Polska: Porozbiorowy letarg i napoleońska wiosna
Uznać władzę zaborców czy patriotycznie spiskować? A jeśli walczyć o – jak to ujmowano – całość i niepodległość, to w sojuszu z kim? Po rozbiorach to pytanie będzie sobie zadawać kilka pokoleń Polaków.
Alegoria I rozbioru Polski, kolorowana rycina z 1773 r. (drugi z lewej król Stanisław August Poniatowski).
Prisma/UIG/Getty Images

Alegoria I rozbioru Polski, kolorowana rycina z 1773 r. (drugi z lewej król Stanisław August Poniatowski).

WIZJA ŚMIERCI NARODU. Upadek Rzeczpospolitej przypieczętowany jej trzecim rozbiorem (1795) stanowił dla Polaków prawdziwą katastrofę polityczną. Niektórzy, opisując go, odwoływali się do języka lamentacji Jeremiasza, inni sięgali do obrazów zamierającej natury: „Upadł naród i jęk został, jak w późnej jesieni,/Gdy mróz pościna wody, ptak przestanie pienia,/Stoją drzewa spokojnie bez liści i cienia,/A wicher świszcze wpośród smutnego milczenia” – pisał anonimowy poeta.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj