Sindbad i Szeherezada
Do rozkwitu kultury arabsko-muzułmańskiej w szczególny sposób przyczynili się Persowie i przedstawiciele innych ludów irańskich.

Sąsiedztwo.

W okresie przedmuzułmańskim można mówić o kulturowej przepaści pomiędzy arabskimi beduinami a Irańczykami. O ile kultura Półwyspu Arabskiego pozostawała na poziomie koczowniczej kultury plemiennej, o tyle Iran (Persja) mógł poszczycić się już wtedy kulturą zarówno materialną, jak i duchową na bardzo wysokim poziomie. Już u niektórych poetów staroarabskich pojawiają się piękne opisy ruin pałaców perskich władców, przede wszystkim Chosrowa Anuszirwana. Kiedy w 642 r. muzułmanie pokonali Persów w bitwie pod Nehawendem, oznaczało to triumf prostej kultury przenikniętej nową wiarą nad wysoko rozwiniętym, ale politycznie osłabionym imperium Sasanidów. W kolejnych latach Arabom z łatwością udało się wchłonąć cały obszar cesarstwa perskiego, co, jak dowodzą źródła, było efektem nie tyle zaborczości Arabów i muzułmanów, co masowego poddawania się ludności perskiej nowym władcom, wynikającego w znacznym stopniu z oportunizmu.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną