Polscy ostańcy na Wschodzie
Oficjalne spisy wykazują nie tylko spadek liczby Polaków na dawnych Kresach, ale jeszcze szybszy osób na co dzień posługujących się polszczyzną.
200-lecie urodzin Adama Mickiewicza (1998 r.), grupa białoruskich Polaków nad jeziorem Świteź wspólnie czyta „Ballady i romanse” z wydania z 1927 r.
Stanisław Ciok/Polityka

200-lecie urodzin Adama Mickiewicza (1998 r.), grupa białoruskich Polaków nad jeziorem Świteź wspólnie czyta „Ballady i romanse” z wydania z 1927 r.

ZSRR. Po zakończeniu wielkich powojennych akcji przesiedleńczych (pierwsza do 1947 r., druga w latach 1956–59) i po korekcie granicy polsko-sowieckiej w 1951 r. w ZSRR pozostało ponad milion Polaków. Zamieszkiwali głównie sowieckie republiki Białoruską, Litewską, Łotewską i Ukraińską, które wchłonęły ziemie Kresów II RP. Liczbę Polaków oszacowano na podstawie spisów powszechnych, jednak trzeba pamiętać, że nie były one wolne od politycznej manipulacji (np. brak pytania o wyznanie religijne).

Pierwszy oficjalny spis ludności w ZSRR przeprowadzono w 1959 r., drugi w 1979 r. Kwestionariusz składał się z 14 pytań, m.in. trzeba było podać narodowość, miejsce urodzenia, język ojczysty, okres zamieszkania w danej miejscowości. Do kategorii osób polskiego pochodzenia przypisywano ludzi wywodzących się z polskich rodzin w drugim, trzecim lub czwartym pokoleniu.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj