Gmina
Życie żydowskie toczyło się w gminach, to one gwarantowały bezpieczeństwo i zaspokajały potrzeby. Bycie Żydem poza gminą było praktycznie niemożliwe.
Typowe zawody Żydów w Polsce: krawiec, szewc, piekarz, tkacz, kowal, zegarmistrz; miniatura Artura Szyka z cyklu prac „Statut kaliski”, 1927 r.
ŻIH

Typowe zawody Żydów w Polsce: krawiec, szewc, piekarz, tkacz, kowal, zegarmistrz; miniatura Artura Szyka z cyklu prac „Statut kaliski”, 1927 r.

Kahał. Słowem kahał (z hebr. kehila, zgromadzenie) określano zarówno gminę, jak i władze gminy. W gminach żydowskich dawnej Rzeczpospolitej nie było jednolitego modelu ustrojowego. Najważniejszym, a zarazem jedynym w swoim rodzaju, statutem określającym ustrój gminny był statut gminy krakowskiej z 1595 r. Regulował on całokształt życia gminnego, określał obowiązki urzędników i ich wzajemne relacje, a także zajmował się kwestią wyborów.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj