Strofy i rymy
Podstawowym gatunkiem literackim cywilizacji arabsko-muzułmańskiej była poezja. Proza i dramat pojawiają się dopiero na fali odrodzenia tej kultury w XIX w.

Oratura epoki niewiedzy.

Zarówno sami Arabowie, jak i zachodni orientaliści przyjęli ten sam podział dziejów literatury arabskiej, opierający się na mechanicznym określaniu epok literackich w powiązaniu z dziejami politycznymi. Podejmowane od połowy XX w. próby odejścia od tej zasady nie zyskały jak dotąd powszechnej akceptacji.

Pierwszy okres nazywany jest dżahilijją, czyli okresem niewiedzy (od VI w. do nadejścia islamu – art. s. 8). Powstawała w tym okresie literatura ustna, czyli oratura. Najważniejszym jej przejawem była poezja, której najdoskonalszym osiągnięciem jest tzw. kasyda, wielotematyczny utwór liczący kilkadziesiąt wersów, powiązany tym samym rytmem i rymem. Cechą charakterystyczną kasydy była daleko posunięta formalizacja, co jednak nie ograniczało inwencji poetyckiej twórców, a wprost przeciwnie, skłaniało ich do daleko posuniętych poszukiwań twórczych w dążeniu do zachowania swej odrębności. Niezwykle ważne dla poezji staroarabskiej były opisy. Ich przedmiotem była w pierwszym rzędzie przyroda, głównie pustynna, co nie znaczy, że uboga, oraz konie i wielbłądy.

Wśród poetów staroarabskich wyróżnia się kilka grup: poetów pustyni, poetów dworskich związanych z dworami Lachmidów i Ghassanidów oraz poetów wyznaniowych. Odrębną grupę stanowili włóczędzy (suluk), wśród których wyróżniał się Asz-Szanfara, utrwalony w polskiej literaturze romantycznej przez Słowackiego i Mickiewicza (art.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną