Kirkut
Walter J. Pilsak/PantherMedia

Kirkut to nazwa używana najczęściej na określenie cmentarza żydowskiego (hebr. bejt-olam, bejt-kwarot, bejt-almin; jid. bejsojlem). Zgodnie z tradycją jest miejscem nienaruszalnym, a zarazem nieczystym (dla kapłanów). Dlatego według przepisów talmudycznych powinien znajdować się co najmniej 50 łokci (ok. 25 m) od najbliższej zabudowy. W praktyce sytuowano go poza murami miejskimi. Dawniej oddzielne kwatery zakładano dla kobiet, mężczyzn i dzieci, przy czym panny chowano oddzielnie od mężatek, złoczyńców separowano od pobożnych, samobójców grzebano pod ogrodzeniem, a odszczepieńców od wiary – za nim.

Tradycyjnym typem nagrobka jest macewa – prostokątna płyta, zamknięta półkoliście lub trójkątnie, na której w górnej części umieszczano płaskorzeźby z motywem złożonych do modlitwy rąk, dzbanka, księgi, świecznika lub lwów.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj