Kręgi kultury
Fenomenem kultury żydowskiej tworzonej na ziemiach polskich była jej trójjęzyczność (hebrajski, jidysz, polski).
Chaim Nachman Bialik, pisarz języka nowohebrajskiego, 1926 r.
Rue des Archives/PVDE/Materiały prywatne

Chaim Nachman Bialik, pisarz języka nowohebrajskiego, 1926 r.

Trójjęzyczność. Pojawienie się odmiennych propozycji ideowych, różnych od religijnego fundamentu, który przez całe wieki był spoiwem tożsamości żydowskiej wspólnoty w diasporze, przyczyniło się do coraz bardziej wyrazistego kształtowania żydowskiej kultury świeckiej. Od XIX w. – wraz z prądem asymilacji – artyści żydowscy decydowali się na wybieranie polszczyzny jako języka nowoczesnej literatury. Równolegle tworzona była świecka literatura w języku jidysz oraz literatura nowohebrajska.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj