Kompania Wschodnioindyjska, czyli drugie imperium
W 1600 r. Elżbieta I przyznała przywilej handlu Kompanii Wschodnioindyjskiej. Nikt nie mógł przewidzieć, że w ciągu 200 lat stanie się ona dominującą siłą polityczną na subkontynencie indyjskim.
„Pułkownik Mordaunt oglądający walkę kogutów” – w otoczeniu urzedników Kompanii Wschodnioindyjskiej, obraz olejny z 1785 r. W XIX w. Indiami – jako kolonią Korony – zarządzało tylko ok. 900 urzędników brytyjskich.
BEW

„Pułkownik Mordaunt oglądający walkę kogutów” – w otoczeniu urzedników Kompanii Wschodnioindyjskiej, obraz olejny z 1785 r. W XIX w. Indiami – jako kolonią Korony – zarządzało tylko ok. 900 urzędników brytyjskich.

Kompanie handlowe. W 1675 r. angielski poeta i pisarz John Dryden napisał i wystawił w Londynie dramat „Aureng-zebe” opisujący drogę do tronu władcy Imperium Mogołów w Indiach Abu Muzaffaar Muhi ad-Dina Muhammada Aurangzeba Alamgira, rządzącego w latach 1658–1707. Kompania Wschodnioindyjska istniała już ponad pół wieku, a informacje przywożone przez jej kupców poruszały wyobraźnię Anglików. Indie, bogactwa Wschodu i egzotyczni władcy, stawały się bliższe mieszkańcom Wysp Brytyjskich.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj