Ossolineum
Biblioteka Ossolińskich we Lwowie, pocztówka z początku XX w.
AN

Biblioteka Ossolińskich we Lwowie, pocztówka z początku XX w.

Kiedy we wrześniu 1914 r. do Lwowa wkroczyły wojska rosyjskie, Polacy przejmowali się losami dawnego klasztoru sióstr karmelitanek: czy strawią go płomienie, czy zostanie ogołocony z cennego mienia? Mieścił się tam bowiem Zakład Narodowy im. Ossolińskich, instytut, który łączył w jednym bibliotekę, wydawnictwo i muzeum. Szczęśliwie przetrwał do czasów niepodległej Polski.

Placówka, ufundowana w 1817 r. przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, została otwarta w 1827 r. W jej murach zdeponowano też zbiory muzealne książąt Lubomirskich. Zakład rychło stał się czołowym polskim ośrodkiem naukowym, z ogromnym archiwum polskiej prasy oraz stale powiększającymi się zbiorami bibliotecznymi. Pozycje otrzymane od darczyńców (swoje archiwa ofiarowali m.in. Mniszkowie, Ponińscy, Sapiehowie) budziły społeczny szacunek i podziw. Ideą przyświecającą twórcom instytucji było pielęgnowanie kultury polskiej, zachowanie jej dla przyszłych pokoleń oraz zabezpieczenie dobra narodowego.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj