Symbol władzy cesarskiej
Cesarz
Najdalszy zasięg Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Narodu Niemieckiego) – 1181 r.
Marek Sobczak/Polityka

Najdalszy zasięg Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Narodu Niemieckiego) – 1181 r.

Samo łacińskie Caesar było początkowo nazwiskiem rodowym dyktatora Gajusza Juliusza (100–44 r. p.n.e.). Dziedziczone przez kolejnych władców Rzymu, z czasem stało się synonimem władcy. W 395 r. Cesarstwo Rzymskie rozpadło się na dwie części: zachodnią (ze stolicą w Rzymie i dominującą łaciną) oraz wschodnią (ze stolicą w Konstantynopolu i dominującą greką). Dwóch cesarzy rządziło równolegle, uznając się nawzajem. Z czasem część zachodnia padła łupem plemion germańskich. Upadek Cesarstwa Zachodniego w 476 r. uznaje się za datę końca starożytności, ale nie był to koniec tytułu cesarskiego.

Bogatsze i ludniejsze Bizancjum utrzymało integralność i spuściznę w postaci tytulatury cesarskiej (basileus), a jego władcy rządzili nieprzerwanie światem greckim do 1453 r., kiedy upadek Konstantynopola (uznany za koniec średniowiecza) zakończył też istnienie Cesarstwa Wschodniego.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj