Rewolucja Marcina Lutra

Nieustanna reforma
Kościoły ewangelickie, zrodzone z potrzeby naprawy Kościoła rzymskiego, tworzą wielką rodzinę wyznań protestanckich, które historycznie uformowały mieszczańską kulturę konsensu i kontraktu.
Marcin Luter (1483–1546); portret Lucasa Cranacha Starszego z 1529 r.
Ann Ronan Pictures/AN

Marcin Luter (1483–1546); portret Lucasa Cranacha Starszego z 1529 r.

Nieustanna reforma. Na dzieje Kościoła chrześcijańskiego można patrzeć jako na niekończące się pasmo sporów doktrynalnych i politycznych. Przyjmując taką perspektywę, kontestowanie zastanego porządku przez Marcina Lutra i Jana Kalwina, a wcześniej chociażby Jana Husa czy Jana Wiklefa, to żadne novum. Protestancka zasada ecclesia semper reformanda est – wywodzona już od św. Augustyna – głosi potrzebę nieustannej reformy Kościoła. Trudno zaprzeczyć, że w historii wspólnoty zapoczątkowanej nauczaniem Jezusa z Nazaretu nie brakowało podobnych wysiłków.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj