracy dla sprzątaczek, kasjerek i opiekunek. Można być specjalistą w swojej dziedzinie, ale pewnego dnia wylatuje z aktualnej pracy (z różnych powodów: bankructwa firmy/połączenia z inną firmą, redukcji zatrudnienia, zmiany miejsca zamieszkania, także choćby z tego powodu, że człowiek niekiedy z różnych powodów ma dość pracy w jednym miejscu przez całe życie), i wtedy okazuje się, że ... NIE MA SZANS NA NOWĄ (chyba, że chcemy się przekwalifikować na sprzątaczki albo przedsiębiorców na prowizji).

Mam 37 lat, przepracowałam "umysłowo" co najmniej kilkanaście lat, mam spore doświadczenie i wiele zalet, a mimo to na warszawskim rynku pracy nie mam szans na prace, bo jestem... za stara. Chyba, że chcę zostać sprzątaczką, nianią, akwizytorem bez pensji, za to z wydatkami i obietnicą prowizji. Tak, tak - ja wiem, zawsze coś się znajdzie: a to nie znam biegle francuskiego (a jak znam, to jest potrzebny niemiecki czy duński), a to nie mam doświadczenia w zamówieniach publicznych (a jak mam, to jest potrzebne doświadczenie w obsłudze klienta, a jak je mam, to jest wymagane przede wszystkim coś tam jeszcze). Głównie jednak chodzi o to, aby znaleźć młodego jelenia - do 26 r. życia, wciąż uczącego się, który będzie pracował raczej niemalże nieodpłatnie i raczej na umowę zlecenie...

Moi rodzice mają liczne znajome, które zostały zmuszone do przejścia na emeryturę w chwili, kiedy osiągnęły wiek uprawniający je do tego. Jeden udało się przepracować jeszcze da lata, czyli aż do 62 r. życia (!)za co jest dozgonnie wdzięczna swojej byłej przełożonej. Reszta nawet się nie prosiła, bo atmosfera w pracy była jednoznaczna. To samo działo się w przypadków mężczyzn. Już w okresie ochronnym odbierany im był dotychczas wykonywany zakres obowiązków, a nawet biurka (!) i lądowali gdzie "w poczekalni", a ich szefowie mieli nadzieję, że dyskretnie znikną na resztę okresu np. na zwolnieniu lekarskim. Wszystko to działo się w stabilnych dużych firmach i instytucjach, także publicznych, także administracji państwowej. Pewnie, że za -x lat, kiedy większość z Polaków będzie stara, sytuacja zrobi się nieciekawa, ale nie łudźmy się, że znajdzie się wtedy praca dla większości67-latków, chyba, że praca stróża nocnego czy praca dla wybitnych specjalistów w danej dziedzinie:niektórych lekarzy, niektórych prawników, niektórych menagerów. Reszta po prostu będzie przez kilkanaście lat wegetować na jakiś zasiłkach z pomocy społecznej, a potem dalej wegetować na jakiś emeryturach, wypłacanych dla najbiedniejszych.... A jak będzie potrzebny pracownik, to się zatrudni młodego Chińczyka czy Hindusa.

Jest jeszcze coś, to mentalność Polaków. Kiedy zdecydowałam się pracować dalej, spotkałam się z życzliwością pracodawcy i wręcz nieuzasadnioną wrogością moich koleżanek, nie tak dużo młodszych. Nikomu nie zabrałam pracy, nie czekała kolejka do zatrudnienia ( brak możliwości awansu, skromne uposażenie)a jednak tak się stało. Podobnie jak opisywana w artykule Pani skończyłam studia w zaawansowanym wieku i dało to mi bardzo dużo satysfakcji i wiary w siebie i swoje możliwości. Moje środowisko pracy przyjęło to jako wybryk natury. Dlatego napisałam na początku o tej naszej mentalności. Myślę, że należy szukać takich rozwiązań aby znaleźć miejsca pracy i dla młodych i dla starszych chociaż to niełatwe zadanie.

No przecież jest to takie oczywiste, że aż dziw bierze, iż ci, którzy dzierżą ster państwa tego nie pojmują. Jak słucha się w radiu, tv, czyta wypowiedzi tzw. "ekspertów" i polityków pieprzących durnoty bez sensu to rozpacz bierze z powodu ich ograniczoności.
Liczy się to, ile gospodarka może wytworzyć, w jakim stopmiu jest w stanie zaspokoić potrzeby społeczeństwa. Trzeba tylko sprawiedliwie rozdzielić obowiązki między wszystkich zdolnych do pracy i potem róenie sprawiedliwie podzielić to, co wytworzono.

W artykule pani nauczycielka od angielskiego chcialaby na wczesniejsza emeryture, czyli taka , jaka przyslugiwala nauczycielom - po 25 latach pracy w zawodzie, wliczajac w to studia, prace w mlodosci np. w gospodarstwie rodzicow itp. Moja siostra i jej maz, obaj nauczyciele, skorzystali z tego przywileju , gdy ukonczyli 50. rok zycia. Obecnie sa na emeryturze ponad 10 lat i ciagle narzekaja, ze ich emerytury sa tak niskie, ze ciagle musza ciezko pracowac, zeby miec na kawalek chleba. A to dom zaczeli dobudowywac do starego, a to sklepik przy domu, a to siostra zrobila dodatkowy kurs masazu i usiluje dorabiac. Czy nie lepiej byloby pracowac np. 10 lat dluzej, zeby miec wyzsza emeryture? Dlaczego na emeryturze moga i chce im sie pracowac, a uczyc nie chcialo? Podobnie jest we wszystkich uprzywilejowanych grupach spolecznych, ktorym przysluguje wczesniejsza emerytura. I wszyscy wkolo narzekaja, jaka to maja biede, jednoczesnie budujac domy bez kredytow, kupujac auta na raty, czy podrozuja za granice na wczasy...

Jesli idzie o zatrudnienie ludzi 50+ to jestem w tym wieku, tyle ze ja mieszkam za granica i tu w pracy pracownik po ukonczeniu 50. roku zycia korzysta z przywileju ,,niezwalnialnosci" z pracy, czyli jest pod ochrona. I slusznie, gdyz w tym wieku prace trudno dostac nawet na Zachodzie. Moge odejsc dobrowlnie, za porozumieniem stron, ale wtedy otrzymam odprawe za przepracowane w mojej firmie lata, prawnie 50% od zarobku brutto za kazdy rok. Bogate i duze koncerny placa wiecej, bez ogladania sie na przepis o wys. oprawy, jesli im zalezy na pozbyciu sie ludzi starszych. Taki np. Daimler czy Bosch potrafili zaproponowac nawet po 100 i wiecej tys. Euro za dobrowolne odejscie z zakladu, bez wzgledu na dlugosc przepracowanych lat. I slusznie, bo taki czlowiek po 55 latach nie poszuka juz latwo pracy. Na emeryture ma szanse dopiero po ukonczeniu 63. lat, ale z odpisem 11% na stale. I nie jest wcale latwo isc nawet w wieku 63 lat na wczesniejsza emeryture, bo urzad od rent moze nie wyrazic na nia zgody a urzad pracy sle bez przerwy ponaglenia do podjecia jakijkolwiek czynnosci. Po 58. roku zycia ma sie szanse na 2 lata zasiku dla bezrobotnych, najdluzszego z mozliw3ych. Potem pozostaje juz tylko zasilek socjalny do ukonczenia 65. roku zycia. Jesli w Polsce sie wydaje, ze na Zachodzie tak latwo isc na emeryture lub jest ona tak wysoka, to sie myla. Chyba ze ktos byl na stanowisku kierowniczym, managerskim lub mistrzem w dobrze platnym zakladzie. Normalny robotnik nie ma wysokiej emerytury, nawet nie 50% miesiecznego zarobku brutto. Do tego nalezy dodac, ze na Zachodzie praca jest inna, niz w Polsce, bardziej wyniszczajaca, jesli wezmie sie pod uwage wydajnosc pracy o 50% wyzsza niz w naszym kraju. A mimo to ludzie musza dluzej pracowac do emerytury. W Polsce zaczynaja ciezko pracowac, bedac juz na wczesniejszej emeryturze lub w ogole na emeryturze...

Mam poważne obawy ,czy ustawa o podwyzszeniu wieku emerytalnego , nie jest napisana "na kolanie" .Wszystko na to wskazuje .JUz sama rozbieznosc zdań wsród koalicji rządowej wskazuje ,że rząd nie wypracował strategii pod nazwą "Wiek emerytalny - 67 lat " .Premierowi Tuskowi współczuję tylko o tyle ,że to on i jego rząd tą reformę wprowadzic musi .To że inne rządy na przestrzeni 20 lat lekceważyły problem jest jasne .Będzie to skutkowało , a nawet już skutkuje ,brakiem zaufania do państwa . Efekt widać przy wyborach . To tylko tyle jesli chodzi o wspólczucie .Jak ktoś chce rządzic , to musi co na siebie bierze . Rząd jednak chcac wydłuzyc wiek emerytalny /bo nie ma innego wyjścia/ musi przedstawić inne ustawy , które dotyczyc będą zatrudniania osób w wieku 50+ i 60+ .Chodzi tu o programy , szkolenia ,mozliwośc przekwalifikowania itd . Jezeli rząd tylko wydłuzy wiek emerytalny , to zafunduje państwu rzeszę 60 letnich bezrobotnych , którzy zamiast do pracy /której nie bedzie/przyjdą po zasiłki .Póki co rząd podniósł skladkę rentową , a więc zwiększył koszty pracy .Widac więc że polityka rządu jest nie spójna .Z jednej strony chce abyśmy dłużej pracowali ,zas z drugiej strony podnosi koszty pracy .Pracodawcy nie będą zatrudniali większej ilości pracowników ,jeżeli koszty pracy nie zmaleją .Jak na razie nie widac działań rządu w tym kierunku .Jest za to akcja wiek emerytalny 67 lat .A potem martwcie się sami ???

Do czego to wszystko zmierza???

magazynie dNie wyobrażam sobie wo 67lat.Już nie mam siły a mam 54 lata.Mam chory kręgosłup,cukrzycę,po 2 operacjach.W żadnym zakładzie pracy lekarz nie podpisze mi zdolnosci do pracy a renty też mi nie dają bo jeszcze chodzę i widzę.Mało nto chorzy ludzie sądzą się z ZUSem o renty.""""""

Ryszarda Socha powinna już jednak poddać się procedurze emerytalnej. Czas już na inne pokolenie dziennikarskie. Ryszarda Socha zatrzymała sie i już sie ientelektualnie nie porusza.