Łuki w arabeskach
Sztuka muzułmańska zdołała potwierdzić swoją odrębność przede wszystkim w architekturze. Nie stworzyła natomiast rzeźby i malarstwa, ponieważ nie sprzyjała temu religia.

Sztuka islamu.

Termin sztuka islamu lub sztuka muzułmańska może być mylący, jako że sugeruje związek sztuki z religią, natomiast obejmuje on też sztukę świecką, jaka powstała na obszarach znajdujących się pod panowaniem lub wpływami islamu. Jej główne osiągnięcia to monumentalna architektura oraz wyszukane ornamenty roślinne i geometryczne. Ma przy tym łatwo rozpoznawalne cechy i nie można jej pomylić z żadną inną. Wprowadziła m.in. nowe detale architektoniczne, jak różne formy łuku, sklepienie kopułowe czy iwan, pomieszczenie w formie głębokiej niszy, na planie prostokąta lub kwadratu, otwarte z jednego boku, zwykle na dziedziniec. Cechą rozpoznawalną jest pokrywanie dekorowanych powierzchni wzorami utworzonymi z geometrycznych lub roślinnych elementów (takich jak arabeska), tworzących wrażenie nieskończonych powtórzeń (co miało pobudzać do kontemplowania nieskończonej natury Boga). Ten typ dekoracji rozwinął się na tak wielką skalę ze względu na brak przedstawień figuralnych, przynajmniej w kontekście religijnym. Szczególną rolę wśród form dekoracyjnych odgrywają napisy. Niespotykany dotychczas w sztuce tak systematyczny użytek z ornamentalnej epigrafii wiąże się z wiarą muzułmańską, uznającą Koran za słowo boże.

Sztuka staroarabska.

W okresie poprzedzającym podbój muzułmański dokonania artystyczne mieszkańców Arabii były raczej skromne. Al-Hidżaz, centralny region Arabii, gdzie zrodził się islam, był pozbawiony tradycji architektonicznej.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną