Tomasz i jego ekipa
Biografie czołowych polskich stalinistów zostały uformowane przez wiarę w ideały komunizmu, ale także przez ciągły strach.
Bolesław Bierut, przywódca PZPR w najbardziej krwawym okresie jej dziejów.
Jarosław Stachowicz/Forum

Bolesław Bierut, przywódca PZPR w najbardziej krwawym okresie jej dziejów.

Bolesław Bierut (1892–1956)

Wszyscy, którzy zetknęli się z towarzyszem Tomaszem (jeden z konspiracyjnych pseudonimów Bieruta) podkreślali, że był przeciwieństwem Gomułki. Spokojny, wyciszony, zawsze taktowny i uprzejmy, zdaniem niektórych wręcz nieśmiały. Chętnie słuchał i nie narzucał się ze swoim zdaniem – raczej zachowywał je dla siebie.

Przyszły prezydent urodził się w biednej rodzinie i – mimo ambicji – nie miał szans na akademickie wykształcenie. Jak twierdził Staszewski „Bierut był samoukiem, miał bardzo szeroki zakres zainteresowań, dużo czytał, literaturę piękną znał dość dobrze, palił się do astronomii, architektury, ale były w nim jakieś kompleksy nie do przełamania: lojalność wobec Związku Radzieckiego par force i fanatyczna wiara w dogmaty, która ważyła na jego decyzjach”.

Prawdopodobnie właśnie te cechy osobowości przypadły do gustu Stalinowi, który zdecydował się powierzyć mu najwyższe stanowisko w powojennej Polsce – mimo że Tomasz część okupacji spędził w Polsce, a więc należał do frakcji, której Moskwa nie darzyła nadmiernym zaufaniem. Niewykluczone, że przychylność dyktatora Bierut zaskarbił sobie donosem na Gomułkę, wysłanym jeszcze z okupowanej Warszawy, w którym oskarżył sekretarza PPR, że „czyni on bez przerwy zygzaki od sekciarstwa do skrajnego oportunizmu i odwrotnie”.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj