"Człowiek w wierszach Szymborskiej raczej nie wygląda na koronę stworzenia i nie powinien się nią czuć. Tylko on miewa o sobie złe mniemanie"... Może gdyby ludzie tak byli w stanie myśleć, wszystko przybrałoby właściwe rozmiary i miejsce. Istniejemy tu jako fragment świata zwierzęcego i nie ma w tym niczego nadzwyczajnego.

Oto jak Nobel zmienia ludzi! I nie mam tu na myśli Szymborskiej, bo ona pozostała sobą, lecz tzw. odbiorców, na wyrost nazywanych "czytelnikami". Przed nagrodą nie mieli żadnej jej książki w domu, a na felietony - z których żyła - nie zwracali uwagi, przeglądając GW. Wydawnictwa nie wznawiały jej tomików i nie wydawały zbiorów (jeden wyjątek, z angielskimi przekładami!), bo nie było odbiorców. Pojawili się wraz z nagrodą. Poniekąd to zrozumiałe, ale ich egzaltacja jest przykra. Współczuję ludziom, którzy zachwycają się ostatnim "tomikiem" noblistki (oraz przedostatnim) i głoszą wybitność każdego z tych kilkudziesięciu słów... Nie mają o poezji bladego pojęcia; "gustują" jedynie w poezji noblistów, i to tylko tych rodzimych, czyli obojga.