Żywoty świętych
Opowieści o nich były przez wieki ważną częścią edukacji katolickiej.
Męczeństwo św. Symforiana; obraz Jean-Auguste-Dominique Ingresa, 1834 r.
AN

Męczeństwo św. Symforiana; obraz Jean-Auguste-Dominique Ingresa, 1834 r.

Żywoty świętych, takie jak XIII-wieczna „Złota legenda” dominikanina Jakuba de Voragine, stanowiły gatunek literacki. Powstawały już w starożytności i powstają obecnie, choć współczesne są najczęściej rodzajem dzieł biograficznych w dzisiejszym rozumieniu.

Męczeństwo pierwszych świętych było zwykle zwieńczeniem ich pobożnego życia. Na tym tle ich krwawy koniec wywiera jeszcze silniejsze wrażenie na wiernych i czytelnikach. Św. Polikarp, uważany za ukochanego ucznia św. Jana Apostoła, Ewangelisty, w II w. zginął na stosie jako prawie 90-letni starzec, ponieważ nie chciał wyprzeć się wiary w Chrystusa. Według podań Polikarp stanął na stosie jedynie z zawiązanymi na plecach rękami, a nie przybity do pala gwoździami, gdyż przekonał katów, iż ustoi o własnych siłach dzięki pomocy Chrystusa.

Św. Symforiana z kolei ścięto w II w. w bardzo młodym wieku, gdy, tak jak starzec Polikarp, odmówił wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej oraz oddania czci bogini Kybele. Matka zawołała do idącego na śmierć syna, aby się nie lękał, gdyż życie się nie kończy, tylko zmienia.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj