Życie dworskie
Dwór kalifów określił pewien wzór sprawowania władzy dla wszystkich muzułmańskich władców, był też centrum życia intelektualnego i kulturalnego.

Dwór.

Umajjadzi przekształcili kalifat w monarchię absolutną i otoczyli się wystawnym dworem. Ważne urzędy w okresie tworzenia się arabskiej administracji sprawowało wielu chrześcijan i żydów. Urzędnikiem był święty Kościoła katolickiego Jan z Damaszku, syn ministra finansów, arabskiego chrześcijanina. Za Abbasydów dwór stanowił główne centrum działalności kulturalnej. Najbardziej kojarzy się on nam z epoką Haruna ar-Raszida i barwnymi opowieściami o przygodach bohaterów opowieści „Księgi tysiąca i jednej nocy”. Harun ar-Raszid wszedł do historii jako prototyp kalifa czy może nawet idealnego władcy. Dwór był wtedy centrum olśniewającego i pełnego przepychu życia. Nie liczono się z wydatkami na reprezentację, a przesadna świetność miała oddziaływać na wyobraźnię poddanych. Rozkwitała wyrafinowana kultura dworska, a muzyka wraz z poezją odgrywała rolę najważniejszą. Poezja abbasydzkiego dworu była w dużym stopniu twórczością panegiryczną.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną