Mamelucy
O niearabskich elitach rządzących Arabami i Sułtanacie Mameluków.

Cudzoziemscy niewolnicy.

Dosłowne znaczenie odnoszącego się do białego niewolnika terminu mameluk (ar. mamluk) jest porównywalne ze znaczeniem rzymskiego mancipium i brzmi rzecz posiadana. W świecie średniowiecznego islamu mamelucy to niemuzułmańscy koczownicy, głównie tureckiego pochodzenia, którzy, dostawszy się w młodości w ręce handlarza niewolników, trafili na targi Bliskiego Wschodu. Kupowani przez lokalnych władców, szkoleni, nawracani na islam i wyzwalani zasilali szeregi wojska jako regularni żołnierze. Wielu szybko awansowało na oficerów, część dochodziła do stanowisk gubernatorskich.

Formować gwardię z cudzoziemskich niewolników na niewielką skalę próbowali już władcy umajjadzcy. Abbasydzi nadali tego typu praktykom rozmach, w końcu zresztą padając ofiarą własnego eksperymentowania w tej dziedzinie. Okres największej sławy instytucja niewolniczego wojska osiągnęła w latach 1250–1517, kiedy to Bliski Wschód zdominowało najsilniejsze państwo późnośredniowiecznego świata – Sułtanat Mameluków, obejmujący obszar Egiptu i Syrii.

System mamelucki.

Państwo to, ustanowione po śmierci sułtana Egiptu Al-Saliha Ajjuba przez jego tureckich mameluków, funkcjonowało według systemu, który stanowił udoskonaloną wersję praktyk stosowanych do tej pory przy werbunku niewolników wojskowych. Ów system narodził się w koszarach położonych na leżącej na kairskim odcinku Nilu wyspie Rawda, gdzie sułtan Al-Salih Ajjub zakwaterował swych pochodzących ze stepów Kipczaku Turków.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną