Mędrców trzech
Głównym kryterium wyboru tych trzech postaci jest fakt, że ich dzieła zainspirowały naukę łacińską, zatem ich wpływ nie ogranicza się do kręgu cywilizacji arabsko-muzułmańskiej.

Ibn Sina (łaciński Awicenna). Jego życie obrosło wieloma legendami, jednak znamy też wiele pewnych szczegółów. Ten piszący głównie po arabsku uczony był pochodzenia perskiego, urodził się w 980 r. pod Bucharą, dlatego stanowi dzisiaj przedmiot dumy Tadżykistanu. Od dziecka wyróżniał się zdolnościami, dlatego też ojciec postanowił go kształcić, najpierw w naukach muzułmańskich: Koranie, hadisach i języku arabskim, a potem sam Ibn Sina zaczął studiować filozofię i medycynę. W tej dziedzinie zdobył szybko doświadczenie i uznanie i został nadwornym lekarzem dynastii Samanidów. Ponoć miał wtedy zaledwie osiemnaście lat. Po upadku Samanidów zaczął szukać innych mecenasów, udał się do Chorezmu, następnie do Dżurdżanu, gdzie zaczął pisać swój słynny „Kitab al-kanun fi at-tibb” (Kanon medycyny). Dalej zmieniał protektorów, związał się z dworem w Hamadanie, a potem w Isfahanie. W tym ostatnim mieście brał czynny udział w życiu naukowym, ukończył „Kitab asz-szifa” (Księgę uzdrawiania).

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną