Rosyjska polityka pomnikowa. Popiersia i krzyże
Zwycięski zaborca upamiętnianie historycznych zdarzeń wykorzystywał do umacniania imperialnej pozycji Rosji.
Obelisk upamiętniający oficerów polskich, którzy zachowali lojalność wobec cara po wybuchu powstania listopadowego. Warszawa, Plac Saski, fotografia sprzed 1891 r.
Janusz Fila/Forum

Obelisk upamiętniający oficerów polskich, którzy zachowali lojalność wobec cara po wybuchu powstania listopadowego. Warszawa, Plac Saski, fotografia sprzed 1891 r.

PIRAMIDY JAK SAMOWARY. W pierwszych latach ustanowionego na kongresie wiedeńskim Królestwa Polskiego Rosjanie pomników w nim w zasadzie nie stawiali. Car Aleksander I nie zgodził się na ustawienie jego figury w Warszawie, a namiestnik – wielki książę Konstanty – w belwederskim parku umieścił tylko prywatne popiersia matki i brata.

Zmiana nastąpiła po powstaniu listopadowym. W kraju nad Wisłą Rosjanie zaczęli budować potężne twierdze, cerkwie i pomniki upamiętniające ich największe zwycięstwa.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj