Opór i walka, ale też rezygnacja i rozprzężenie. Tak wyglądało życie stolicy w 1944 r.

Warszawa w 1944 r.
Z jednej strony okupant, z drugiej silnie zaznaczające swe istnienie państwo podziemne. Jak się odnajdowali w tej rzeczywistości Polacy? Oto Warszawy dni powszednie w miesiącach poprzedzających wybuch powstania.
Defilada wojsk niemieckich w Al. Jerozolimskich, październik 1939 r.
AN

Defilada wojsk niemieckich w Al. Jerozolimskich, październik 1939 r.

Centrum życia konspiracyjnego. Wraz z zakończeniem walk, na przełomie września i października 1939 r., w okupowanej Warszawie zaczęły się tworzyć podwaliny konspiracyjnych instytucji politycznych, wojskowych i administracyjnych, które z czasem przekształciły się w spójny system – powiązanego z władzami RP na wychodźstwie państwa podziemnego – oddziałujący na całą okupowaną Polskę. „Społeczeństwo polskie, jedyne w Europie, przyjęło tzw. sztywną postawę wobec okupanta – pisał Jan Karski, słynny emisariusz polskiego podziemia.

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną