Katolicyzm i judaizm: trudne dzieje współistnienia

Od nieprzyjaciela do brata
W Kościele katolickim z trudem – mimo ustaleń soborowych – przebija się zmiana stosunku do judaizmu i Żydów. Po drugiej stronie też niełatwo o widzenie w chrześcijanach nie wrogów, ale braci w wierze w jednego Boga. Tym ważniejsze jest nagłaśnianie postaw wzajemnego zrozumienia, akceptacji i dialogu.
Kościół i synagoga (z diabłem w drzwiach); miniatura z manuskryptu włoskiego, XI w.
DEA/A. Dagli Orti/Getty Images

Kościół i synagoga (z diabłem w drzwiach); miniatura z manuskryptu włoskiego, XI w.

Siła jednego rozdziału. Nie bez racji zwykło się mówić, że na Soborze Watykańskim Drugim doszło do radykalnej zmiany nastawienia Kościoła katolickiego do Żydów i judaizmu. Choć ta zmiana dokonała się za sprawą jednego (czwartego) rozdziału w krótkiej deklaracji „Nostra aetate”, zatwierdzonej przez sobór 28 października 1965 r., to jego wpływ na dalszy rozwój stosunków katolicko–żydowskich był w istocie rewolucyjny.

Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów z POLITYKI oraz wydań specjalnych otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj