Patronat
Galeazzo Sforza. Obraz Piera Pollaiuolo z XV w.
AKG

Galeazzo Sforza. Obraz Piera Pollaiuolo z XV w.

W renesansowych Włoszech dzieła powstawały na zamówienie cechów, bractw religijnych i instytucji publicznych (na przykład Signorii, czyli rządu Florencji), a także osób prywatnych, świeckich lub duchownych, książąt, mieszczan i rzemieślników. Oprócz wykonywania pojedynczych zleceń, wielu artystów wiązało się z wpływowym i możnym patronem bardziej trwale. Rezydowali na dworach, co gwarantowało prestiż i pewne zarobki, ale uzależniało twórcę i wystawiało na kaprysy pracodawcy. A nie wszyscy renesansowi patroni byli równie wyrozumiali jak Cosimo de’Medici, który cenił indywidualizm swych protegowanych i znosił wiele wybryków, uważając, że „należy traktować tych nadzwyczaj genialnych ludzi jak niebiańskie duchy, a nie juczne zwierzęta”.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj