Okres osmański: odzyskiwane stulecia
Od określeń typu okupacja turecka, po apologetykę Osmanów – tzw. okres osmański (1516–1918 r.) w historii Arabów budzi do dziś żywe namiętności.

Okres osmański.

Arabowie znikają ze stron szkolnych podręczników zazwyczaj ok. 1258 r., by następnie znienacka pojawić się w okolicach XIX w. W powszechnej opinii, czasy po zniszczeniu przez Mongołów kalifatu to nieciekawy okres upadku kultury i cofania się w rozwoju społeczeństw arabskich. Podbicie Granady przez wojska hiszpańskie w 1492 r. (art. s. 31) i opanowanie większości terenów arabskojęzycznych przez Turków osmańskich w początkach XVI w. wyznaczać zaś mają moment ostatecznego podporządkowania się Arabów najeźdźcom i kres ich łączności z dawną świetnością. Z pewnością wspomniane wydarzenia stanowią poważne cezury w historii Arabów i doprowadziły do wielkich zmian w stosunku do czasów kalifatu. Zmiany te nie powinny być jednak w prosty sposób odczytywane jako upadek świetnej kultury, a należy je raczej traktować jako jeden z etapów jej rozwoju.

Dzisiejsza sytuacja polityczna w świecie arabskim sprawia, że do badania historii Arabów pod panowaniem osmańskim należy podchodzić ze szczególną ostrożnością. Z jednej strony można usłyszeć głosy nacjonalistów arabskich, mówiących o kilkuwiekowej okupacji tureckiej, mające na celu przede wszystkim skonfrontowanie ze sobą Osmanów i Arabów, co w konsekwencji deformuje obraz historii; z drugiej zaś natykamy się na badaczy, którzy próbują zajmować się Arabami w okresie nowożytnym (według europejskiego podziału epok) niemal zupełnie ignorując Turków.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną