Zagłada
Naziści radykalizowali środki stosowane przeciw ludności żydowskiej: od dyskryminacji, przez wysiedlenie i konfiskatę, zamknięcie w gettach, głodzenie i ekspolatację, aż po eksterminację. Zagłady Żydów hitlerowcy dokonali na okupowanych ziemiach polskich.
Sprzedawca opasek w getcie warszawskim; 1941 r.
Galerie Bilderwelt/Getty Images/FPM

Sprzedawca opasek w getcie warszawskim; 1941 r.

Od ustaw norymberskich do wojny. Rasistowski niemiecki antysemityzm po dojściu do władzy w 1933 r. Adolfa Hitlera i NSDAP stał się ważną częścią ideologii potężnego ruchu społecznego. Obradujący w Norymberdze kongres partii 15 września 1935 r. przyjął ustawy określające, kogo uznawano od tej pory w Niemczech za Żyda (wystarczyło dwóch dziadków należących do gminy żydowskiej), osobę wyłączoną ze wspólnoty niemieckiej i niemogącą wchodzić w związki rodzinne z Niemcami. Ustawy norymberskie stały się podstawą dalszych ograniczeń prawnych wobec mieszkających w Niemczech Żydów. Łącznie wydano ponad 2 tys. rozmaitych aktów dyskryminacyjnych.

Przed wrześniem 1939 r. polscy Żydzi nie zdawali sobie sprawy, jakie są niemieckie zamiary wobec kilkumilionowej społeczności żydowskiej. Zmuszanie do emigracji Żydów niemieckich i austriackich, Noc Kryształowa 9–10 listopada 1938 r. oraz przemówienie Hitlera w Reichstagu 30 stycznia 1939 r., w którym zapowiedział „wytępienie żydowskiej rasy w Europie”, jeśli dojdzie do wybuchu wojny, budziły niepokój.

Żydzi wzięli udział w kampanii wrześniowej 1939 r. na równi z resztą obywateli. Pod broń powołano ok. 100 tys. żydowskich mężczyzn, w walkach w obronie Polski poległo ponad 7 tys., ok. 50 tys. dostało się do niewoli niemieckiej i sowieckiej.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj