Między meczetem a murami
Gdy nomadzi osiedli w miastach, z czasem uczynili z nich główne ośrodki życia, przydając im specyficznych cech urbanistycznych i architektonicznych.

Miasto arabsko-muzułmańskie.

Samo określenie miasto arabskie przysparza kłopotów naukowcom. Czy miastem arabskim jest tylko to wzniesione przez Arabów, skoro imperium muzułmańskie, zrazu arabskie, potem stało się wieloetniczne? Najlepszą nazwą zdaje się miasto arabsko-muzułmańskie; określa ona wszystkie osady miejskie wznoszone na terenach podbitych przez Arabów, a później również wyznawców islamu innego pochodzenia, jak np. Berberów. Nie możemy zapominać o miastach starożytnych, wzniesionych przez Greków, Rzymian, Persów, które były zajmowane i zasiedlane przez muzułmanów w trakcie prowadzonych przez nich podbojów.

Przed nastaniem islamu w Hidżazie, gdzie na świat przyszedł i prowadził swą działalność prorok Muhammad (art. s. 8), istniały trzy główne miasta: Mekka – centrum handlowe i religijne, At-Taif, słynące z żyznej, jak na miejscowe pustynne warunki, ziemi, oraz Jasrib, późniejsza Medyna. Muhammad, który część życia spędził podróżując z karawanami, od momentu, w którym rozpoczął działalność religijną, związał swe życie z dwoma spośród wymienionych wyżej miast – Mekką i Medyną. Wśród wytycznych głoszonej przez niego wiary są takie, które można w pełni praktykować jedynie w mieście albo w dużej osadzie. Należy do nich między innymi piątkowa wspólna modlitwa w meczecie oraz ablucja, którą najlepiej dokonać jest w łaźni. I to meczet oraz łaźnia stają się pierwszymi wspólnymi elementami miast arabsko-muzułmańskich.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną