Kanony dyplomacji
W większości państw europejskich służba dyplomatyczna była posłusznym narzędziem polityki władców.
Rokowania dyplomatyczne, preliminaria pokojowe w Leoben, 1797 r., grawiura z epoki.
Leemage/EAST NEWS

Rokowania dyplomatyczne, preliminaria pokojowe w Leoben, 1797 r., grawiura z epoki.

Dyplomacja cesarza i cara. Polityką zagraniczną Francji kierował Napoleon Bonaparte, skupiając w swym ręku najważniejsze inicjatywy. O ile Charles-Maurice de Talleyrand, jako minister spraw zagranicznych, zachowywał pewną niezależność działania, o tyle Hugues Maret, pełniący tę funkcję w 1812 r., był tylko posłusznym wykonawcą poleceń cesarza Francuzów. W Rosji polityką zagraniczną kierował Aleksander, choć w szczątkowej formie funkcjonowała, ustanowiona jeszcze w XVIII w.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj