Rezydenci i emisariusze
Napoleon w ostatniej chwili zdecydował się stworzyć agencję zbierającą dane wywiadowcze o Rosji.
Pieczęć Charlesa Talleyranda, ministra spraw zagranicznych napoleońskiej Francji.
Photo12/BEW

Pieczęć Charlesa Talleyranda, ministra spraw zagranicznych napoleońskiej Francji.

Tajemnicze biuro statystyki. We wrześniu 1810 r. Napoleon nakazał otwarcie kilku konsulatów w miastach strefy nadbałtyckiej (np. w Królewcu), by stworzyć „sieć posterunków powiadamiających o wszystkim, o czym należałoby wiedzieć”. Istniejące placówki dostały nowe instrukcje: ambasador w Sztokholmie, Alquier miał obserwować wojska rosyjskie w Finlandii, konsul Ledoulx z Bukaresztu – w Mołdawii, a rezydent w Warszawie, Serra – na Litwie i Ukrainie; wiedeński ambasador Otto także miał szukać informacji na ziemiach ukraińskich.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj